Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 28 maja 2015 r., G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Z sentencji skargi wynika, że skarżący kwestionuje rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], uchylający wyżej wskazany rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie, w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G. W. ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r., a także określający uposażenie zasadnicze.
W wyniku zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 22 czerwca 2015 r., ze skargi G. W. wyodrębniono dwie sprawy sądowoadministracyjne, a mianowicie:
- - o sygn. akt II SA/Op 248/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...];
- - o sygn. akt II SA/Op 249/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...].
W skardze G. W., opisując przebieg postępowania dyscyplinarnego zakwestionował szereg rozkazów personalnych wydanych przez organy I i II instancji, a w szczególności rozkaz personalny nr [...], domagając się jego usunięcia z obiegu prawnego. Zażądał także uznania za materiał dowodowy wszelkich dokumentów z akt osobowych skarżącego, z postępowań administracyjnych oraz postępowań prokuratorskich od 2001 r. Zarzucił także, Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w Opolu, brak działania na wniesione przez skarżącego odwołania od kwestionowanego rozkazu personalnego nr [...].
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, bądź oddalenie, jako podstawę do odrzucenia skargi wskazując niezachowanie przez skarżącego jakichkolwiek warunków formalnych wymaganych do skutecznego złożenia skargi do sądu, z uwagi na zignorowanie wymaganych terminów.
Wobec niejednoznacznej treści opisywanej skargi, wezwano skarżącego, na skutek wydanego w dniu 29 czerwca 2015 r. zarządzenia, do sprecyzowania żądania skargi, a w szczególności, czy dotyczy ono bezczynności organu w zakresie wskazanym w skardze, czy też żądania stwierdzenia w drodze skargi nieważności wskazanej decyzji (rozkazu) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], albo też uruchomienia innego środka prawnego o charakterze nadzwyczajnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście, w dniu 7 lipca 2015 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.: k-68 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe, skarżący drogą elektroniczną nadesłał korespondencję datowaną na dzień 7 lipca 2015 r. (data wpływu do Sądu: 7 lipca 2015 r.), w której wskazuje, że Sąd powinien w pierwszej kolejności uchylić rozkaz personalny nr [...], następnie uchylić rozkaz personalny nr [...], a rozkaz personalny nr [...] zostanie usunięty już po ponownym przyjęciu skarżącego do służby. Zdaniem skarżącego, nie może on wskazywać Sądowi procedury działania, bowiem "[...] jest ona bardzo prosta. Należy uznać wszystkie moje dotychczasowe skargi na działanie policji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Zgodnie z przywołanym art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi zatem wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron).
W niniejszej sprawie G. W. na wstępie skargi, zakwestionował dwa rozkazy personalne, a to rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...] oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...]. W dalszej części skargi, zakwestionował także rozkaz personalny nr [...], a także podniósł zarzuty w stosunku do organów obu instancji w zakresie bezczynności, polegającej na niepodejmowaniu działań zmierzających do uchylenia wadliwych aktów. Wobec wątpliwości Sądu, co w istocie stanowi przedmiot skargi, wezwano skarżącego do sprecyzowania swoich żądań, a ten w odpowiedzi powtórzył, że domaga się uchylenia rozkazów: nr [...] i nr [...].
Pierwszy z wyżej wymienionych aktów, stanowi przedmiot sprawy o sygn. akt II SA/Op 249/15, która jest rozpoznawana w ramach odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Przyjąć zatem należy, wobec wyraźnego oświadczenia skarżącego, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...]. Skoro tak, to pismo skarżącego z dnia 28 maja 2015 r. jest kolejną skargą na ten sam akt. Po raz pierwszy bowiem skargę taką strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w sprawie o sygn. akt II SA/Op 128/07. Skarga ta, wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r. została przez Sąd I instancji oddalona, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w dniu 9 grudnia 2008 r., skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego. Tym samym, orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 lipca 2007 r., stało się prawomocne.
Z powyższych względów zachodzą podstawy do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i wobec stanu powagi rzeczy osądzonej, należało skargę z dnia 28 maja 2015 r. odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.