Uzasadnienie
E.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]". Postanowieniem tym Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia "[...]" nr "[...]" podjętej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w sprawie skierowania strony do Domu Pomocy Społecznej.
W toku postępowania przed Sądem skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 grudnia 2008r. skarżący został wezwany do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009r., Sygn. akt II SA/Ol 924/08, Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
W ustawowym terminie, na powyższe postanowienie skarżący wniósł sprzeciw. W jego uzasadnieniu wskazał na swoją trudną sytuację materialną, gdyż po uwzględnieniu wysokich kosztów utrzymania z kwoty 1.108,48 zł netto miesięcznej emerytury pozostaje mu na życie 450,- zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Należy zwrócić jednak uwagę, że na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., skarżący nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji pozostaje do rozstrzygnięcia jedynie kwestia ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadzie prawa pomocy. Wobec powyższego wniosek skarżącego winien zostać rozpatrzony w oparciu o kryterium wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., które statuuje, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z oświadczeń skarżącego, zawartych na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w sprzeciwie, prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe jako mieszkaniec Domu Odzyskanych dla Życia "[...]", nie posiada żadnego wartościowego majątku (nieruchomości, zasobów pieniężnych czy też przedmiotów wartościowych), a jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura w kwocie 1.108,48 zł netto miesięcznie. Natomiast według oświadczenia wnioskodawcy po uwzględnieniu kosztów utrzymania pozostaje mu na życie 450,- zł.
Przyjmując wiarygodność oświadczeń skarżącego - złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy - że znajduje się on w na tyle trudnych warunkach materialnych, że nie posiada realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, w tym przypadku kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało uwzględnić.
Jednocześnie Sąd poucza o treści art. 249 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Z tych też względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.