Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 20 czerwca 2018 r., I. W., B. W., I. W. i P. W., reprezentowani przez radcę prawnego W. K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 30 października 2012 r., Nr XXII/283/2012 w przedmiocie podziału województwa na obwody łowieckie.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Opolu z dnia 26 lipca 2018 r. wezwano skarżących B. W., I. W., P. W., do rąk ich pełnomocnika, do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą i w tym celu, nadesłanie wystosowanego do organu wezwania wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Ponadto wezwano B. W. - do rąk jego pełnomocnika, do określenia naruszenia zaskarżoną uchwałą, jego prawa lub interesu prawnego, w tym przez wskazanie nr ewidencyjnych nieruchomości stanowiących własność/współwłasność tego skarżącego, wraz ze wskazaniem nr KW prowadzonej dla tych nieruchomości. Wezwania powyższe, zawierające pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści spowoduje odrzucenie skargi, zostały doręczone w jednej przesyłce w dniu 31 lipca 2018 r., na adres kancelarii pełnomocnika, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma (k. 141 akt sąd.).
W zakreślonym terminie wezwani skarżący nie wykazali, że wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, a skarżący B. W. nie określił ponadto swojego prawa lub interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą, przez wskazanie nr ewidencyjnych nieruchomości stanowiących jego własność/współwłasność.
Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2018 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 27 sierpnia 2018 r., oświadczył, że skarżący P. W., I. W. i B. W. cofają skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę B. W., I. W. i P. W. należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej zwanej w skrócie: "P.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosiło się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Do kategorii spraw, o których mowa powyżej, należały skargi na uchwały organów województwa, składane na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 - dalej określana skrótem: "u.s.w.") w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935, dalej jako ustawa zmieniająca) zgodnie z art. 2 pkt 2 zniosła powyżej wskazany obowiązek. Jednakże stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a., oraz przepisy m. in. u.s.w. w brzmieniu znowelizowanym stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia ustawy nowelizującej.
W myśl art. 18 cyt. ustawy ustawa zmieniająca weszła w życie 1 czerwca 2017 r. A zatem do aktów wydanych przed 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy u.s.w. oraz art. 52 i 53 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.
Dodać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Nie stanowi realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, czy też wyczerpania trybu w zakresie bezczynności organu. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, i to w szczególnym trybie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I SAB/Lu 33/16).
W przypadku skarżących powyższe oznacza, iż skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z 30 października 2012 r. musieli poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wniesienie przez skarżących B. W., I. W., P. W. do Sejmiku Województwa Opolskiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez złożeniem skargi do tutejszego Sądu.
Z powyższych względów Sąd zwrócił się do skarżących z wezwaniem do wykazania powyższej okoliczności w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż nie wystosowano wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto skarżący B. W. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego wywołanego zaskarżoną uchwałą. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 pkt. 3 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zaznaczyć też należy, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Sejmiku Województwa Opolskiego w sprawie obwodów łowieckich Województwa Opolskiego, a koniecznym warunkiem do skutecznego wniesienia skargi na taki akt jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego przez taki akt (art. 58 § 1 pkt. 5a P.p.s.a.).
Wezwania te doręczone zostały pełnomocnikowi skarżących w dniu 31 lipca 2018 r. W związku z tym termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął skarżącym w dniu 7 sierpnia 2018 r. Skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwania, a w dniu 27 sierpnia 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika wezwanych skarżących z dnia 7 sierpnia 2018 r., w którym oświadczyli oni, iż cofają skargę.
Wobec tego, że wezwani skarżący nie wykazali, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, ich skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Dodatkowo skoro B. W. nie uzupełnił braku formalnego skargi w zakresie określenia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a.
Jednocześnie odnosząc się do złożonego przez tych skarżących oświadczenia o cofnięciu skargi wskazać należy, iż przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, a tym samym nie może zostać także umorzone (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08).
W świetle powyższego cofnięcie przez skarżących B. W., I. W., P. W. skargi nie mogło wywrzeć skutku wobec stwierdzenia przez Sąd niedopuszczalności skargi.
Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji.