Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 czerwca 2018 roku skarżący W. G., ponownie zgłosił żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie zaznaczył, że jest inwalidą w stopniu umiarkowanym, bez zdolności do świadczenia pracy, przez co nie ma możliwości zarabiania na życie i na opłacenie adwokata z wyboru (k. 52 akt sądowych).
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." jeżeli rozpoznanie wniosku stało zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten należy interpretować w sposób rozszerzający tzn. obejmujący również takie sytuacje, w których zbędność rozpoznania wniosku zachodziła już w momencie jego złożenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 990). Jeżeli żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte, rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści staje się zbędne (postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 roku, sygn. akt II GZ 569/16).
W przypadku złożonego przez W. G. wniosku o ustanowienie adwokata należy uznać, że postępowanie w tym zakresie zostało już prawomocnie zakończone. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 czerwca 2018 roku odmówiono skarżącemu przyznania pełnomocnika z urzędu, co zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 2018 roku. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w tym zakresie jest zbędne i podlega ono umorzeniu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w związku z art. 249a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga