Uzasadnienie
K.H. po oddaleniu jej skargi na decyzję o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, wskazując, iż nie stać jej na koszty sądowe i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami i znajduje się na ich utrzymaniu. Suma ich miesięcznych dochodów brutto z tytułu umów o pracę i umowy najmu wynosi 2649,38 zł. Jedynym wartościowym majątkiem rodziny jest mieszkanie o pow. 29,39 m2.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) skarżąca nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, rozstrzygnięcie zgłoszonego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącą uzasadniają przekonanie, iż znajduje się ona w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.