Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 884/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę F.B. na postanowienie Starosty N. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprostowania aktu nadania stopnia zawodowego nauczyciela. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono wymienionemu w dniu 27 lutego 2012 r.
W dniu 28 lutego 2012 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. i zastąpienie w wierszu czwartym od dołu słowa "postanowienie" słowem "decyzja" oraz doręczenie odpisu sentencji wskazanego wyroku z uwzględnieniem tej poprawki, a także o stosowne przedłużenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżący zaznaczył, iż jego skarga dotyczyła decyzji Starosty N. z dnia "[...]", znak "[...]", a nie postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego należy uznać za nieuzasadniony.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek strony sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wskazane wadliwości, aby mogły stać się przedmiotem sprostowania muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 359). Przede wszystkim podkreślić jednak należy, iż aby można było zastosować instytucję sprostowania muszą wystąpić niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, o których stanowi art. 156 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z treści złożonego przez skarżącego wniosku, żąda on sprostowania sentencji wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 884/11, dotyczącej sprostowania aktu nadania stopnia zawodowego nauczyciela. Przedmiotem zaskarżenia było orzeczenie wydane przez Starostę N. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w N. z dnia "[...]’ o sprostowaniu wydanej decyzji – aktu nadania stopnia awansu zawodowego, przy czym, Starosta N. błędnie określił formę rozstrzygnięcia jako "decyzję" zamiast "postanowienie" i błędnie powołał podstawę prawną, pomijając treść art. 123 § 2 kpa i art. 144 kpa, w myśl których rozpatrując zażalenie na postanowienie organ II instancji winien wydać postanowienie. Mimo, iż uchybienia te nie miały wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia, Sąd był zobowiązany do poprawnego określenia wydanego przez organ orzeczenia.
O tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, czy postanowieniem nie przesądza nazwa orzeczenia wydanego przez organ administracji publicznej, lecz to, czego dotyczy dane rozstrzygnięcie. Za decyzję uznaje się jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podejmowane w sferze stosunków zewnętrznych, poza systemem organów państwowych i podległych im jednostek (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt OPS 6/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 3).
Natomiast, stosownie do art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia i dotyczą one poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości to, iż przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego i rozpoznanej przez Sąd było rozstrzygnięcie Starosty N. z dnia "[...]", nr "[...]", będące w istocie postanowieniem (choć błędnie nazwane prze organ) i tak też zostało wskazane w sentencji zapadłego w niniejszej sprawie wyroku.
Tym samym, należy stwierdzić, iż Sąd nie mógł w niniejszej sprawie zastosować instytucji sprostowania, bowiem nie dopuścił się żadnej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Jednocześnie należy wskazać skarżącemu, iż zgodnie z art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Strona może bowiem równolegle korzystać z możliwości rektyfikacji orzeczenia i środka zaskarżenia.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.