Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SO/Op 544/14 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił T. R. adwokata z urzędu, w celu sporządzenia skargi w sprawie dotyczącej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie prawa pomocy w sprawie usług opiekuńczych. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...], przy ul. [...] nr [...].
W dniu 24 października 2014 r. wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pisma procesowe z dnia 3 października 2014 r., tj. skarga na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, które zostały zarejestrowane w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 544/14. W skardze został zawarty także wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. tut. Sąd odrzucił skargę wniesioną w sprawie, z uwagi na brak właściwości Sądu do jej rozpoznania, a także uznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, za bezprzedmiotowy.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu – adwokat M. K., reprezentował skarżącego w postępowaniu I instancji, albowiem sporządził skargę do Sądu oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W ocenie referendarza sądowego, pełnomocnik w danym stanie sprawy, podjął czynności zmierzające do zagwarantowania skarżącemu prawa do sądu. Czynności tych dokonał z zachowaniem wszelkiej staranności i pomimo tego, że skarga została odrzucona z powodu jej niedopuszczalności, to fakt ten, nie pozbawia pełnomocnika należnego wynagrodzenia. Odrzucenie skargi nie nastąpiło bowiem z przyczyn bezpośrednio leżących po stronie pełnomocnika i wynikających z jego nieprawidłowego działania. Nie wynikało w szczególności z niedbalstwa pełnomocnika polegającego, przykładowo, na nie usunięciu braków formalnych skargi, czy uchybieniu przez niego terminowi. Zapadłe rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi, zostało wydane po uprzednim dokonaniu przez Sąd oceny zaskarżonego postanowienia i uznaniu go za akt prawny, nie podlegający kognicji sądów administracyjnych.
Podkreślić przy tym należy, że ocena dopuszczalności skargi należy do Sądu, który stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, pełnomocnik składając skargę do sądu administracyjnego zapewnił stronie możliwość zbadania jej sprawy przez Sąd, a w konsekwencji uwzględnienia ewentualnych korzystnych dla strony okoliczności sprawy, niezależnie od zarzutów zawartych w skardze.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240 zł, podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 55,20 zł, a zatem łącznie: 295,20 zł.
O powyższym referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.