Uzasadnienie
Przedkładając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, radca prawny T.L. wniosła w piśmie z dnia 11 lutego 2012 r. o przyznanie jej wynagrodzenia, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Rozpatrując wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; w skrócie p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Regulacja ta zawiera się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
Jak stanowi § 16 wskazanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z przepisu tego wynika wyraźnie, iż oświadczenie tej treści jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia - a więc sytuacja, jaką stwierdzono w niniejszej sprawie - nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić w trybie art. 49 p.p.s.a., lecz wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie jest również dopuszczalne wyinterpretowywanie go ze sformułowań użytych w treści rozpatrywanego wniosku dla wskazania jego przedmiotu i określenia żądania (patrz np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09 i 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/10; dostępne na http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.