Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 stycznia 2021 r., W. W. (zwana dalej "skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na działanie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu. Zakwestionowała sposób w jaki została wobec niej przeprowadzona eksmisja z A w [...], zarzucając nieprawidłowe zachowanie pracowników wskazanego Ośrodka, którzy - w jej ocenie - pozbawili skarżącą schronienia i narazili na niebezpieczeństwo.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 8 kwietnia 2021 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz jednoznaczne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie oświadczenia czy wnosi skargę na decyzję, postanowienie, czy też inny akt albo inną czynność lub bezczynność organu. Jeśli tak, to wezwano o wskazanie daty oraz numeru zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego akty), czy też skarżonej czynności, bądź określenie na czym polega skarżona bezczynność oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.
Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie skargi. Zostało ono doręczone skarżącej osobiście w dniu 16 kwietnia 2021 r., o czym świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k - 24 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Natomiast w piśmie z dnia 27 kwietnia 2021 r., nadanym listem poleconym w dniu 21 maja 2021 r. (data stempla na kopercie), skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z prowadzenia sprawy sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Wśród tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pierwsze pismo wnoszone do sądu (w tym skarga) powinno zawierać w szczególności PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną.
W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne polegające na niepodaniu numeru PESEL skarżącej oraz nieokreśleniu przedmiotu zaskarżenia. Z tych względów, wezwano skarżącą do uzupełnienia braków w podanym zakresie, a wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 16 kwietnia 2021 r. Wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności, upłynął zatem w dniu 23 kwietnia 2021 r. (piątek). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie zastosowała się do wezwania, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jako obarczonej nieusuniętymi brakami, opisanymi wyżej.
Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2021 r. oświadczenia o cofnięciu skargi zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia skarżącej. Wprawdzie zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie z reguły wiąże sąd (chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności), jednakże takie badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por.: postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.