Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał E. G. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...].
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego S. R., jako pełnomocnika procesowego z urzędu dla skarżącej (por. pismo z dnia 12 lipca 2017 r., k-49 akt).
Wyznaczony z urzędu radca prawny wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Powyższe zażalenie zostało rozpoznane postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II I OZ 1464/17. W treści zażalenia wyznaczony z urzędu pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przedmiotem niniejszego orzeczenia są koszty pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, poniesione w postępowaniu zażaleniowym. Co do czynności pełnomocnika będą miały zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Stosownie do § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Z kolei w § 21 rozporządzenia ustalone zostały stawki opłat maksymalnych za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje stawkę za występowanie w postępowaniu w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł (§ 21 pkt 2 lit. d rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Wobec tego, skoro wyznaczony dla skarżącej radca prawny sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2017 r., to przyznać należało pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 120 zł, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł, co stanowi łącznie kwotę 147,60 zł.
O powyższym referendarz orzekł na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., jak w sentencji.