Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza G. przez Kierownika Wydziału Świadczeń Rodzinnych i Świadczeń Wychowawczych Ośrodka Pomocy Społecznej w G. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 17, art. 20, art. 23, art. 24, art. 25, art. 26, art. 32 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111, dalej jako: u.ś.r.), odmówiono przyznania A. P. (dalej jako: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że matka strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, przy czym nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Podano, że strona sprawuje całodobową opiekę nad niepełnosprawną matką i wykonuje wszystkie niezbędne czynności z tym związane.
Wskazano również, że decyzją z "[...]" stronie zostało przyznane stronie prawo do zasiłku dla opiekuna. W związku z tym, mimo że wnioskodawczyni mieści się w kręgu osób uprawnionych do przedmiotowego świadczenia, wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne jej nie przysługuje. Ponadto powołano się na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazując, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, orzekł o niekonstytucyjności art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, ale w ocenie organu I instancji przepis ten nadal obowiązuje.
Organ I instancji powołał się także na art. 27 ust. 5 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do zasiłku dla opiekuna, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Podano, że z oświadczenia strony wynika, że dopiero z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona zrezygnuje z przysługującego jej prawa do zasiłku dla opiekuna. Organ I instancji uznał zatem, że brak jest podstawy prawnej do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia.
Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie:
- - art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
- - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez błędną wykładnie polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania przez stronę zasiłku dla opiekuna ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku strony o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;
- - art. 27 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez ich niezastosowanie i przez to nieuwzględnienie, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, jak wynika z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r.
Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, że zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek przesłanki negatywnej. Podkreślono, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., w odniesieniu do osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później niż określa to przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności. Zaznaczono, że strona nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, bowiem miała ona ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna z uwagi na sprawowanie tej opieki.
Ponadto strona zarzuciła naruszenie reguły określonej w art. 27 ust. 5 u.ś.r., gdyż organ I instancji nie umożliwił stronie dokonania wyboru korzystniejszego świadczenia, czym naruszył także podstawowe zasady k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona wskazała, że nie można zaakceptować literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 b u.ś.r., skutkującej odmową przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na uzyskanie przez nią prawa do zasiłku dla opiekuna, bez szerszego spojrzenia na system zmian w przepisach o świadczeniach rodzinnych w kontekście reguł dobrej legislacji i przestrzegania zasady z art. 2 Konstytucji RP. W tym przypadku zasadne jest dokonanie wykładni językowej wraz z wykładnią systemową, funkcjonalną, nawet jeżeli rezultat wykładni językowej jest jednoznaczny. Podkreślono przy tym, że strona korzysta z zasiłku dla opiekuna, gdyż dotychczasowe regulacje prawne uniemożliwiły jej skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Jednak z treści oświadczenia złożonego przez stronę wynika jednoznacznie intencja wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego oraz świadomość konieczności zaprzestania pobierania świadczenia dotychczasowego, czego organ I instancji nie wziął pod uwagę, wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie.
Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało wnioskodawczyni, na stałe, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki sprawowanej nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności tj. matką: od 1 lipca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie 1 830,00 zł miesięcznie, zaś od 1 stycznia 2021 r. w wysokości miesięcznej wynikającej z obwieszczenia ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" i odmówiło przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w trakcie postępowania odwoławczego decyzją z "[...]", na wniosek strony, organ I instancji uchylił z dniem 1 lipca 2020 r. decyzję przyznającą stronie zasiłek dla opiekuna, zaś ostatnim miesiącem za jaki został on wypłacony był czerwiec 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt sygn. akt K 38/13, w odniesieniu do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18, ewentualnie 25. roku życia, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Kolegium uznało, że spełnione zostały przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 u.ś.r. i dlatego przyznało stronie prawo do wnioskowanego świadczenia. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., a także okoliczność, że do 30 czerwca 2020 r. wnioskodawczyni pobierała zasiłek dla opiekuna, świadczenie pielęgnacyjne mogło zostać przyznane najwcześniej od 1 lipca 2020 r. Tym samym, za okres od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługiwało.
Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium w części, tj. co do pkt 2 w zakresie braku orzeczenia o wyrównaniu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia wniosku w zakresie sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką. Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r., co spowodowało nieprzyznanie skarżącej świadczenia począwszy od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami tj. od 1 lutego 2020 r. Mając na uwadze powyższy zarzut, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w zaskarżonym zakresie i orzeczenie, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej od 1 lutego 2020 r., a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium pominęło fakt, że prawidłowo wypełniony wniosek wpłynął do organu 27 lutego 2020 r. Zatem skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lutego 2020 r. a nie jak wskazał organ od 1 lipca 2020 r. Zdaniem skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że fakt pobierania zasiłku dla opiekuna oraz niezłożenie wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego bezwarunkowego oświadczenia o rezygnacji z jego pobierania, uzasadnia odmowę przyznania świadczenia od daty złożenia wniosku, gdyż w takim wypadku skarżąca pozbawiłaby się środków pieniężnych niezbędnych dla własnego utrzymania na okres blisko dziewięciu miesięcy.
Ponadto skarżąca ponowiła zawarte w złożonym uprzednio odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty odnośnie do naruszenia art. 27 ust. 5 u.ś.r. i braku jego zastosowania, naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., a także zastosowanie literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 b u.ś.r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został zawarty w skardze, zaś organ w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium uchylająca decyzję organu I instancji i przyznająca skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką od 1 lipca 2020 r. oraz odmawiająca przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. Kolegium stwierdziło, że przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być data powstania niepełnosprawności. Jednocześnie organ odwoławczy przyjął, że wnioskowane świadczenie przysługuje skarżącej od 1 lipca 2020 r., bowiem z tym dniem organ I instancji uchylił - na wniosek skarżącej - decyzję o przyznaniu jej zasiłku dla opiekuna.
Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i ograniczoną współudziału edukacji.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości okoliczność, że matka skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, co potwierdza orzeczenie o niepełnosprawności z "[...]" wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G., a zakres opieki sprawowanej przez skarżącą uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia. Wprawdzie w myśl art. 17 ust. 1 b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, ale regulacja ta stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) orzekł, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W związku z tym, jak słusznie uznało Kolegium, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia. W związku z tym Kolegium prawidłowo uznało, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Podnieść jednak należy, że w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli na osobę wymagającą opieki jest ustalone m.in. prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przy czym, w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Przy czym sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. wyklucza możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, jednak nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją (por. wyrok NSA z 13 lipca 2018 r., sygn. I OSK 235/18; wyrok WSA w Szczecinie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/19 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 26 września 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 423/19, dostępne w Internecie).
Z akt sprawy wynika, że decyzją organu I instancji z "[...]", zmienioną następnie decyzją z "[...]", skarżącej został przyznany zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki sprawowanej nad matką - bezterminowo. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W toku postępowania odwoławczego Kolegium - pismem z 26 czerwca 2020 r. - poinformowało skarżącą, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest uprzednie uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, pouczając o możliwości złożenia wniosku do organu I instancji o uchylenie tej decyzji. Taki wniosek skarżąca złożyła 17 lipca 2020 r. Wskazała w nim wprawdzie, że rezygnuje z przyznanego jej prawa do zasiłku dla opiekuna od dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ale decyzją z "[...]" organ I instancji uchylił decyzję w przedmiocie zasiłku dla opiekuna z dniem 1 lipca 2020 r. Skarżąca – pomimo tego, że w niniejszej sprawie jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika - nie tylko nie zakwestionowała takiego rozstrzygnięcia w drodze odwołania, ale zrzekła się prawa do jego wniesienia. Tym samym uznać należy, że kwestia utraty prawa do zasiłku dla opiekuna z dniem 1 lipca 2020 r. została rozstrzygnięta w sposób wiążący i ostateczny wskazaną decyzją organu I instancji.
Należy przy tym wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie Sąd nie może badać legalności decyzji uchylającej decyzję w przedmiocie zasiłku dla opiekuna, gdyż jest związany granicami skargi, o czym mowa art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd w niniejszym postępowaniu nie może zatem uczynić przedmiotem oceny aktu administracyjnego, który podlegał odrębnemu zaskarżeniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzyganie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997 nr 3, poz. 104; wyrok NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2507/18, dostępne w Internecie). W związku z tym nie można było przyznać skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od lutego 2020 r., bowiem do 30 czerwca 2020 r. zachodziła negatywna przesłanka do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Dopóki bowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Należy przy tym podkreślić, że zakaz kumulowania świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r., wyklucza sytuację, w której osobie uprawnionej przysługiwałoby więcej niż jedno (wybrane przez nią) świadczenie. Nie jest zatem możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych tego typu świadczeń, w tym zasiłku dla opiekuna. Strona, która dokonuje wyboru, a korzysta już ze zbieżnego uprawnienia, musi z niego zrezygnować przed rozstrzygnięciem o prawie do wnioskowanego świadczenia, przy czym, rezygnacja ta nie może opierać się tylko na warunkowej deklaracji, lecz konieczne jest, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego ustało prawo do pobierania innego świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3/19, dostępne w Internecie).
W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy prowadzą do wniosku, że dopiero od 1 lipca 2020 r. nie istniały przesłanki negatywne do przyznania skarżącej przedmiotowego świadczenia w postaci decyzji przyznającej skarżącej zasiłek dla opiekuna. Przy czym odnosząc się do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, należy wskazać, że sformułowanie "ustala się" można utożsamiać z "przyznaje się" tylko w sytuacji, gdy w miesiącu złożenia wniosku spełnione są wszystkie przesłanki pozytywne i nie występują przesłanki negatywne do uwzględnienia wniosku. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i zasiłku dla opiekuna, warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji.
Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia (por. wyroki WSA w Olsztynie z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 995/19 oraz z 23 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 67/20, dostępne w CBOSA).
Zatem organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, jak również prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a w związku z tym zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.