Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga wniesiona przez M. P. na decyzję Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w O. z dnia [...], Nr [...], którą utrzymano w mocy nakaz Państwowej Inspekcji Pracy Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. z dnia [...], Nr [...], dotyczący oświetlenia dziennego na stanowiskach pracy w sklepie "[...]" w G. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 października 2007r. skarżąca M. P. wezwana została do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200zł w terminie 7-dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przedmiotowe wezwanie skierowane zostało na adres wskazany przez skarżącą w skardze. Odbioru wezwania w dniu 26 października 2007r. dokonała
A. K. Z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że wyżej wymieniona jest kierownikiem sklepu, którego skarżąca jest współwłaścicielką i została upoważniona przez skarżącą do odbioru przesyłek pocztowych (k.12 akt). Oświadczenie takiej treści złożyła również skarżąca (k.19, 24, 64).
Z wyciągu bankowego załączonego do akt sprawy wynika, że wpis od skargi został uiszczony w dniu 10 listopada 2007 r. (k.15 akt)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stanowi, że od skargi pobiera się wpis, który w myśl art. 212 § 1 P.p.s.a. stanowi opłatę sądową. Zgodnie z treścią art. 219 P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
W przypadku nieuiszczenia żądanej opłaty przy wniesieniu pisma do Sądu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.)
Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Wobec nieuiszczenia wpisu od skargi przez skarżącą- M. P., Przewodniczący zarządził w dniu 22 października 2007 r. o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Wezwanie zawierało także pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie skargi.
Doręczenia w/w zarządzenia dokonano na adres wskazany przez skarżącą w skardze w dniu 26 października 2007r. Nie był to adres domowy skarżącej, lecz adres sklepu w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, jednakże mimo to w zakresie doręczeń korespondencji sądowej zastosowanie mają do niej reguły przewidziane w art. 67 § 1 P.p.s.a. Wskazany przepis stanowi, że osobom fizycznym doręczeń dokonuje się osobiście (bezpośrednio do rąk). Przy tym trybie doręczania uwzględnia się jednak przepisy art. 71, 72, 73 i 74 P.p.s.a. Zauważyć należy także, iż strona ma prawo wskazania innego adresu dla doręczeń niż jej miejsce zamieszkania (por postanowienie SN z 27 stycznia 1998r., III CKN 620/97, OSNC 1998r., nr 9, poz. 146) i taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Odbioru wezwania dokonała pracownica skarżącej (kierowniczka sklepu) w dniu 26 października 2007r., która zgodnie z oświadczeniami skarżącej złożonymi zarówno w pismach z dnia 21 grudnia 2007r., 7 stycznia 2008r. oraz na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008r. posiadała uprawnienie do odbioru wszelkiej korespondencji kierowanej do skarżącej, w tym i korespondencji sądowej.
Powyższe oświadczenia skarżącej oznaczają, iż pracownica skarżącej była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji, a zatem dokonane doręczenie zastępcze wyżej wskazanego wezwania należało uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem z § 5 art. 67 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanej czynności liczony od dnia 27 października 2007r. upływał z dniem 2 listopada 2007r., który był dniem roboczym (piątek).
Wobec twierdzeń skarżącej, iż pracownica sklepu posiadał jedynie upoważnienie do odbioru przesyłek pocztowych, wskazać należy, że uchybienia osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, co do poinformowania adresata o jej nadejściu nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym skutki uchybień pracowników obciążają adresata (por. post. SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/04, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Należy w tym miejscu podkreślić, że z punktu widzenia procesowego jest rzeczą obojętną, czy adresat pisma się z nim zapoznał. Istotne jest, aby miał możliwość zapoznania się z treścią pisma, prawidłowo doręczonego. I odwrotnie, zapoznanie się z treścią pisma nie rodzi żadnych skutków, jeżeli samo doręczenie było wadliwe (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1977, s. 185; post. NSA z dnia 3 marca 2005 r., I FZ 9/05, niepubl.).
Powyższe oznacza, że odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną jest prawnie bezskuteczne (post. SN z dnia 27 września 1969 r., I CZ 89/69, Palestra 1970, z. 12, poz. 225). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca, bowiem skarżąca była konsekwentna w swoich oświadczeniach, iż kierowniczka sklepu była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, w tym i sądowej także podczas jej nieobecności w kraju (k. 64).
Zatem uznać należało, że pomimo skutecznego doręczenia wezwania, wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Z wyciągu bankowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wpis uiszczono dopiero w dniu 10 listopada 2007 r., a zatem z uchybieniem terminu.
Skoro skarżąca nie uiściła wpisu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jej skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie przywołanego wyżej przepisu art. przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a., a uiszczony wpis podlegał zwrotowi.
W tym stanie rzeczy, postanowiono jak na wstępie.