Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 18 lipca 2011r., działający w imieniu A Sp. z o.o. w [...], adwokat A. H., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 15 czerwca 2011r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniony został sytuacją ekonomiczną strony skarżącej, faktem zatrzymania urządzenia do gry, jak również okolicznościami sprawy, podniesionymi w skardze. Wskazano także, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto strona wniosła o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się do stwierdzenia, że wniosku tego nie rozpatrywano.
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011r. wydanym w sprawie, tut. Sąd odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy, a orzeczenie to stało się prawomocne wobec oddalenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, w dniu 21 grudnia 2011r. (sygn. akt II GZ 539/11). Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, po dokonaniu oceny sytuacji materialnej skarżącej Spółki, Sąd uznał, że Spółka dysponuje majątkiem trwałym w kwocie 30.279,39 zł, jej kapitał zakładowy wynosi 50.000 zł, a środki finansowe w postaci krótkoterminowych aktywów finansowych stanowią kwotę 23.601,14 zł, ze wskazaniem, że są to środki pieniężne i inne aktywa w kasie, i na rachunkach. Spółka posiada zatem znaczne środki w kapitale zakładowym, majątku i środkach finansowych, które mogą stanowić źródło pokrycia kosztów sądowych.
Ponadto, skarżąca pomimo wykazywanej złej sytuacji finansowej, nadal funkcjonuje w obrocie prowadząc działalność gospodarczą, co wynika z deklaracji VAT i utrzymuje określoną płynność finansową. Z przedłożonych przez Spółkę dokumentów wynika, że płaci ona wynagrodzenia, a jej średnia sprzedaż za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 2011r. wynosiła 31.550 zł. Powyższe okoliczności, nie uzasadniały w ocenie Sądu rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, udzielenie skarżącej pomocy ze środków Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli chodzi o pierwszą z określonych w powołanym przepisie przesłanek, to chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno natury prawnej, jak i faktycznej, a ich rodzaj i zakres wystąpienia musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Wystąpienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek musi być w dostateczny sposób wykazane.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu powołanych wyżej przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków narzucają konieczność ich konkretyzacji poprzez przytoczenie przez wnioskodawcę odpowiedniej argumentacji, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).
Zatem ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, orzeczenie zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując analizy treści skargi, w której zawarty został rozpoznawany wniosek, Sąd uznał, że skarżąca Spółka nie wykazała podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że żądanie skarżącej ograniczyło się w zasadzie jedynie do sformułowania wniosku, bez wskazania okoliczności ten wniosek uzasadniających. W szczególności brak jest określenia, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, nie wskazała również na zaistnienie konkretnych okoliczności świadczących o tym, że uiszczenie kary pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji w kwocie 12.000 zł wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwłaszcza wobec okoliczności, iż skarżącej Spółce odmówiono w sprawie, zwolnienia od kosztów sądowych uznając, że jej sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania skarżącej pomocy, a nadto Spółka pomimo podnoszonych trudności finansowych, zachowuje płynność finansową, w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą i dokonuje sprzedaży usług.
Podkreślić ponadto należy, że sam fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody albowiem w przypadku zapłacenia wyżej wymienionej kwoty, nastąpi jej zwrot.
Skoro zatem przesłanki zastosowania art. 61 par. 3 P.p.s.a. nie zostały przez wnioskodawczynię wykazane, należało odmówić uwzględnienia wniosku, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia