Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił zwolnienia "[...]" od kosztów sądowych, gdyż nie przedłożyli oni wszystkich żądanych dokumentów, co nie pozwoliło na wyjaśnienie wszelkich wątpliwości.
W złożonym sprzeciwie skarżący potwierdzili prawdziwość danych zawartych w złożonym wniosku PPF. Wyjaśnili, że nie podali informacji, które nie dotyczyły ich rodziny, w tym dowodów dokumentujących przychód, koszty uzyskania przychodu i dochód za poszczególne miesiące 2015 r., gdyż te zdarzenia nie miały miejsca. Podali, że rodzina uzyskuje dochód z gospodarstwa rolnego i dorywczych prac skarżącego. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej buduje on obecnie dom, za wykonanie którego na koniec roku lub w następnym roku ma otrzymać wynagrodzenie.
Zarządzeniem z dnia 21 września 2015 r. skarżący zostali wezwani do złożenia kopii umowy, na podstawie której inwestor dokonał wpłat na rachunek bankowy skarżącego.
Przy piśmie z dnia 1 października 2015 r. nadesłano żądany dokument.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Co do zasady w postępowaniu sądowym strona zobowiązana jest do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi bowiem instytucję wyjątkową i z tego powodu nie można z niej czynić powszechnie stosowanego środka pomocy. Przyznanie prawa pomocy winno być zatem stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia odstępstwo od generalnej reguły. W myśl bowiem z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, trzyosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów z gospodarstwa rolnego i dorywczej pracy skarżącego. Z tego tytułu rodzina dysponuje średnio miesięcznie kwota ok. 700 zł. Majątek rodziny stanowią "[...]".
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz wysokość wpisu od skargi (1.500 zł), a także fakt, że skarżący z tytułu realizacji umowy z dnia 10 marca 2015 r., winien otrzymać 30 października 2015 r. wynagrodzenie w kwocie 12.000 zł, należało uznać, że skarżący są w stanie częściowo pokryć koszty sądowe w przedmiotowej sprawie – to jest w kwocie 500 zł. Jednocześnie okoliczności te uzasadniają odmowę przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie.
Jak już wyżej wskazano, obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania i poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic ich zabezpieczenia. W celu zachowania prawa do rozpatrzenia sprawy przez Sąd zasadnym jest jednak przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 500 złotych.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia.