Uzasadnienie
Spółka A reprezentowana przez Przedsiębiorstwo A wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia AsXSn 0,4 kV długości około 650 m, budowy przyłącza oraz ZK do zasilenia budynku mieszkalnego na działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi "[...]", "[...]" i "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gm. "[...]". We wniosku określono charakterystykę planowanej inwestycji oraz załączono mapę w skali 1: 1000 z naniesionym przebiegiem inwestycji.
Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" ustalił warunki zabudowy dla wyżej określonego zamierzenia inwestycyjnego. W decyzji określono warunki i wymagania ładu przestrzennego oraz wynikające z przepisów szczególnych warunki dotyczące ochrony środowiska.
W postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazano, że wnioskowana inwestycja winna być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego, a w związku z powyższym przedmiot sprawy administracyjnej winien dotyczyć wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie decyzji o warunkach zabudowy.
Następnie, w dniu "[...]" inwestor uzupełnił wniosek wskazując, iż wnosi o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia AsXSn 0,4 kV długości ok. 650 m, rozbiórki i budowie istniejących przyłączy napowietrznych, budowie przyłącza kablowego oraz ZK do zasilania budynku mieszkalnego na działce nr "[...]", "[...]" na działkach nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w obrębie "[...]".
Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia AsXSn 0,4 kV, rozbudowie i budowie istniejących przyłączy napowietrznych, budowie przyłącza kablowego oraz ZK do zasilania budynku mieszkalnego na działkach nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym "[...]". W uzasadnieniu decyzji podano, że gmina "[...]" aktualnie nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren, który jest przedmiotem wniosku. Zgodnie zaś z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 60 u.p.z.p. projekt decyzji został przygotowany przez architekta posiadającego odpowiednie uprawnienia i wpisanego na listę Północnej Okręgowej Izby Urbanistów. Projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska stosownie do treści art. 53 ust. 5c u.p.z.p.
W odwołaniu od powyższej decyzji Fundacja A wniosła o jej uchylenie. Podano m.in., iż w pkt 2 decyzji wskazano główny cel inwestycji, a mianowicie budowę przyłącza kablowego oraz ZK do zasilania budynku mieszkalnego na działkach nr "[...]"-"[...]". Wyjaśniono, że budynek na tych działkach nie istnieje, natomiast toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy czterech planowanych budynków na działkach nr "[...]"-"[...]", której Fundacja jest przeciwna. Stwierdzono też, iż zaproponowana linia ma zasilić budynki mieszkalne, które w rzeczywistości nie istnieją i działki budowlane, które nie mają takiego statusu i na większej części przebiegu trasy znajdują się poza wsią. Planowana linia elektroenergetyczna tylko na odcinku, co najwyżej 200 m biegnie w granicach wsi "[...]", natomiast na odcinku 450 m biegnie już poza wsią, wzdłuż łąk okalających Zatokę "[...]" - ważną ostoję ptaków wodno-błotnych i drapieżnych.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Argumentowało m.in., że stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne, bez względu na status podmiotu obejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).
Z kolei według art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dlatego też planowana inwestycja polegająca na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, rozbudowie i budowie istniejących przyłączy napowietrznych, budowie przyłącza kablowego oraz ZK do zasilania budynku mieszkalnego spełnia przesłanki wynikające z wyżej cytowanych przepisów dla uznania danego zamierzenia inwestycyjnego za cel publiczny (inwestycja nie służy realizacji linii napowietrznej wyłącznie do jednego budynku, ale jest to jeden z celów). Wskazało, iż z akt sprawy wynika, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem należało ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji.
Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak też stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto w myśl art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W związku z powyższym podało, iż organ pierwszej instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, a wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, co w konsekwencji oznacza, iż nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku.
Ponadto, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 1-11 u.p.z.p. decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, wydaje się po uzgodnieniu z organami wskazanymi w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie projekt decyzji dla wyżej określonego zamierzenia inwestycyjnego został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (w toku rozpatrywania sprawy inwestor zmodyfikował wniosek, żądając wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednak nie było potrzeby ponownego wysyłania projektu decyzji do uzgodnienia z organem współdziałającym, gdyż nie zmienił się rodzaj inwestycji, jak również teren objęty wnioskiem).
Ponadto, zakwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy określone art. 54 u.p.z.p., a jej załącznik określa zakres inwestycji. Nadto Kolegium wyraziło pogląd, iż wprawdzie organ pierwszej instancji nie powiadomił o wydaniu decyzji w trybie obwieszczenia, jednak z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona na piśmie wszystkim stronom postępowania, w związku z tym nie jest to uchybienie na tyle istotne, by wpłynęło na wynik postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania wyjaśniło, że w sprawie projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, zatem nie ma podstaw by organ analizował zgodność planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody. Skoro zaś inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, odwołanie nie mogło zostać uwzględnione i nie było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyższego zamierzenia.
Skargę na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Fundacja A żądając jej uchylenia, jak też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podano, że w zakwestionowanej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii podniesionych w odwołaniu. Mianowicie, w pkt 2 decyzji Burmistrza ujawniono główny cel inwestycji, czyli budowę przyłącza kablowego oraz ZK do zasilania budynku mieszkalnego na działce nr "[...]"-"[...]". Budynek na tych działkach nie istnieje, natomiast toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych na działkach nr "[...]"-"[...]", której to inwestycji Fundacja jest przeciwna.
Ponadto, planowana linia ma zasilić budynki mieszkalne, które w rzeczywistości nie istnieją i działki budowlane, które nie mają takiego statusu i na większej części przebiegu trasy znajdują się poza wsią. Planowana linia elektroenergetyczna tylko na odcinku, co najwyżej, 200 m biegnie w granicach wsi "[...]", natomiast na odcinku 450 m biegnie już poza wsią. Wskazano również, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Parku Krajobrazowego oraz na obszarach natura 2000 w związku z powyższym będzie znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 oraz obniży walory krajobrazowe w tej części Parku Krajobrazowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podniosło, iż nadal podtrzymuje pogląd, że skoro projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska to nie ma podstaw, by organy wkraczały w kompetencje organu współdziałającego i analizowały zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego celu inwestycji Kolegium wyjaśniło, iż z uwagi na fakt, że inwestycja nie służy wyłącznie realizacji linii napowietrznej do planowanego budynku wskazanego przez Fundację, ale jest to jeden z celów, uznano, iż spełnione są przesłanki wynikające z definicji inwestycji celu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Kontrola Sądu, działającego na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wykazała istnienie uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, iż skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie podziela w całości ocenę dokonaną przez organy administracyjne co do charakteru przedmiotowej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. W tym miejscu można wskazać, iż zgodnie z wypracowaną już w tej kwestii linią orzecznictwa budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń energii elektrycznej służących do przesyłania energii ex definitione stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie ma przy tym znaczenia, czy inwestorem jest podmiot publiczny czy prywatny (vide wyroki: II OSK 1133/11 z dnia 8 kwietnia 2011 r., II OSK 548/11 z dnia 15 maja 2008 r., II OSK 1412/09 z dnia 3 listopada 2010 r., II SA/Bk 288/10 z dnia 10 czerwca 2010 r., II SA/Bk 460/11 z dnia 8 grudnia 2011 r. – publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przykładowo w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II OSK 1412/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "... jak wynika z utrwalonego orzecznictwa NSA obecnie tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki energetycznej do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą (niezbędnością do korzystania)".
Skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela wyżej przedstawione stanowisko. Podkreślić również trzeba, że sieć elektroenergetyczna stanowi niejako zespół naczyń połączonych. Stanowi zamknięty, zwarty i współdziałający system, składający się z odbiorców indywidualnych energii elektrycznej, co nie oznacza, iż każdy z nich ma doprowadzoną energię elektryczną indywidualnie, niezależnie od innych odbiorców. Do istniejącej sieci w przyszłości mogą zostać przyłączeni dalsi odbiorcy i nowe obiekty. Sieci i urządzenia przemysłowe (ze swej natury) zapewniają bowiem powszechną dostępność energii elektrycznej.
Dodatkowo należy wskazać, że budowa przewodów i urządzeń energii elektrycznej ma charakter inwestycji o zasięgu lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Rozbudowa linii energetycznej wraz z infrastrukturą w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości – służąc tym samym nie tylko interesom określonej grupy.
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną uzgadnia się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., o czym stanowi ust. 5 art. 53 u.p.z.p.
Wskazany wyżej przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. W myśl art. 106 k.p.a. współdziałanie to może następować w różnych formach: opinii, uzgodnienia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (v: uchwała NSA z dnia 15 stycznia 1999 r., sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA 3/199, poz. 80).
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Organ uzgadniający nie ma więc wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, gdyż jego rola sprowadza się jedynie do oceny przedłożonego mu projektu decyzji w zakresie nadanych mu prawem kompetencji. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (v: wyrok WSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. IV SA/Wa 982/04, publ. Lex nr 176122; wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. IV SA/Wa 140/06, publ. Lex nr 219341; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 638/06, nie publik.).
Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ ten występuje o dokonanie uzgodnienia lokalizacji inwestycji dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, iż uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]" (dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej) Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" pismem z dnia "[...]" przesłał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska projekt tej decyzji, a ten uzgodnił projekt decyzji w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. (niewyrażenie stanowiska). Jednak decyzja z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego kasacyjnym rozstrzygnięciem Kolegium z dnia "[...]". Powyższa okoliczność spowodowała konieczność wystąpienia przez inwestora z nowym wnioskiem, tym razem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co inwestor uczynił. W następstwie złożonego przez inwestora wniosku Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" decyzją z dnia "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej, nie przesyłając organowi uzgadniającemu projektu tej decyzji.
W ocenie Kolegium, w sprawie nie było potrzeby ponownego wysyłania projektu decyzji do uzgodnienia z organem współdziałającym, gdyż nie zmienił się rodzaj inwestycji, jak również teren objęty wnioskiem. Uszło jednak uwadze Kolegium, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dotyczył nieruchomości oznaczonych numerem geodezyjnym: "[...]", "[...]" i "[...]", gdy tymczasem wniosek inwestora z dnia "[...]" o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczył już większego terenu, bowiem obejmował nadto działki oznaczone numerem geodezyjnym "[...]" i "[...]". Błędne jest zatem twierdzenie Kolegium, że nie zmienił się teren objęty wnioskiem. Wskazanie przez inwestora we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego "nowego", powiększonego terenu inwestycji rodziło po stronie Burmistrza obowiązek wystąpienia do organu współdziałającego o uzgodnienie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem poprzednie uzgodnienie dotyczyło planowanego zamierzania inwestycyjnego, które miało być zrealizowane na mniejszym - nie tożsamym, zatem innym - terenie.
Tak więc Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" wydając w sprawie decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez przedstawienia jej projektu do uzgodnienia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska naruszył normę art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 106 k.p.a., bowiem wydał decyzję bez uzgodnienia.
Zauważyć również należy, że skoro inwestycja polegająca na budowie i utrzymaniu przewodów i urządzeń energii elektrycznej służących do przesyłania energii objęta została zakresem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu u.p.z.p, to oznacza to, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wprowadzający zmianę polegającą na odmiennym, niż w k.p.a., uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o wykonanych czynnościach procesowych. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach, uzgodnieniach dokonywanych w trybie art. 106 k.p.a., o których mowa w ust. 4 tego przepisu, i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Dodatkowo należy zauważyć, iż użyty w treści powyższego przepisu zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie, jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty (taką zwyczajową formą może być umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, np. tablica urzędu miasta, ale też strona internetowa urzędu). Tylko taki sposób obwieszczenia zapewnia bowiem stronom nie będącym właścicielami nieruchomości, na terenie której ma powstać inwestycja celu publicznego, możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu administracyjnym (v: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 978/09, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W takich przypadkach zawiadomienie uznaje się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Mając powyższe na uwadze, nie sposób zgodzić się z poglądem Kolegium, że nie powiadomienie przez organ pierwszej instancji o wydaniu decyzji w trybie obwieszczenia (co potwierdza analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie) jest uchybieniem nieistotnym.
Kwestia prawidłowego ustalenia i zawiadomienia wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, w szczególności poprzez obwieszczenie, ma niewątpliwie znaczenie z punktu widzenia uprawnień przyznanych stronie przepisami k.p.a. oraz unormowań szczególnych przewidzianych w u.p.z.p. Uwzględniając więc, iż z akt administracyjnych nie wynika dokonanie przez Burmistrza stosownych obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty należy przyjąć, że Kolegium nie ustaliło faktycznego wypełnienia w niniejszej sprawie normy art. 53 ust. 1 u.p.z.p., co świadczy o jej naruszeniu.
Z tych też względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 53 u.p.z.p., jak też przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję Kolegium, jak też decyzję organu pierwszej instancji.
Orzeczenie o wykonalności oparto na zasadzie art. 152 p.p.s.a.
W dalszym postępowaniu w tej sprawie organy administracji będą zobowiązane do powtórzenia postępowania uzgadniającego treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, stosownie do art. 53 ust. 1 cyt. u.p.z.p. strony mogą być zawiadomione w drodze obwieszczenia, a także w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, z tym że inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.