Uzasadnienie
Radca prawny M.W. została w niniejszej sprawie wyznaczona na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikiem skarżącego.
Uchylając zaskarżone postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał jej wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu.
W dniu 23 lutego 2011 r. do Sądu tego wpłynęła jej odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną od wyroku przez Wojewodę "[...]".
Po jej oddaleniu pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 7 sierpnia 2012 r. zwróciła się do sądu I instancji "o przyznanie (...) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (...)", oświadczając, iż "opłaty nie zostały w całości ani w części uiszczone".
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) w § 14 ust. 2 pkt 2 ustala stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym, a mianowicie za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bądź tylko udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Do wymienionego katalogu, który ma charakter zamknięty, nie należy sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, a więc za dokonanie wyłącznie tej czynności wynagrodzenie nie przysługuje (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1790/10, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl/). Skoro zatem z akt sprawy nie wynika, by wnioskodawczyni brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należało - w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a - orzec jak w sentencji.