Uzasadnienie
J. M. wniosła w dniu 28 maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu, który "przez rzetelne wykonywanie zawodu oraz poszanowanie Kodeksu Etyki", sporządzi w jej imieniu skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC). Wedle skarżącej, chodzi o wyjaśnienie, czy Rzeczypospolita Polska słusznie postępuje, pozbawiając swoich obywateli, w tym jej osobę, prawa do leczenia, co potwierdza wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2771/17.
Powołanym wyrokiem z dnia 11 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 219/17, wydanego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że prawo pomocy, uregulowane przepisami P.p.s.a., dotyczy wyłącznie postępowania przed sądami administracyjnymi (wojewódzkim sądem administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Obowiązująca ustawa P.p.s.a. nie przewiduje więc możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania danego podmiotu w postępowaniu innym niż sądowoadministracyjne, ani też dla podjęcia w imieniu tego podmiotu czynności prowadzących do inicjowania postępowania innego niż sądowoadministracyjne (przed innymi organami, sądami czy trybunałami).
Natomiast J. M., składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, w rubryce nr 3 formularza tego wniosku (Informacje o przedmiocie zaskarżenia) podała jako przedmiot zaskarżenia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2771/17. Wyraźnie też określiła, że ubiega się o przyznanie prawa pomocy już po rozstrzygnięciu sprawy prawomocnym wyrokiem, zaś potrzebę zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika łączy z zamiarem wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, czyli z podjęciem czynności wykraczających poza postępowanie sądowoadministracyjne.
W kwestii możliwości skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia, trafnie przyjmuje się w piśmiennictwie, że wniosek taki jest niedopuszczalny, w związku z czym podlega odrzuceniu (por. komentarz do art. 243 P.p.s.a. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją R. Hausera. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, wyd. 3, s. 931). Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, natomiast stosownie do treści art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z tych względów wniosek złożony przez J. M. należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.