Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2004 r., znak: "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wstrzymał prowadzenie dalszych robót budowlanych przy budowie hali obróbki tarcicy zlokalizowanej na działce Nr 262/8 przy ul. "[...]" w M., gm. O., wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i nakazał J. i A. M. wyłączenie w/w obiektu z użytkowania i zabezpieczenie go w sposób trwały przed dostępem osób postronnych oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie trzech miesięcy dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu.
Na to postanowienie zażalenie wniósł W. W., zarzucając sprzeczność z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przepisami Kpa, Kpk i Prawa budowlanego oraz niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Podniósł, że samowolnie wybudowany w 2000 r. tartak spowodował szkody w jego hodowli drobiu i uniemożliwił jej prowadzenie, a w 2003 r. również podjęcie działalności gospodarczej lub wydzierżawienie kurników.
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2004 r., Nr "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 9 lipca 2004 r., znak: "[...]" w części nakazującej J. i A. M. wyłączenie hali obróbki tarcicy zlokalizowanej na działce Nr 262/8 przy ul. "[...]" w M. gm. O., z użytkowania i zabezpieczenie go w sposób trwały przed dostępem osób postronnych, a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W złożonej skardze W. W. zarzucił powyższemu postanowieniu sprzeczność z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, Prawa budowlanego i Konstytucji. Stwierdził, że zmierza ono do zalegalizowania samowoli budowlanej, której użytkowanie uniemożliwiło prowadzenie przez niego hodowli drobiu i jest sprzeczne z jego interesem.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna jednakże z innych przyczyn, niż wskazane w skardze. Na gruncie przedmiotowej sprawy konieczność eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia wynikła z naruszenia przez organ odwoławczy art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2004 r., znak: "[...]" na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późno zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie samowolnie wybudowanego obiektu oraz nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania tej samowoli.
Zarówno Kodeks postępowania administracyjnego, jak też powołany w podstawie prawnej postanowienia organu pierwszej instancji art. 48 Prawa budowlanego nie przewiduje prawa strony do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Wobec powyższego zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne (art. 141 § 1 Kpa) me może być merytorycznie rozpoznawane. Postanowienie określające obowiązki inwestora na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego może być przez stronę podważone wyłącznie w odwołaniu od decyzji (art. 142 Kpa).
W świetle powyższego uzasadniona jest ocena, że postanowienie Wojewody z dnia 25 sierpnia 2004 r., nr "[...]", którym rozpoznał zażalenie na postanowienie, na które ono nie przysługiwało, zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 141 § 1, co stanowi określoną wart. 156 § 1 pkt 2 Kpa przesłankę stwierdzenia nieważności.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 powołanej ustawy.