Uzasadnienie
H.O., skarżąca decyzję o wymeldowaniu jej z miejsca pobytu stałego, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej radcy prawnego lub adwokata.
Według oświadczeń skarżącej, zawartych we wniosku oraz w pismach z 5 i 25 marca 2010 r., jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiadającą żadnych zasobów majątkowych, zadłużoną. Sytuacja życiowa zmusiła ją do prowadzenia tułaczki po licznej rodzinie nieżyjącego ojca. Nie chcąc narażać osób udzielających jej schronienia na koszty związane z dłuższym pobytem, ciągle zmienia jego miejsce, w związku z czym nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Obecnie jeszcze komornik przekazuje jej zaległe należności z tytułu alimentów na dzieci (po 280,29 zł w październiku i listopadzie 2009 r. i 132,98 zł w styczniu 2010 r.). Dzieci jednak już z nią nie przebywają.
Bazując na poświadczonych informacjach należy przyjąć, iż skarżąca znajduje się w sytuacji, w której wygospodarowanie środków na choćby częściowe pokrycie kosztów sądowych, a tym bardziej opłacenie profesjonalnego pełnomocnika, jest obiektywnie niemożliwe. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) stwierdzenie to uzasadnia uwzględnienie zgłoszonego postulatu. Jak bowiem stanowi ów przepis, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, następuje przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Obejmuje ono zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 w/w ustawy).
W konsekwencji - na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzającego referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy - orzeczono jak w sentencji.