Uzasadnienie
M. K. wniosła skargę, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działającego z upoważnienia Burmistrza [...], z dnia [...], nr [...], o przyznaniu skarżącej świadczeń w formie świadczenia pielęgnacyjnego oraz składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, obydwa z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarga ta została złożona w dni 14 listopada 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarga ta została przekazana właściwemu organowi w dniu 16 listopada 2007 r., w celu udzielenia odpowiedzi na nią i nadesłania akt administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę z dnia 11 grudnia 2007 r. organ II instancji wskazał, że skarga została wniesiona po terminie i wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że skarżąca, jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru, odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 13 sierpnia 2007 r., 30 dniowy termin do jej zaskarżenia upłynął w dniu 12 września 2007 r. Skarżąca w dniu 14 listopada 2007 r., złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pomimo że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, iż skargę należało wnieść za pośrednictwem organu, który ją wydał. Skarga jednakże wpłynęła zarówno do Sądu jak i organu po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Odstępstwo od tej zasady przyjęto jedynie na okres przejściowy, na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002r., nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej ustawą wprowadzającą. W art. 2 ustawy wprowadzającej, określono termin wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na dzień 1 stycznia 2004r. Z powyższego wynika, że jedynie w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005r., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Po dniu 31 grudnia 2005r. zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym organ II instancji pouczył skarżącą w zaskarżonej decyzji doręczonej jej w dniu 13 sierpnia 2008 r. Pomimo to skarżąca wniosła skargę w sposób nieprawidłowy, a mianowicie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Do stwierdzenia w jakiej dacie skarga została złożona przez stronę skarżącą, należy wziąć pod uwagę obowiązujące w tym względzie orzecznictwo Sądu Najwyższego i poglądy literatury w przedmiocie postępowania w przypadku wniesienia środka zaskarżenia do niewłaściwego sądu. Powstały one wprawdzie na tle wnoszenia apelacji od wyroku w postępowaniu cywilnym, ale z uwagi na znaczne podobieństwo trybu jej wnoszenia do trybu wnoszenia skarg w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mają one zastosowanie do spraw w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Apelację bowiem zgodnie z art. 369 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem, występuje tu więc zasada, taka jak w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie skargę na decyzję administracyjną do sądu administracyjnego, prawidłowo wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję.
Na tle w/w przepisu Kodeksu postępowania cywilnego, co do apelacji przyjęto w literaturze pogląd, że "Jeżeli apelację wniesiono do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, a sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji przekazał ją sądowi właściwemu, to dla zachowania terminu z art. 369 § 1 decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego." (patrz kodeks postępowania cywilnego Komentarz, Tom. I, pod redakcją K. Piaseckiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 1116, Nb. 5).
Zachowuje też aktualność uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87, stosownie, do której wniesienie apelacji w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku wraz z uzasadnieniem wprost do sądu apelacyjnego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok nie może być traktowane jako wniesienie apelacji w terminie.
Termin 30 dniowy do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 13 sierpnia 2007 r., termin zatem do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 14 sierpnia 2007 r. i upłynął w dniu 12 września 2007 r. Skarżąca natomiast dopiero w dniu 14 listopada 2007 r. wysłała listem poleconym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który przekazał ją przez posłańca w dniu 16 listopada 2007 r. do właściwego organu, to jest Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Skarga została zatem wniesiona przez skarżącą w dniu 16 listopada 2007 r., to jest po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W związku z powyższym skargę jako spóźnioną należało na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a., odrzucić.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.