Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję wydaną w dniu [...] przez Starostę w przedmiocie udzielenia G.W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach tworzenia siedliska rolniczego na działce nr [...] w Z. gm. M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W dniu 20 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została złożona, za pośrednictwem Wojewody, skarga pełnomocnika G.W. na decyzję tego organu, w której wniesiono o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W dniu 22 czerwca 2015 r. [zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji k.15] pełnomocnikowi skarżącego doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 15 czerwca 2015 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm), w terminie 7 dni od otrzymania wezwania do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 220 § 1 i 3 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego.
W dniu 26 czerwca 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego -radcy prawnego P.T., przekazane przez Wojewodę, w którym na podstawie art. 60 ustawy ppsa. skarżący cofnął w całości skargę na decyzję organu z dnia [...] uchylającą decyzję Starosty w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach tworzenia siedliska na działce nr [...] w Z., gm. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Co do zasady zatem skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania.
Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi pozostało bez reakcji. Skarżący nie uiścili w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 500 zł.
W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl).
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.