Uzasadnienie
H. L. wniósł 6 maja 2010 r. (data nadania) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...], nr [...] ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w K. w obrębie [...], oznaczonej jako działki o numerach: A, B, C, wskutek podziału działki nr D, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K., nr [...] z dnia [...].
Skarżonemu orzeczeniu zarzucił między innymi naruszenie przepisów art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) poprzez zastosowanie stawki 35 % opłaty adiacenckiej mimo, iż w dniu wydania decyzji przez organ I instancji maksymalna stawka opłaty adiacenckiej mogła wynosić 30 % naliczenia opłaty adiacenckiej oraz pominięcie w procesie określania wzrostu wartości nieruchomości rzeczywistych sprzedaży tychże działek. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę z dnia 7 czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opola wniosło o umorzenie postępowania. Uzasadniając ten wniosek procesowy organ wyjaśnił, iż po zapoznaniu się z treścią skargi, z uwagi na podniesione w niej okoliczności, w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., w całości uwzględnił skargę H. L. i decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił własną decyzję z dnia [...], jak również decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi H. L. wniesionej 6 maja 2010 r. podlega zawieszeniu.
SKO w złożonej odpowiedzi na skargę wskazało, że korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględniło skargę. Strona skarżąca domagała się bowiem już na etapie odwołania od decyzji Prezydenta K. z dnia [...] umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej.
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Od decyzji autokontrolnej przysługuje stronom także skarga do Sądu (por. art. 53 §1 i art. 54 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli żadna ze stron nie wniesie skargi w wyżej wskazanym terminie decyzja autokontrola staje się prawomocna. Wówczas też dopiero zachodzi podstawa do ewentualnego umorzenia postępowania ze skargi na decyzję uchyloną decyzją autokontrolą. Inaczej mówiąc w realiach sprawy postępowanie sądowe ze skargi z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Op 329/20 podlegać będzie umorzeniu jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdy decyzja organu odwoławczego z [...], uchylająca decyzję obu instancji i umarzająca postępowanie pierwszej instancji, stanie się prawomocna, a tak w dacie złożenia odpowiedzi na skargę 7 czerwca 2010 r. i wydania niniejszego postanowienia nie jest.
Jeżeli zatem niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne zależne jest od innego toczącego się postępowania w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (tu autokontrolnego ewentualnie sądowego po zaskarżeniu decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.) to na podstawie powołanego przepisu i art. 131 P.p.s.a. należało sprawę niniejszą zawiesić.