Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. A Sp. z o.o. w C. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynności Starosty Namysłowskiego polegające na obciążeniu go opłatą za wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów, domagając się stwierdzenia bezskuteczności powyższych czynności organu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ wykraczając poza zakres zleconych przez skarżącego prac wykonał wyrysy i wypisy dla każdej nieruchomości objętej księgą wieczystą oddzielnie, zamiast dla poszczególnych obrębów geodezyjnych dołączonych do złożonych zgłoszeń.
Tym samym wystawione za wykonanie powyższych czynności faktury zostały zawyżone o kwotę 29 772 zł. Skarżący podał również, że po otrzymaniu postanowienia Sądu Rejonowego w Kluczborku I Wydział Cywilny z dnia [...] o zniesieniu w całości postępowania w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – Starosty Namysłowskiego przeciwko skarżącemu o zapłatę i odrzuceniu pozwu organu, wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa w związku z nieuzasadnionym obciążeniem w/w kwotą. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi Starosta nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Do skargi dołączono przedmiotowe wezwanie wraz z potwierdzeniem jego nadania, z którego wynika, iż zostało ono przesłane do organu listem poleconym w dniu 31 marca 2010 r. i doręczone Staroście w dniu 1 kwietnia 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Starosta Namysłowski wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Alternatywnie wniósł o oddalenie skargi. Organ podał, że wysokość opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego została ustalona fakturami VAT z dnia 17 grudnia 2008 r., nr a na kwotę 7 448,57 zł i nr b na kwotę 11 361,69 zł, które zostały doręczone skarżącemu w dniu 19 grudnia 2008 r. Ponadto wystawione zostały faktury: z dnia 6 stycznia 2009 r., nr c na kwotę 10 839,38 zł oraz z dnia 9 stycznia 2009 r., nr d na kwotę 122,36 zł, które doręczone zostały skarżącemu w dniu 9 stycznia 2009 r. Wobec powyższego, w ocenie organu, skarżący doręczając Staroście wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 1 kwietnia 2010 r., przekroczył termin do jego wniesienia, a tym samym przekroczył termin do złożenia skargi do Sądu.
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 526/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jako sądu właściwego miejscowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy opłaty za wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów. Obowiązek uiszczenia powyższej opłaty wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Przy czym od razu zauważyć wypada, że w powyższych przepisach nie przewidziano, by obciążenie przedmiotową opłatą wymagało podjęcia decyzji lub postanowienia, a więc może być ona określona w formie, np. wezwania do zapłaty, rachunku czy faktury. W niniejszej sprawie Starosta Namysłowski, będąc uprawniony na podstawie powyższego rozporządzenia do obciążenia skarżącego opłatą za wydanie wypisów i wyrysów, wystawił w tym zakresie cztery faktury VAT, ustalające wysokość tej opłaty. W oparciu o wyżej powiedziane należało zatem uznać, że omawiane czynności Starosty stanowią czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia WSA w Warszawie: z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 43/10 i z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1950/09 oraz postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 533/10, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
Na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy przyjąć należało, że skarżący dowiedział się o podjętych przez Starostę Namysłowskiego czynnościach polegających na obciążeniu przedmiotowymi opłatami w dniu doręczenia mu wystawionych w tym zakresie faktur VAT, tj. w dniu 19 grudnia 2008 r. w przypadku faktury VAT z dnia 17 grudnia 2008 r., nr a i z dnia 19 grudnia 2008 r., nr b oraz w dniu 9 stycznia 2009 r. w przypadku faktury z dnia 6 stycznia 2009 r., nr c oraz z dnia 9 stycznia 2009 r., nr d. Termin do wezwania Starosty Namysłowskiego do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem dla skarżącego w odniesieniu do faktur VAT nr a i nr b w dniu 2 stycznia 2009 r., natomiast co do faktur VAT nr c i nr d w dniu 23 stycznia 2009 r. Tymczasem skarżący dokonał omawianego wezwania pismem z dnia 31 marca 2010 r., nadanym w tym samym dniu listem poleconym, a więc znacznie po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się o dokonanych czynnościach, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.