Uzasadnienie
Z.Ż., skarżąc decyzję uchylającą decyzję o odmowie przyznania mu specjalnego zasiłku celowego i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Według zawartego w nim oświadczenia, skarżący, posiadający znaczny stopień niepełnosprawności, sam prowadzi gospodarstwo domowe; nie ma majątku; jego miesięczny dochód netto, z tytułu renty i zasiłku pielęgnacyjnego, wynosi 1007 zł; miesięcznie wydatkuje 400 zł na wynajem pokoju i ok. 150 zł na zakup leków.
Wobec tego, iż z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oświadczenie skarżącego, korespondujące z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daje podstawę do stwierdzenia, iż znajduje on się w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.