Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu Spółce A (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości "[...]" zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą, i tak słabej, płynności finansowej Spółki, a następnie może skutkować jej upadłością. Uznała, że o tym fakcie świadczy chociażby ujemny bilans Spółki, który Spółka załączyła do wniosku. Oceniła, że uiszczenie kary pieniężnej na obecnym etapie postępowania dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki, a na skutek egzekucji zaległości Spółce grozi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty i nie będzie możliwe odwrócenie skutku realizacji zaskarżonej decyzji poprzez zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona.
Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazała także Spółka. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez Spółkę na słabą kondycję finansową Spółki, czego dowodem ma być załączony do wniosku bilans za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., który jest ujemny. Zauważyć należy, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez Spółkę nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za konstatacją taką przemawia i to, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy sądowej odpisu z KRS (k. 26-29), Spółka prowadzi różną pod względem przedmiotowym działalność gospodarczą, z której żadna nie ma charakteru przeważającego. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych nie sposób stwierdzić, aby uiszczenie przez Spółkę kary pieniężnej w wysokości "[...]" zł., z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, mogło rodzic niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wskazać także należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która samodzielnie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności, które powodowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.