Uzasadnienie
Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej też: OWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), dalej też: K.p.a. oraz w związku z art. 18, art. 23 § 1 i § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm.) dalej też: ustawy lub u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia z 25 maja 2021 r. na postanowienie nr 55/21 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej też: PINB) z 29 kwietnia 2021 r., nr WIB.IS-4007-4/21:
- 1) nakładające na M. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 22 824,00 zł i wzywającego do jej uiszczenia w terminie do 30 czerwca 2021 r. wraz z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych,
- 2) wzywające M. D. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z 29 kwietnia 2021 r. polegającego na rozbiórce połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w O. w terminie do 30 czerwca 2021 r., a także ustalające opłatę za dokonane czynności egzekucyjne, w wysokości 68,00 zł, wydał w sprawie postanowienie z dnia 5 listopada 2021 r., nr 297/2021 i uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wskazanego w pkt 1 i w pkt 2 postanowienia terminu uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym i w tym zakresie wyznaczył nowy termin wykonania pkt 1 i pkt 2 postanowienia - do 28 lutego 2022 r. a w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją nr 216/17 z 28 grudnia 2017 r. nakazał M. D. rozbiórkę połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] (dawniej [...]) w O. wybudowanych z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego.
Decyzją nr 94/2018 z 12 kwietnia 2018 r. OWINB utrzymał ww. decyzję w mocy.
Pismem z 21 czerwca 2019 r. kierowanym do M. D. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wystawił upomnienie wskazując, że w razie niewykonania nałożonego obowiązku po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. W tamtej dacie organ pierwszej instancji uzyskał zgodę J. R., właściciela nieruchomości, na wykonanie nakazów decyzji przez zobowiązaną.
W dniu 10 listopada 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wystawił tytuł wykonawczy i postanowieniem nr 118/20 nałożył na M. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 3 000 zł wzywając do jej uiszczenia w terminie do 31 grudnia 2020 r. na rachunek organu wraz z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.
Ponadto wezwał M. D. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym znak: [...] z 10 listopada 2020 r. polegającego na rozbiórce połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w O. w terminie do 31 grudnia 2020 r., gdyż w przeciwnym razie orzeczone będzie wykonanie zastępcze.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł pełnomocnik M. D., adwokat D. S., żądając uchylenia postanowienia i zasądzenia na rzecz żalącej kosztów postępowania. Jednocześnie pełnomocnik żalącej wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia swojego postanowienia, przy piśmie z 7 grudnia 2020 r. przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy, nie wskazując jednakże, że w sprawie wniesione zostały także zarzuty na postępowanie egzekucyjne.
Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem nr 41/2021 z 5 lutego 2021 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W międzyczasie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem nr 4/2021 z 20 stycznia 2021 r., uznał za nieuzasadnione wniesione przez adwokata D. S. zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w O. Powyższe postanowienie nie zostało przekazane do OWINB.
Następnie, postanowieniem nr 19/21 z 15 lutego 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na rozstrzygnięcie OWINB z 5 lutego 2021 r.
Postanowieniem nr 128/2021 z 19 kwietnia 2021 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu uchylił postanowienie PINB nr 4/2021 z 20 stycznia 2021 r.
W dniu 29 kwietnia 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu skierował nowy tytuł wykonawczy do M. D., po czym organ ten postanowieniem nr 55/21 z 29 kwietnia 2021 r. nałożył na M. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 22 824,00 zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie do 30 czerwca 2021 r. na rachunek organu wraz z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej.
Jednocześnie organ ten wezwał M. D. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym znak: [...] z 29 kwietnia 2021 r. polegającego na rozbiórce połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w O. w terminie do 30 czerwca 2021 r.
Pismem z dnia 25 maja 2021 r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazała na niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i jego wstrzymanie do czasu prawomocnego rozpatrzenia zarzutów. Dodała, że nie zamieszkuje w nieruchomości przy ul. [...] w O., nie jest także jej właścicielką dlatego sformułowała zarzuty dotyczące błędnego adresata decyzji rozbiórkowej.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem nr 68/2021 z 4 czerwca 2021 r. uznał wniesione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione.
Organ w uzasadnieniu wskazał, że M. D. już w trakcie wykonywania samowolnych robót budowlanych nie była właścicielką budynku, lecz to nie zwalnia jej z odpowiedzialności. Odnosząc się do argumentów dotyczących decyzji nakazowej organ wskazał, że okoliczności te nie mogą być podstawą zarzutu. Podkreślił, że dobrowolne wykonanie decyzji uwolni zobowiązaną od konieczności uiszczenia grzywny.
Zażalenie na powyższe wniósł pełnomocnik strony, adwokat D. S., zarzucając niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec M. D., ponieważ nie dysponuje ona tytułem prawnym do nieruchomości. Wniósł o zmianę postanowienia, uznanie zarzutów za zasadne i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości.
W uzasadnieniu wskazał, że decyzja jest niewykonalna ponieważ M. D. nie zamieszkuje w nieruchomości przy ul. [...] w O., nie jest także jej właścicielką, o czym organ został poinformowany w 2019 r. Żalący powtórzył uzasadnienie zarzutów z dnia 25 maja 2021 r., gdzie kwestionował prawidłowość ustalenia adresata decyzji nakazowej z 28 grudnia 2017 r.
Pismem z 13 lipca 2021 r. OWINB wezwał adwokata D. S. o pełnomocnictwo do występowania w imieniu M. D. w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi przedłożone zostało pełnomocnictwo M. D. udzielone adwokatowi D. S. do działania w sprawie administracyjnej przed organem w sprawie nr [...].
Postanowieniem nr 201/2021 z 14 lipca 2021 r. OWINB zawiesił postępowanie w sprawie zażalenia z 25 maja 2021 r. adwokata D. S., wniesionego w imieniu M. D., na postanowienie nr 55/21 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 29 kwietnia 2021 r. nakładające na M. D. grzywnę w celu przymuszenia.
Pismem z 2 września 2021 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wezwał adwokata D. S. o wyjaśnienie, czy posiadał stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu M. D. przed organem pierwszej instancji, ponieważ w aktach brak jest stosownych dokumentów.
Pismem z 22 września 2021 r. pełnomocnik zobowiązanej przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu przez M. D. do działania w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Opolu i w postępowaniu odwoławczym.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów OWINB postanowieniem nr 266/2021 z dnia 8 października 2021 r. uchylił postanowienie nr 68/2021 z 4 czerwca 2021 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu i orzekł o oddaleniu zarzutów dotyczących wygaśnięcia obowiązku w całości albo części oraz braku wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny i niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec M. D. w wykonaniu obowiązku określonego w tytule wykonawczym znak: [...] z 29 kwietnia 2021 r. Postanowienie to jest ostateczne.
Postanowieniem nr 278/2021 z 22 października 2021 r. OWINB podjął z urzędu postępowanie zażaleniowe na postanowienie nr 55/21 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 29 kwietnia 2021 r. wobec ustania przyczyny zawieszenia.
Po rozpatrzeniu zażalenia z 25 maja 2021 r. adwokata D. S., wniesionego w imieniu M. D., na postanowienie nr 55/21 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 29 kwietnia 2021 r. OWINB wskazał, że celem niniejszego postępowania nie mogło być i nie było badanie zasadności i zgodności z prawem ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nr 216/17 z 28 grudnia 2017 r., którą organ nakazał M. D. rozbiórkę opisanych szczegółowo części obiektu wybudowanych z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego.
Postępowanie egzekucyjne nie jest tożsame z postępowaniem administracyjnym. Egzekucję nałożonego obowiązku wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku uchyla się od jego wykonania.
W niniejszej sprawie nastąpiły przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem z dokumentów przedstawionych przez PINB wynika, że zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. Wobec niewykonania i uchylania się przez zobowiązaną od wykonania w całości tego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu - jako wierzyciel - słusznie skierował sprawę na drogę egzekucji administracyjnej, i już jako organ egzekucyjny podjął działania określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy przy tym podkreślić, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kwestionowania zasadności i zgodności z prawem skierowanej do egzekucji administracyjnej decyzji, musi natomiast zbadać dopuszczalność tej egzekucji.
W sprawie bezspornym jest, że decyzja nr 216/17 z 28 grudnia 2017 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu stała się ostateczna, stąd nałożony w niej obowiązek podlega wykonaniu i nie wystąpiły inne przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Obecne postępowanie dotyczy bowiem jedynie postanowienia nr 55/21 z 29 kwietnia 2021 r., którym organ powiatowy - działając jako organ egzekucyjny nałożył na M. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 22 824 zł w celu przymuszenia do wykonania ww. decyzji. Postępowanie zażaleniowe w egzekucji administracyjnej ma na celu ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest prowadzona prawidłowo, czy tytuł wykonawczy jest właściwie wystawiony i czy zobowiązanej zostało doręczone upomnienie. Istotnym jest, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani weryfikacji, ani badaniu nie podlega zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.
W badanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązana nie wykonała nałożonego obowiązku, co sama potwierdziła. W zażaleniu pełnomocnik zobowiązanej podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie ponieważ nałożony na skarżącą obowiązek o charakterze niepieniężnym w postaci nakazania rzeczonej rozbiórki jest niewykonalny bo nieruchomość jest własnością innej osoby, a wszelka ingerencja w prawo własności osoby trzeciej narażałoby skarżącą na odpowiedzialność karną oraz cywilnoprawną. Organ z taką tezą się nie zgodził. Zauważył, że M. D. już na etapie wykonania samowolnie robót w budynku wtedy przy ul. [...] w O. (aktualnie ul. [...]) nie była właścicielką budynku, w którym dokonała jego nadbudowy. Właścicielem budynku w dacie ich wykonania był J. R., który następnie wyraził zgodę na rozbiórkę (oświadczenie z 7 sierpnia 2019 r.).
W dniu 20 września 2019 r. J. R. zbył należącą do niego nieruchomość usytuowaną przy ul. [...] w O. M. J. Aktualny właściciel również wyraża zgodę na rozebranie przez M. D. samowolnie dokonanej przez nią nadbudowy budynku mieszkalnego (oświadczenie z 7 lipca 2020 r.). Pismami Powiatowego Inspektora z dnia 7 lipca 2020 r. oraz z dnia 2 października 2020 r. zobowiązana była informowana o powyższym fakcie. Organ informował również o konieczności uzgodnienia czasu i warunków realizacji nakazu z aktualnym właścicielem posesji, a następnie proszona była o poinformowanie o tychże ustaleniach organ powiatowy.
Należy zaznaczyć, iż zobowiązana nigdy nie wykazała zainteresowania w zakresie zapoznania się z ww. oświadczeniami złożonymi zarówno przez poprzedniego, jak i aktualnego właściciela nieruchomości. Skoro tytuł wykonawczy został wystawiony w oparciu o ostateczną decyzję, zarzut niedysponowania przez M. D. tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, czy błędnej kwalifikacji podmiotu zobowiązanego (w oparciu o art. 52 Prawa budowlanego) w decyzji rozbiórkowej nie może zostać uwzględniony. Powyższe oznacza, iż nie istnieją przeszkody uniemożliwiające wywiązanie się przez M. D. z nałożonego przez organ powiatowy obowiązku.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu zarzutu naruszenia przepisu art. 40 § 1 i 2 K.p.a., poprzez niedoręczenie cyt. "pełnomocnikowi skarżącej postanowienia nr 118/20 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 listopada 2020 r. wraz z załącznikami" należy zaznaczyć, że składający je w imieniu M. D. adwokat D. S., w dacie wydania tegoż rozstrzygnięcia, nie dysponował stosownym pełnomocnictwem do działania na jej rzecz w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Świadczy o tym również prowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające (znak: [...]) związane z ustaleniem czy pełnomocnik żalącej posiada pełnomocnictwo do jej reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym.
Dokonana przez OWINB analiza akt postępowania wykazała, że w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Opolu adwokat D. S. nie przedłożył pełnomocnictwa do działania w imieniu M. D. a to dlatego że pełnomocnictwa z 11 stycznia 2021 r., z 7 stycznia 2021 r., z 8 kwietnia 2021 r., z 5 lipca 2021 r. i 2 sierpnia 2021 r. stanowiły pełnomocnictwa szczególne przedkładane każdorazowo do odrębnych czynności procesowych np. postępowań zażaleniowych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu doręczył pełnomocnikowi postanowienie z 4 czerwca 2021 r., jak i postanowienie nr 55/21 z 29 kwietnia 2021 r., jednakże w aktach organu brak było pełnomocnictwa potwierdzającego uprawnienie pełnomocnika do działania w sprawie.
Podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż w aktach sprawy dotyczącej postępowania administracyjnego dotyczącego robót budowlanych wykonanych w budynku przy ul. [...] w O. (aktualnie ul. [...] w O.), D. S. był pełnomocnikiem M. D. W pełnomocnictwie tym wskazała ona jednakże, iż umocowuje wskazanego wyżej adwokata do działania przed organem powiatowym w sprawie WIB.4002-15/2017, później zakończonej decyzją PINB z 28 grudnia 2017 r., nr 216/17.
Pismem z 2 września 2021 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wezwał adwokata D. S. o wyjaśnienie, czy posiadał stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu M. D. przed organem pierwszej instancji, ponieważ w aktach brak jest stosownych dokumentów.
Pismem z 22 września 2021 r. pełnomocnik zobowiązanej przedłożył pełnomocnictwo - bez daty - udzielone mu przez M. D. do działania w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Opolu i w postępowaniu przed OWINB.
Badając zgodność z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia OWINB poddaje analizie zagadnienia związane z jego treścią, a nie kwestię wykonalności obowiązku podlegającego egzekucji.
W ocenianej sprawie upomnienie zawierało obligatoryjne elementy i zostało doręczone zobowiązanej. Tytuł wykonawczy został natomiast wystawiony 29 kwietnia 2021 r. na urzędowym formularzu TW-2, który w ocenie organu odwoławczego jest wypełniony prawidłowo i zgodnie z treścią przepisu art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązującego w dacie wystawienia tytułu wykonawczego. Zawiera oznaczenie wierzyciela, wskazanie nazwy zobowiązanego i jego adresu, numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu, pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie i dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej oraz datę doręczenia upomnienia.
Należy wskazać także, że tytułem wykonawczym został objęty cały obowiązek wynikający z decyzji nakazowej nr 216/17 z 28 grudnia 2017 r., bowiem obowiązek o charakterze niepieniężnym, a taki został nałożony na zobowiązaną, jest niepodzielny.
Organ egzekucyjny może stosować tylko środki egzekucyjne przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym ustawa przewiduje w art. 1a pkt 12 lit. b ww. ustawy jako środek egzekucyjny: 1) grzywnę w celu przymuszenia, 2) wykonanie zastępcze, 3) odebranie rzeczy ruchomej, 4) odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, 5) przymus bezpośredni. Przy egzekucji obowiązku nałożonego na zobowiązaną z ww. środków mogą być zastosowane tylko te wymienione w punkcie 1.
Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Po myśli § 2 tego przepisu grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Obowiązek nałożony na żalącą ma bezspornie charakter obowiązku niepieniężnego, a przy tym wynika z przepisów ustawy Prawo budowlane. Z kolei, z treści art. 121 ustawy o egzekucji wynika, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4.
W myśl art. 121 § 2 u.p.e.a., każdorazowo nałożona grzywna w stosunku do osób fizycznych nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Z kolei zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. W myśl § 5 wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.
Na zasadzie art. 122 § 2 pkt 2 in fine ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.
Treść przytoczonych przepisów wskazuje, że w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części organ dokonał prawidłowych wyliczeń co do wysokości kwoty nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Organ powiatowy w zaskarżonym postanowieniu dokonał obliczeń, wskazując na to ile wynosi powierzchnia zabudowy objęta nakazem rozbiórki, a także wysokość kwoty 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, co dało kwotę 22 824 zł.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 121 § 5 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędne wyliczenie wysokości nałożonej grzywny w oparciu o kwotę 5 012 zł, a nie o kwotę 4 944 zł - należy zauważyć, iż w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 maja 2021 r. cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2021 r. wynosiła 4 944 zł.
Natomiast rzeczone postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 22 824 zł zostało wydane 29 kwietnia 2021 r., kiedy obowiązywał Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2020 r., która wynosiła 5 012 zł.
Analizując przedmiotową sprawę OWINB uznał, że środek egzekucyjny jest adekwatny do ustalonego stanu faktycznego. Kwota nałożonej grzywny jest prawidłowa. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie grzywna jest najmniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym, a jednocześnie na tyle odczuwalnym, że spowoduje wykonanie nałożonego obowiązku.
Ponadto stanowi środek egzekucyjny umożliwiający wykonanie obowiązku we własnym zakresie. Zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego stanowiłoby środek bardziej dolegliwy, bowiem polegałoby na zleceniu innej osobie wykonania obowiązku na koszt zobowiązanej - a byłaby to kwota o wiele wyższa niż wielkość nałożonej grzywny.
Wskazać też należy, że zastosowany środek egzekucyjny nie jest karą, lecz jedynie formą nacisku mającą na celu skłonienie osoby zobowiązanej, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się.
Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. W myśl art. 125 § 2 ustawy postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego; na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie.
Zgodnie natomiast z art. 126 ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia.
Ponieważ w toku niniejszego postępowania odwoławczego, w dniu 30 czerwca 2021 r., upłynął wyznaczony w pkt 1 oraz w pkt 2 zaskarżonego postanowienia termin, w którym organ egzekucyjny wezwał zobowiązaną do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 29 kwietnia 2021 r., organ postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w tej części i wyznaczyć nowy termin do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz nowy termin wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 29 kwietnia 2021 r. - do 28 lutego 2022 r., natomiast w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
W skardze adwokat D. S., działając jako pełnomocnik M. D., zaskarżył w całości postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 5 listopada 2021 r., nr 297/21 i postanowienie nr 55/21 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2021 r. zarzucając:
- - naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a przez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie podczas gdy nałożony na skarżącą obowiązek o charakterze niepieniężnym w postaci nakazania rozbiórki połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórza powstały w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ulicy [...] w O. jest niewykonalny z powodu faktu, iż wskazana nieruchomość jest własnością innej osoby a wszelka ingerencja w prawo własności osoby trzeciej narażałaby skarżącą na odpowiedzialność karną oraz cywilnoprawną oraz w wyniku braku zgody obecnego właściciela na rozbiórkę,
- - naruszenie przepisu art. 40 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącej postanowienia nr 118/20 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 listopada 2020 r. wraz z załącznikami,
- - brak doręczenia skarżącej oświadczenia, w stosownej formie, obecnego właściciela nieruchomości na dokonanie ingerencji w jego nieruchomość poprzez rozbiórkę jego części określonej w decyzji administracyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 216/17 z dnia 28 grudnia 2017 r.
Wskazując na powyższe wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Ponadto na zasadzie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a, wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej a na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma do Mariusza Janoska z dnia 3 grudnia 2021 r. wraz z potwierdzeniem nadania oraz dowodem doręczenia na okoliczność jego treści, a w szczególności braku zgody obecnego właściciela nieruchomości położonej przy ulicy [...] w O., na dokonanie rozbiórki jego części, co czyni zaskarżone postanowienie niewykonalnym.
W uzasadnieniu podniósł m.in. że postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nałożył na M. D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 22.824,00 złotych oraz wezwał skarżącą do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr: [...] z dnia 29 kwietnia 2021 r.
W ocenie skarżącej postępowanie egzekucyjne w administracji prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego powinno zostać umorzone w całości z uwagi na fakt, że skarżąca nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], który umożliwiałby jej skuteczną i zgodną z prawem realizację obowiązku. Właścicielem nieruchomości jest obecnie M. J. Osoba ta wydała oświadczenie z dnia 7 lipca 2020 r. o zgodzie na dokonanie rozbiórki, jednakże obecnie po zwróceniu się przez skarżącą na piśmie o ustalenie daty rozbiórki i wejścia na jego teren, nie ustosunkował się on do pisma skarżącej.
Tym samym wskazane oświadczenie M. J. należy uznać za pozorne, wydane tylko i wyłączenie, by samemu uniknąć obowiązku rozbiórki części jego nieruchomości, którą nabył w celach mieszkaniowych. Za taką argumentacją przekonuje także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ponadto, z dyspozycji art. 52 ustawy Prawo budowlane niewątpliwie wynika, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki winien być adresowany do inwestora, lecz dotyczy to takiego który legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, czego w tej sprawie skarżąca w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia nie spełniała.
W pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego jest obciążany inwestor mający tytuł prawny do obiektu, dopiero w drugiej kolejności właściciel lub sprawujący trwały zarząd.
Ponadto adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę powinni być małżonkowie, jeżeli są inwestorami i pozostają we wspólności ustawowej, ponadto adresatami decyzji rozbiórkowej powinni być również wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Likwidacja skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu ani też nie wygasa w następstwie zbycia obiektu na rzecz innych osób.
Wskazał ponadto na jego zdaniem okoliczności pominięte przez organ administracyjny I instancji, że skarżąca posiadała wyznaczonego na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnika, któremu nie doręczono postanowienia.
W odpowiedzi na skargę OWINB wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonym akcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
I. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.
Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia administracyjne. Tylko stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Przeprowadzone w granicach tych przepisów i art. 134 P.p.s.a. badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
II. Odnośnie do zarzutu skargi naruszenia przepisu postępowania egzekucyjnego, a to art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: (...) pkt 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, należy stwierdzić, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje on uzasadnionych podstaw.
Ocenę zaskarżonego postanowienia nr 297/2021 z dnia 5 listopada 2021 r. wydanego przez OWINB rozpocząć od przywołania rozstrzygnięcia WSA w Opolu zawartego w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 278/18.
W tamtej sprawie oceniano legalność nakazu orzeczonego wobec skarżącej na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Oceny legalności nie można powtarzać w procedurze egzekucyjnej wszczętej przez PINB jako organ egzekucyjny po wystawieniu tytułu wykonawczego [...] w dniu 10 listopada 2020 r.
Dlatego wszelka argumentacja skargi odnosząca się do decyzji PINB w Opolu nr 216/17 z dnia 28 grudnia 2017 r. nie może odnieść skutku w niniejszym postępowaniu.
Przypomnieć tylko należy, że przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt II SA/Op 278/18 była decyzja OWINB z dnia 12 kwietnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB z dnia 28 grudnia 2017 r. nakazującą M. D. - wobec niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem o numerze 37/17 z dnia 18 maja 2017 r. - rozbiórkę połaci dachu i ściany kolankowej od strony podwórka, powstałych w wyniku nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] (obecnie - ul.[...]) w O. Podstawę materialnoprawną tamtych decyzji stanowił m.in. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.), nadal zwanej w skrócie "Prawem budowlanym", wedle którego właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W ust. 2 tej regulacji ustawodawca postanowił, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
Z kolei, po myśli ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
- 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
Organy nadzoru budowlanego podjęły czynności, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. nałożyły na skarżącą obowiązek przedłożenia ściśle i wyraźnie oznaczonych dokumentów, zakreślając jednocześnie termin na wykonanie tego zobowiązania - do 31 października 2017 r.
W zakreślonym terminie M. D. nadesłała kilka dokumentów, które jednak nie mogły zostać uznane za dokumenty określone w ww. postanowieniu. Przesłana decyzja o warunkach zabudowy została bowiem wydana na rzecz P. D. i nie dotyczyła działki, na której skarżąca zrealizowała roboty budowlane, zaś przedłożone szkice, obliczenia statyczne i opisy techniczne dotyczyły innych inwestycji niż stanowiące przedmiot niniejszego postępowania. Ponadto nie nadesłano oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W związku z tym PINB ponownie wezwał M. D. do przedłożenia wymaganych dokumentów i wyznaczył termin wykonania obowiązków na dzień 15 grudnia 2017 r. Skarżąca, pomimo upływu zakreślonych terminów, nie zareagowała na wezwanie organu, choć została pouczona, że brak realizacji omawianego postanowienia będzie skutkował wydaniem nakazu rozbiórki.
W zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo przyjęto, że nie jest możliwe dokonanie legalizacji samowolnie zrealizowanej nadbudowy budynku mieszkalnego, ponieważ inwestorka robót, czyli M. D. nie wykonała obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r., nr 37/17.
W takiej sytuacji niewątpliwie zastosowanie znajduje ust. 4 art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust.
1. W kwestii skierowania zaskarżonej decyzji do M. D. Sąd zgodził się z organami, że materiał dokumentacyjny sprawy potwierdza, iż inwestorem robót była skarżąca. Przede wszystkim wynika to z oświadczenia skarżącej złożonego podczas oględzin budynku w dniu 8 maja 2017 r., w której to czynności uczestniczył także jej mąż i który nie zakwestionował tego stanowiska. Natomiast protokół z oględzin został podpisany przez obecne strony postępowania bez zastrzeżeń. Prawidłowo wyjaśnił OWINB, że fakt pozostawania skarżącej w okresie budowy w związku małżeńskim nie oznacza, że automatycznie należy uznać za inwestora jej współmałżonka.
Ponadto wobec wyraźnego oświadczenia J. R. o braku wyrażenia zgody na wykonanie przedmiotowych prac (por. protokół kontroli z 7 marca 2017 r.) za bezpodstawne Sąd uznał oczekiwanie przez skarżącą, że organy będą badać, czy inwestorem robót nie był przypadkiem właściciel budynku.
W konsekwencji prawidłowo ustalono, że na realizację tych prac nie uzyskano wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazać trzeba, że przepisy Prawa budowlanego wprowadziły zasadę wyrażoną w art. 28, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po wcześniejszym uzyskaniu pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego.
Wymaganego prawem pozwolenia nie mogła przy tym zastąpić zgoda właściciela budynku, na którą powołała się skarżąca podczas kontroli budynku. Zresztą, właściciel budynku oświadczył, że zgody takiej nie udzielał. Stąd, przedmiotowa nadbudowa stanowi samowolę budowlaną i zastosowanie w sprawie miał przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowanego, a to wobec tego, że skarżąca nie skorzystała z możliwości legalizacji samowoli budowlanej.
III. Sąd meriti w poniższych zważaniach celowo przytoczył obszerne fragmenty wywodu składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Op 278/18 w przedmiocie nakazu rozbiórki albowiem tam zawarto uzasadnienie dlaczego nakazem rozbiórki objęto skarżącą a nie właściciela nieruchomości (wówczas był to J. R.), małżonka skarżącej czy też P. D., która uzyskała decyzję o warunkach zabudowy na inną inwestycję.
Dalej oceniając zarzut z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. trzeba podnieść, że nakaz rozbiórki może być skierowany a następnie egzekwowany od inwestora, który nie jest i wcześniej nie był właścicielem działki, na której zlokalizowano zakwestionowaną przez organy nadzoru budowlanego inwestycję.
Pogląd ten związany jest z unormowaniem art. 52 Prawa budowlanego, w myśl którego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51.
Ponieważ decyzje, o których mowa w art. 52 dotyczą samowoli budowlanych i innych naruszeń Prawa budowlanego, to adresatem tych decyzji winien być – tak jak w rozpoznawanej sprawie – przede wszystkim inwestor, jako sprawca samowoli.
Ustawodawca w art. 52 Prawa budowlanego wymieniając podmioty zobowiązane nie nakłada obowiązków solidarnie. Z drugiej strony kolejność tych podmiotów nie jest przypadkowa. Dominuje pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązany do likwidacji skutków samowoli jest inwestor. Zwłaszcza, gdy inwestor, który nie był właścicielem nieruchomości, wykonał sporny obiekt bez zgody właściciela. W takiej sytuacji – jak występująca w rozpatrywanej sprawie – nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby niczym nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na nieusprawiedliwione koszty i niezawinioną przez właściciela procedurę. Byłoby nie tylko niesprawiedliwe ze społecznego punktu widzenia, ale przede wszystkim nieuzasadnione prawnie.
Przepisy egzekucyjne przewidują możliwość przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego np. w warunkach art. 28a u.p.e.a., ale w tej sprawie taka sytuacja nie występuje. Obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego obciąża nadal inwestora niebędącego właścicielem działki, na której obiekt nielegalnie wzniesiono, a późniejsza zmiana właściciela nieruchomości nie powoduje przejścia obowiązku dokonania rozbiórki na jej aktualnego właściciela. Skierowanie w takiej sytuacji nakazu do właściciela nieruchomości zdejmowałoby odpowiedzialność za samowolę z faktycznego jej sprawcy, a właściciela narażałoby na nieuzasadnione koszty.
Właściciel nieruchomości mógłby zostać objęty nakazem rozbiórki, gdyby nie można było jednoznacznie ustalić kto faktycznie i w jakim zakresie był inwestorem. Taka sytuacja jednak w sprawie niniejszej także nie występuje.
Skarżąca w zakwestionowanej procedurze podjęła decyzję o nadbudowie obiektu, zorganizowała proces budowy i wykonała inwestycję następnie objętą nakazem rozbiórki, który to obowiązek obecnie winna wykonać.
Jak słusznie zauważył sam pełnomocnik skarżącej w uzasadnieniu skargi likwidacja skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu ani nie wygasa w następstwie zbycia obiektu na rzecz innych osób.
IV. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 40 § 1 i § 2 K.p.a. przez brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia nr 118/20 z 10 listopada 2020 r. wskazać należy, że także nie ma on uzasadnionych podstaw.
Po pierwsze pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą do sprawy zakończonej decyzją nakazującą rozbiórkę z 28 grudnia 2017 r., nr 216/17 nie rozciągało się na postępowanie egzekucyjne.
Po drugie w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym 10 listopada 2020 r. postanowieniem nr 118/20 prawidłowo wystawiono i doręczono inwestorce tytuł wykonawczy [...]. Po wniesieniu zażalenia na postanowienie nr 118/20 i zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej pełnomocnik skarżącej przy pismach z dnia 7 stycznia 2021 r. i 11 stycznia 2021 r. uzupełnił braki formalne zażalenia i zarzutów w postaci złożenia pełnomocnictw udzielanych mu do tych czynności przez skarżącą, których wcześniej w sprawie strona nie złożyła.
Nie zachodzi w konsekwencji naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. przez doręczenie postanowienia nr 118/20 stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Słusznie zauważa też OWINB w uzasadnieniu zaskarżanego skargą aktu, że liczne składane przez pełnomocnika umocowania od skarżącej, zawsze dotyczyły poszczególnych czynności procesowych podejmowanych w toku najpierw postępowania legalizacyjnego a następnie egzekucji, lecz nie zostały złożone w dacie wystawienia tytułu wykonawczego w taki sposób i o takiej treści aby obligowały organ PINB do doręczenia postanowienia o wszczęciu egzekucji pełnomocnikowi a nie stronie.
V. Wreszcie końcowo trzeba zauważyć, że organ wykazał, iż zarówno poprzedni jak i obecny właściciel nieruchomości, na której dokonano samowoli wyrażał zgodę na realizację nakazu rozbiórki. Jeżeli do tego dodać, że organ OWINB zastosował właściwą procedurę egzekucyjną i powołał w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w oparciu o które ustalił właściwą wysokość grzywny w celu przymuszenia, a wszystko to zostało szczegółowo opisane wyżej w stanie faktycznym, to nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania przez Sąd orzekający.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.