Uzasadnienie
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. J. uczynił postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], wzywające stronę do opróżnienia, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego, lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ulicy [...].
W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. J. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zaś w piśmie z dnia [...] marca 2011 r., uzasadniając swoje żądanie, wskazał, iż Wojewoda [...] zawiadomił go o planowanej na dzień [...] kwietnia 2011 r. eksmisji z zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. Powołując się m.in. na art. 30 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący podkreślił, że skuteczne przeprowadzenie eksmisji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego w niniejszej sprawie wyrządzi mu zarówno znaczną i niepowetowaną szkodę, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Z chwilą bowiem opróżnienia zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego, organ będzie mógł swobodnie rozdysponować go na rzecz osób trzecich. Skarżący wskazał ponadto na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną, co – jego zdaniem – dodatkowo uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie dla strony mógłby wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności.
Analiza powołanych przez skarżącego okoliczności daje, zdaniem Sądu, podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...].
Podkreślenia wymaga fakt, że postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1790/10 J. J. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że skarżący nie osiąga żadnego dochodu, a w zakresie podstawowych kosztów utrzymania korzysta z pomocy osób bliskich. Ponadto, do pisma procesowego z dnia [...] marca 2011 r. skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie, wystawione w dniu [...] marca 2011 r., z którego wynika, że cierpi on na choroby przewlekłe układu krążenia, wymaga stałego przyjmowania leków oraz znajduje się pod stałą opieką specjalistycznej poradni kardiologicznej. Wskazane wyżej okoliczności potwierdzają trudną sytuację materialną oraz zdrowotną strony.
W ocenie Sądu, stan zdrowia J. J., jego trudna sytuacja bytowa oraz fakt, iż nie posiada on innego lokalu mieszkalnego, pozwalają na przyjęcie, że przymusowe wykwaterowanie skarżącego z obecnie zajmowanego lokalu mieszkalnego, może spowodować wyrządzenie mu znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Należy wziąć również pod uwagę podniesioną przez skarżącego okoliczność, że po opróżnieniu przedmiotowego lokalu mieszkalnego może on zostać przyznany innej osobie, a zatem powrót skarżącego do tego lokalu byłby znacznie utrudniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. o sygn. akt I OZ 558/10, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).
Reasumując, wymienione okoliczności uprawdopodabniają zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przemawiają za potrzebą wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.