Uzasadnienie
J. W. po odrzuceniu jego skargi wystąpił w piśmie z 18 listopada 2016 r. o przyznanie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podniesiono, że wobec tego, iż zgodnie z wymogiem art. 252 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 poz. 718 ze zm.; w skrócie: P.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, skarżącemu wysłano formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Przesyłka po dwukrotnym awizowaniu (25 listopada i 5 grudnia 2016 r.) została zwrócona przez urząd pocztowy z adnotacją, że nie podjęto jej w terminie. Referendarz orzekł, że ponieważ wynikiem bezskutecznego upływu zakreślonego terminu realizacji tego wezwania (16 grudnia 2016 r.) jest niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, wniosek skarżącego z 18 listopada 2016 r. pozostawia się bez rozpoznania stosownie do art. 257 i 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a.
Sprzeciw od ww. zarządzenia wniósł J. W., który wyraził niezadowolenie z wydanego przez Referendarza zarządzenia. Zaznaczył przy tym, że to na Sądzie ciążył obowiązek doręczenia prawidłowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, a więc skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej ten wniosek. W ocenie strony Sąd nie wywiązał się z tego obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został na podstawie art. 257 ustawy P.p.s.a., wezwany przez Referendarza sądowego do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym 7-dniowym terminie. Przesyłka zawierająca wezwanie i obowiązujący formularz PPF została przesłana na prawidłowy adres skarżącego. Powyższa przesyłka nie została odebrana i powróciła do Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie" (k. 30 akt sąd.). Z informacji zawartych na kopercie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, zatem skarżący winien otrzymać pierwsze zawiadomienie oraz powtórne zawiadomienie (dwa "awiza"). Z uwagi na brak odbioru przesyłki na poczcie przez skarżącego powróciła ona do Sądu i została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 9 grudnia 2016r. Termin do złożenia wniosku o prawo pomocy na prawidłowym urzędowym formularzu upłynął zatem w dniu 16 grudnia 2016r. (piątek). Wezwanie nie zostało wykonane i nie przedłożono wymaganego formularza PPF.
Skoro strona – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków wniosku w tym zakreślonym terminie nie uzupełniła, to zasadnie Referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 9 stycznia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Rozstrzygnięcie referendarza sądowego odpowiada prawu, zatem należało zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.