Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A spółka z o.o. w [...] jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 18 lipca 2011 r., nr [...] (błędnie określona w skardze datą "12 lipca 2011 r."’ – przypis Sądu), utrzymująca w mocy decyzję własną organu o cofnięciu zezwolenia udzielonego stronie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 czerwca 2009 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego.
Podstawą prawną decyzji zastosowaną przez organ odwoławczy były miedzy innymi art. 129 ust. 3 i art. 138 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2009 Nr 201, poz. 1540 ze zm.- dalej zwana ustawą o grach hazardowych). Ponadto organ odwoławczy dokonał w decyzji wykładni art. 8 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. UE. L.98.204.37) w zakresie pojęcia "przepisy techniczne".
Skarżąca zarzuciła decyzji odwoławczej naruszenie między innymi:
- - art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz. U. 2004 Nr. 4 poz.27 ze zm.), a także ewentualnie - art. 129 ust. 3 oraz art. 138 ust 3 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię i uznanie w jej wyniku, iż przebadane automaty nie spełniały warunku określonego w tym przepisie, mimo iż fakt spełniania wspomnianego warunku był uprzednio wielokrotnie badany przez szereg organów i podmiotów, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian;
- - art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż skarżąca rażąco naruszyła warunki udzielonego zezwolenia;
- - naruszenie art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt la, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza przepisy; Dyrektywy 98/34/WE
- - zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a., wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska zawarte w skardze i odpowiedzi na skargę, oraz pismach procesowych z dnia 12 października 2011 r. i 9 listopada 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym
Przede wszystkim z przepisu tego wynika, że zawieszenie postępowania możliwe jest tylko wtedy, gdy oba postępowania pozostają w toku a rozstrzygnięcie jednego z nich miało wpływ na wynik drugiego. Z urzędu jest Sądowi wiadome, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne w zakresie interpretacji art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 powołanej wyżej Dyrektywy 98/34/WE (w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 352/10, III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 262/10 wszystkie opubl. na stronach internetowych NSA pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl). Sprawa została zarejestrowana w Trybunale pod sygn. C-213/11 i nadal się toczy.
W postępowaniu prowadzonym na podstawie pytań prejudycjalnych Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygać będzie, czy ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne i czy brak notyfikacji tych przepisów stanowi o ich niezgodności z przepisami Unii Europejskiej. Jest to zagadnienie mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej rozpatrywanej przez WSA w Opolu w niniejszej sprawie.
Przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie wymienia wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako sądu, tak jak ma to miejsce w art. 124 § 1 pkt. 5 P.p.s.a. Nie stanowi to jednak przeszkody do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Po pierwsze Trybunał jest sądem wspólnotowym a po drugie postępowanie prowadzone przed Trybunałem jest postępowaniem sądowym w rozumieniu art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. Wreszcie po trzecie rozstrzygnięcie jakie zapadnie przed Trybunałem ma prejudycjalny wpływ na wynik sprawy rozpoznawanej pod. sygn. II SA/Op 459/11. Podobne stanowisko w zakresie podstaw zawieszenia postępowania w sprawie administracyjnej, której przedmiotem było cofnięcie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych zajął WSA w Gorzowie w sprawie o sygn. II SA/Go 397/11.
Z tych przyczyn należało postanowić jak wyżej.