Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 21 maja 2020 r., H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 21 lutego 2020 r., nr [...]. Wskazaną decyzją Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego orzeczono o ograniczeniu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a, stanowiącej współwłasność D. K. i M. K., przez udzielenie zezwolenia A Sp. z o.o. w [...], na dokonanie na ww. nieruchomości przebudowy istniejącego ciepłociągu, w pasie objętym pracami budowlanymi o pow. 57 m², biegnącymi przez całą szerokość działki wzdłuż istniejącego ciepłociągu oraz w pasie będącym ciągiem komunikacyjnym o pow. 53,20 m².
Z treści skargi wynika, że została ona wniesiona przez H. K., który jednocześnie działa jako pełnomocnik w imieniu swoich córek: M. K. i D. K. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 2 lipca 2020 r. wezwano H. K. – jako stronę skarżącą i pełnomocnika współskarżących M. K. i D. K., do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez:
- - wskazanie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń skarżących: M. K. i D. K.;
- - wskazanie numeru PESEL wszystkich skarżących;
- - nadesłanie jednego odpisu skargi własnoręcznie podpisanego lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem wraz z załącznikami;
- - złożenie do sprawy oryginału lub wierzytelnego odpisu prawidłowego pełnomocnictwa procesowego, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżących: M. K. i D. K., przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi.
W piśmie z dnia 8 lipca 2020 r. H. K. wskazał numery PESEL skarżących i miejsce zamieszkania M. K. i D. K. Nadesłał także żądane odpisy skargi oraz złożył pełnomocnictwa upoważniające do działania w imieniu ww. osób przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że jako strony postępowania administracyjnego zostały uznane przez organ I i II instancji D. K. oraz M. K., a H. K. był pełnomocnikiem wymienionych osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje
Skargę H. K. należało odrzucić.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Wykładnia art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 89/20, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.pl).
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony interesu faktycznego (por.: M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 299-301, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2011 r., sygn., akt II GSK 909/10; 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10; 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w wyniku zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia H. K., które polegałoby na istnieniu związku między skarżonym rozstrzygnięciem organu administracji, a własną indywidualną sytuacją prawną skarżącego, wynikającą z przepisów prawa. Z akt administracyjnych załączonych do sprawy, jednoznacznie wynika, że H. K. na etapie postępowania administracyjnego nie był stroną tego postępowania, lecz był pełnomocnikiem swoich córek: M. K. i D. K. (por. pełnomocnictwo z dnia 8 stycznia 2020 r.). Podejmował zatem jedynie czynności procesowe na rzecz swoich mocodawczyń.
Ponadto, nie figuruje w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako właściciel nieruchomości, której ograniczenie sposobu korzystania dotyczy zaskarżona decyzja. Potwierdza tę okoliczność wypis z rejestru gruntów sporządzony w dniu 12 marca 2020 r., przez osobę działającą z upoważnienia Starosty Kedzierzyńsko-Kozielskiego, który to wypis znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga zatem o uprawnieniach i obowiązkach H. K. Należy również zauważyć, że w skardze złożonej do tut. Sądu H. K. nie wskazał, z czego wywodzi legitymację skargową w niniejszej sprawie, tj. w czym upatruje istnienia po jej stronie interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji.
Natomiast podnoszone w toku postępowania administracyjnego zagrożenia dla mieszkańców przedmiotowej nieruchomości (w tym H. K.), mające stanowić negatywne skutki ograniczenia nieruchomości czyli na przykład porażenie [...], czy poparzenie gorącą wodą, nie są okolicznościami wskazującymi na interes prawny H. K. Niewątpliwe H. K. może być faktycznie zainteresowany wynikiem postępowania w sprawie odwołania innego podmiotu od decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Jednakże interes faktyczny, jaki posiada, nie skutkuje przyznaniem przymiotu strony w postępowaniu rozstrzygającym wyłącznie o sytuacji prawnej M. K. i D. K. Wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Do "innych przyczyn" niedopuszczalności skargi należy m.in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który nie może być skarżącym (nie posiada legitymacji procesowej).
Dotyczy to podmiotu, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę H. K. jako niedopuszczalną należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.