Uzasadnienie
A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżący wraz ze skargą złożył do tut. Sądu prośbę o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jest poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym przesłano mu wymagany urzędowy formularz wniosku do wypełnienia i odesłania, wyjaśniając, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie w art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jako strona skarżąca decyzję w przedmiocie zasiłku z pomocy społecznej.
Skarżący w odesłanym formularzu wniosku wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Uzasadniając wniosek wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, jest osobą w wieku [...] lat, schorowaną, trwale bezrobotną, bez prawa do zasiłku, posiada wprawdzie 35 letni staż pracy, ale z uwagi na wiek nie ma uprawnień emerytalnych, nie ma środków finansowych, ani jakichkolwiek źródeł dochodu, na pokrycie kosztów sądowych i innych opłat, w tym kosztów pełnomocnika. Zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni [...] m2. Ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu lekkim, inwalidztwo wzroku i ruchu oraz [...]. Jedyne środki na utrzymanie ma z jednorazowych zasiłków z pomocy społecznej.
Wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem żądanie przyznania prawa pomocy w części poprzez ustanowienie adwokata. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ubiegająca się o pomoc wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny, jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Skarżący wykazał, że obecnie nie ma żadnego dochodu, ponadto nie jest osobą w pełni sprawną, ma zatem ograniczone możliwości zarobkowe. Wynikało to ze znajdującego się w aktach administracyjnych, dołączonych do sprawy o sygn. akt II SA/Op 356/15 ze skargi A. K., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 9 października 2014 r. Wskazano w nim, że skarżący jest niepełnosprawny w stopniu lekkim od wczesnego dzieciństwa, na stałe. Ma on bardzo słaby wzrok, uszkodzony [...],[...],[...] oraz skłonność do [...]. Referendarz sądowy, zwany dalej też orzekającym wziął pod uwagę to oświadczenie, jak bowiem przyjęto w orzecznictwie sądowym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357).
Fakt natomiast niepełnosprawności skarżącego nie pozostaje w ocenie orzekającego bez wpływu na jego sytuację finansową. Ponadto orzekający wziął pod uwagę dane wynikające, ze znajdującej się w aktach sprawy, skarżonej decyzji, gdzie na stronie 4 wskazano, że skarżący miał dochód w wysokości jedynie 160, 23 zł miesięcznie.
Orzekający uznał, zatem, iż sytuacja materialna skarżącego uprawnia go do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i postanowił ustanowić dla niego adwokata z urzędu.
Skarżący wskazał, że obecnie nie osiąga dochodu, a wcześniej miał dochód jedynie ze środków z pomocy społecznej w kwocie 160, 23 zł miesięcznie. Mając, na uwadze wykazany przez skarżącego stan materialny, pokazujący, że nie ma on praktycznie żadnych środków finansowych do własnej dyspozycji, z których mógłby opłacić jakiekolwiek koszty postępowania, utrzymuje się tylko ze środków uzyskanych z pomocy społecznej, a nadto jest osobą niepełnosprawną, orzekający uznał, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w części poprzez ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu.
Wobec powyższego, na podstawie art. art. 258 § 1 i 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.