Uzasadnienie
Gmina Otmuchów wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 marca 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 28 grudnia 2011 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanej świetlicy wiejskiej w [...] położonej na działce nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. za stronę skarżącą stawił się radca prawny A.D., zobowiązując się do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa w terminie 3 dni. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że sporny obiekt budowlany został już rozebrany i zawiadomiono o tym pisemnie organ nadzoru budowlanego. Dlatego cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania.
Sąd odroczył rozprawę celem skierowania sprawy na posiedzenie niejawne i rozpatrzenia oświadczenia o cofnięciu skargi, po złożeniu pełnomocnictwa w trybie art. 44 § 2 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a.
W dniu 18 października 2012 r. pełnomocnik skarżącej przesłał dokument pełnomocnictwa wykazujący jego umocowanie do reprezentowania Gminy Otmuchów przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew woli strony wyrażonej w złożonym oświadczeniu.
W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, opubl. LEX nr 376825).
Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. było skuteczne. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Co więcej obiekt budowlany, który podlegać miał rozbiórce już nie istnieje. Zatem brak uwzględnienia tej czynności dyspozytywnej strony jaką jest cofnięcie skargi, w konsekwencji doprowadziłby i tak do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, nawet po usunięciu z obrotu prawnego zaskarżonego aktu.
Dlatego zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Dlatego zarządzono zwrot uiszczonego przez stronę wpisu w kwocie 500 zł.