Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A spółka z o.o. w W. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z parkingami, drogami wewnętrznymi, budynku pompowni wraz ze zbiornikami ppoż., namiotu, pylonu reklamowego oraz infrastruktury technicznej i ogrodzenia, budynku rozdzielni transformatorowej, linii energetycznej SN, rozbiórki obiektu istniejącej stacji trafo oraz likwidacji części linii kablowych, rurociągu tłocznego kanalizacji sanitarnej oraz sieci energetycznej SN dla budynku handlowego planowanego w rejonie ulicy [...] i [...] oraz [...] w K., na działkach: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N. W skardze podniesiono, że decyzja pierwszoinstancyjna, wydana w oparciu o art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, została oparta na interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stojącej w oczywistej sprzeczności z wyraźną i jednoznaczną treścią tego planu.
Lokalizacja obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2 tys. m kw. na terenie oznaczonym symbolem przeznaczenia UW w ramach jednostki planistycznej [...], oznaczonej symbolem E, została przewidziana wprost w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bowiem przepis § 149 ust. 1 pkt 1 i 2 tego planu dopuszczał realizację zabudowy usługowej uciążliwej wraz z niezbędną infrastrukturą, co niewątpliwie obejmuje obiekty handlowe, zaś przepis § 55 ust. 2 planu stanowił, że mogą to być obiekty o powierzchni powyżej 2 tys. m kw. Wskazanie więc dopuszczalności realizacji tego typu obiektów w przepisie odnoszącym się do jednostki "nadrzędnej", pozwalało uznać, że na terenie planowanej inwestycji dopuszczono lokalizację, co do zasady, obiektów handlowych – o dowolnej powierzchni sprzedażowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że zaskarżoną decyzją postanowiono po raz kolejny utrzymać w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, mieszczącej się w grupie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m kw. uważając ją za sprzeczną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą nr IX/98/2003 Rady Miasta K. z dnia 22 maja 2003r.
Pismem procesowym z dnia 26 stycznia 2007r., skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego podnosząc, że w dniu 23 października 2006r. zostało wszczęte, na jego wniosek, postępowanie administracyjne przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Wywodził, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wniesieniem skargi do Sądu w niniejszej sprawie, wobec czego postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym winno ulec zawieszeniu, stosownie do regulacji zawartej w art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd uwzględnił wniosek skarżącego i na rozprawie w dniu 13 lutego 2007r. postanowił zawiesić postępowanie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 21 sierpnia 2007r, poinformował Sąd, że decyzją tego organu z dnia 20 sierpnia 2007r., znak [...], stwierdzono, na wniosek A spółka z o.o. w W., nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Następnie, na wezwanie Sądu, organ ten, pismem dnia 24 grudnia 2007r. wyjaśnił,, iż do chwili obecnej nie wpłynął wniosek ww Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, co oznacza, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2007r. jest ostateczna.
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r. Sąd podjął postępowanie w sprawie ze skargi A spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].
Pismem procesowym z dnia 14 maja 2008r. pełnomocnik skarżącej Spółki poinformował Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez zarząd A Sp. z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego doszło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., wobec wydania przez ten organ w dniu 20 sierpnia 2007r., decyzji nr [...].
Stwierdzenie nieważności eliminuje decyzję administracyjną z obrotu prawnego i znosi skutki tej decyzji od dnia jej wydania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania wynikającym z przepisów K.p.a., które poza okolicznościami wymienionymi w art. 156 § 2 K.p.a., nie ograniczają terminu wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że może być ono wszczęte w każdym czasie przed upływem dziesięciu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji i jeśli nie wywołała ona nieodwracalnych skutków prawnych.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że przepis art. 56 P.p.s.a. rozstrzyga o konieczności zawieszenia postępowania sądowego w razie wniesienia skargi po wszczęciu postępowania w celu zamiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania i ten tryb postępowania został w niniejszej sprawie wyczerpany.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, w związku z czym wydana w jego wyniku decyzja eliminująca z obrotu prawnego decyzję objętą tym postępowaniem jest decyzją w nowej sprawie, od której stronie przysługują środki zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, nie składając wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, wobec czego decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stała się ostateczna.
W świetle art. 161 § 1 pkt 3 ustawy bezprzedmiotowość postępowania może wynikać ze zdarzeń zaszłych w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Za takie zdarzenie należało uznać wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 20 sierpnia 2007., stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji starosty [...] z dnia [...], znak: [...].
Z powyższych względów postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie, stąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.