Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Op 356/15 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, przyznał A. K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 maja 2015 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat K. D., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...], przy [...].
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję. Z protokołu rozprawy wynika, że obecna na niej aplikant adwokacki K. G., zastępująca wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu, złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.), któro ma zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
Stosownie bowiem do treści § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zważyć przeto należy, że stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu – adwokat K. D., zapewnił reprezentację skarżącego w postępowaniu I instancji. Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240 zł, podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 55,20 zł, a zatem łącznie: 295,20 zł.
O powyższym referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.