Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu wniosku w sprawie rekompensaty za pozbawienie prawa własności nieruchomości. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 16 grudnia 2014 r., co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sprawy.
W dniu 23 grudnia 2014 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wpłynęło do tut. Sądu pismo skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzone osobiście przez skarżącą, które zostało zatytułowane - "Wniosek". W piśmie tym skarżąca podniosła, że dotyczy ono wyroku z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 241/14, który - jak wskazała - odebrała wraz z uzasadnieniem z opóźnieniem "z uwagi na sprawy losowe i niemożność terminowego doręczenia". Dalej, skarżąca opisała swoje starania o uzyskanie rekompensaty za mienie przejęte po II wojnie światowej przez Skarb Państwa.
Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków pisma z dnia 23 grudnia 2014 r., w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez oznaczenie rodzaju pisma, w szczególności wskazanie, czy jest to skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 241/14.
Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 8 stycznia 2015 r. i odpowiedziała na nie pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej). W piśmie tym wskazała, że w dniu 23 grudnia 2014 r. wystosowała wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który ostatnio orzekał w sprawie po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu i decyzji Starosty Oleskiego. Poinformowała, że jej pismo z dnia 23 grudnia 2014 r. jest "wnioskiem skierowanym w sposób urzędowy przez Sąd niższej instancji do Sądu wyższej instancji, co wyraźnie w nim zaznaczyła". Zawiera on żądanie zmiany "prawnej" po wydaniu wyroku z dnia 22 lipca 2014 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Skarżąca stwierdziła, że o tym, czy pismo jest skargą lub wnioskiem decyduje jego treść, a nie forma zewnętrzna. Końcowo, wyraziła nadzieję, że wniosek skierowany przez nią do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie w instancji nadrzędnej rozpatrzony pozytywnie.
Skarżącą uiściła wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; wymienienie załączników.
Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. "skarga", "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu", "żądanie rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi","wniosek o sporządzenie uzasadnienia" (patrz: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, wyd. Wolters Kluwer 2011 r., s. 164). Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., II FZ 1022/12, LEX nr 1240479).
Z treści pisma W. L. z dnia 23 grudnia 2014 r. wynika, że odnosi się ono do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 lipca 2014 r. o oddaleniu skargi. Skarżąca wyraziła nadzieję, że jej pismo z dnia 23 grudnia 2014 r. zostanie pozytywnie rozpatrzone przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tych okolicznościach Sąd uznał, że omawiane pismo, w którym W. L. wyraża niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy, zarówno przez organ administracji publicznej, jak i tut. Sąd, należy potraktować - z uwagi na jego treść - jako skargę kasacyjną strony.
Opisana wyżej skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącą, zatem podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., od postanowienia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a.).
Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednak ograniczona brzmieniem art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W treści skargi kasacyjnej z dnia 23 grudnia 2014 r. skarżąca nie wskazała, aby należała do określonego w przytoczonym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować należy trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280).
W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącą skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, Sąd odrzucił skargę kasacyjną. Orzeczenie o zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej, która podlega odrzuceniu, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.