Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie sprawy wraz ze skargą wynika, że uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" Rada Miejska w G. wyraziła zgodę na zbycie nieruchomości zabudowanej położonej w G. przy ul. "[...]", oznaczonej numerem ewidencyjnym "[...]" o powierzchni "[...]", przyznając pierwszeństwo nabycia dzierżawcy tej nieruchomości. Nieruchomość ta od "[...]" na mocy umowy najmu pozostawała we władaniu E. P. Z akt wynika też, że w wykonaniu powołanej na wstępie uchwały na mocy umowy z "[...]" (akt notarialny Repertorium "[...]") E. i K. małżonkowie P. nabyli od Gminy Miejskiej G. wskazaną nieruchomość za cenę "[...]". Przed zawarciem aktu notarialnego sporządzony został protokół uzgodnień nabywcy nieruchomości z Burmistrzem Miasta G. i w ramach rokowań ustalone zostały warunki nabycia nieruchomości, a w tym cena sprzedaży.
Po upływie roku od zawarcia umowy kupna sprzedaży pismem z dnia "[...]" pełnomocnik E. i K. P. wezwał Burmistrza Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezgodnym z przepisami prawa wykonaniu uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w G. z dnia "[...]", polegającym na nieuwzględnieniu art. 68 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i nieudzielaniu bonifikaty od ceny nabycia nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. W uzasadnieniu wezwania podano, że decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. wpisał do rejestru zabytków układ urbanistyczny stanowiący część miasta G. w granicach którego znajduje się także nabyta nieruchomość. W tych okolicznościach uznano, że nieruchomość ta jest zabytkiem, a zatem jej cena powinna być przy sprzedaży obniżona o 50%.
Odpowiadając na to wezwanie, Burmistrz Miasta G., pismem z dnia "[...]" uznał je za bezzasadne podając, że stosownie do art. 68 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, warunkiem obniżenia ceny nabycia nieruchomości jest wpisanie zbywanej nieruchomości do rejestru zabytków. Takiego zaś zapisu nie posiadała nabyta przez Państwa P. nieruchomość w chwili przeniesienia jej własności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. i K. P. wnieśli o nakazanie Burmistrzowi Miasta G. przestrzegania prawa, poprzez zastosowanie się do art. 68 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i udzielenie im bonifikaty w cenie sprzedaży nieruchomości położonej w G., przy ul. "[...]". Podali przy tym, że nieruchomość ta zlokalizowana jest w obszarze strefy ochrony konserwatorskiej układu urbanistycznego miasta G., który objęty jest ochroną prawną na podstawie decyzji z dnia "[...]" wpisującej zespół staromiejski do rejestru zabytków nr "[...]". Wskazali, że budynek będący elementem zespołu urbanistyczno - krajobrazowego wpisanego do rejestru zabytków jest również zabytkiem, bez konieczności indywidualnego wpisywania go do tego rejestru.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta G. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nieruchomości wchodzące w skład układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków nie są objęte dyspozycją przepisu art. 68 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzane jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że okoliczność dokonania danej czynności przez organ administracji publicznej nie przesądza jeszcze o właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tej sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest informacja Burmistrza Miasta G. w sprawie braku podstaw do udzielenia 50% bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości gminnej, w której stwierdził, że w chwili przeniesienia własności nieruchomości na rzecz E. i K. P. nieruchomość nie była wpisana do rejestru zabytków. Według natomiast twierdzenia skarżących, nabyta przez nich nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków. Podstawą prawną, z której skarżący wywodzą swoje żądanie, jest art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004, Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w świetle którego ustaloną cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków obniża się o 50%.
Przystępując jednak do rozpoznawania tej sprawy należy mieć na względzie, że użycie w powołanym przepisie zwrotu "obniża się" oznacza samoistność lub wręcz automatyzm działania, w wyniku którego dochodzi do ustalenia ostatecznej ceny zbywanej nieruchomości (zob. wyrok SN z 21 maja 2004r., V CK 503/03, OSNC 2005, Nr 5, poz. 92). Cena jest natomiast jednym z podstawowych elementów konstrukcyjnych umowy sprzedaży. Do rozpatrywania zaś sporów wynikających z zawartych umów powołane zostały sądy powszechne.
W świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, że udzielenie bonifikaty w trybie art. 68 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest elementem kształtującym treść umowy sprzedaży tej nieruchomości. Zatem, wszelkie roszczenia z nią związane winny być rozstrzygane w drodze powództwa cywilnego, a nie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd też, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.