Uzasadnienie
Na etapie wniesienia skargi S.S. złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego.
Podał, iż jest samotnym ojcem. Mieszka z dwiema córkami w wieku 11 i 12 lat. Jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Źródłami utrzymania są jego prace dorywcze (dochód z tego tytułu nie ma charakteru trwałego; w czerwcu br. wyniósł 1400 zł), zasiłki rodzinne (212 zł), świadczenia z funduszu alimentacyjnego (250 zł). Środki te pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Czynsz za wynajmowany lokal wynosi miesięcznie 700 zł (bez odliczenia dodatku mieszkaniowego przyznanego w wysokości 214,62 zł). Całość pozostałych środków wydatkowana jest na energię elektryczną, gaz, Internet i opłaty TV, żywność i leki. Rodzina nie posiada majątku, który można by spieniężyć. Skarżący wskazał, iż cała dokumentacja znajduje się w aktach sprawy o sygnaturze II SA/Ol 109/15.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skoro zatem strona ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej otrzymanie prawa pomocy, nie bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku pozostaje fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, postanowieniem z 17 kwietnia 2015 r., zwolnił S.S. od kosztów sądowych i ustanowił na jego rzecz radcę prawnego w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 109/15.
Sąd stwierdził, iż "skarżący uprawdopodobnił (...), że nie posiada środków majątkowych umożliwiających poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Takie wnioski można wysnuć na podstawie dokumentów i oświadczeń zgromadzonych w sprawie (...). W szczególności skarżący wykazał, że przyznawane są mu środki publiczne z tytułu zabezpieczenia społecznego, stąd wniosek, że jest osobą ubogą. (...) (D)ochody uzyskiwane przez S.S. są obiektywnie niskie, a przy tym nie mają charakteru trwałego, umożliwiając de facto zaspokojenie potrzeb trzyosobowej rodziny w minimalnym zakresie, co w konsekwencji nie pozwala na czynienie jakichkolwiek oszczędności, czy też ograniczenie wydatków, w celu uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Powyższe uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym."
Fakt, iż przyjęte za podstawę sformułowania tej oceny okoliczności faktyczne odpowiadają przedstawianym obecnie, czyni zasadnym uwzględnienie wniosku również w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.