Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r., nr [...] odm., odmówił M. B. przyznania świadczenia wychowawczego na córę L. B..
Decyzja ta została doręczona M. B. w dniu [...] sierpnia 2019 r.
W dniu [...] sierpnia 2018r. M. B. złożył osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od powyższej decyzji.
Postanowieniem z [...] października 2019 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego stwierdziło iż odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 1 K.p.a.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie, a gdy jest ono ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia. W razie nieskorzystania przez strony z odwołań w powyższym terminie, decyzja w myśl art. 16 § 1 K.p.a. staje się ostateczna. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa decyzja została doręczona odwołującemu w dniu [...] sierpnia 2019 r., a odwołanie od tej decyzji zostało złożone w organie I instancji w dniu [...] sierpnia 2019 r., zatem z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 K.p.a., który upłynął w dniu [...] sierpnia 2019 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie.
Skarżący wyjaśnił, iż decyzja organu I instancji została mu przekazane po jego powrocie z kontraktu poza miejscem zamieszkania w dniu [...] sierpnia 2019 (list odebrała jego babcia), a odwołanie zostało dostarczone zgodnie z terminem. Dalej skarżący przytoczył zarzuty kierowane wobec decyzji Prezydenta Miasta [...], kwestionując odmowę przyznania świadczenia wychowawczego i wnosząc o jego przyznanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 P.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] dnia [...] sierpnia 2019r., nr [...], w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2019 r. w trybie doręczenia zastępczego w przypadku nieobecności skarżącego w miejscu doręczenia (t.j. pod adresem wskazanym we wniosku o świadczenie wychowawcze), na co wskazuje potwierdzenie odbioru przesyłki podpisane przez B. B., jako dorosłego domownika. Zgodnie z art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej: K.p.a.) w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z adnotacji widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma adresowanego do M. B. wynika, iż B. B. podjęła się oddać pismo adresatowi.
Zauważyć trzeba, iż przyjęcie pisma przez znajdującego się pod wskazanym adresem dorosłego domownika i potwierdzenie przez niego doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, przesądza o skutecznym doręczeniu pisma adresatowi. Zastosowany tryb doręczenia, o którym mowa w art. 43 K.p.a., oparty jest na założeniu, że adresata obciążają skutki działania osoby, której przesyłkę doręczono tak, jakby została ona podjęta przez stronę bezpośrednio. To strona wskazująca organowi adres do korespondencji ponosi zatem ryzyko ujemnych skutków odbioru skierowanej do niego na ten adres korespondencji przez osobę dorosłą znajdującą się pod tym adresem (por. wyrok NSA z 12 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3180/17 – dostępny pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie (art. 129 §2 K.p.a.). W przypadku wniesienia odwołania z uchybieniem powyższego terminu, organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 K.p.a. stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Skoro zatem decyzję doręczono M. B. w dniu [...] sierpnia 2019 r., to ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był [...] sierpnia 2019 r. (poniedziałek). Odwołanie natomiast zostało złożone przez skarżącego w siedzibie organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2019 r. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie stwierdziło, na podstawie art. 134 K.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Wymaga wyjaśnienia, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, której stwierdzenie zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a. nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że organ nie ma żadnego marginesu swobody przy jego podejmowaniu (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2015 r., sygn. akt I OSK 3079/13 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 11 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SA/Rz 1224/17 – dostępne pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Należy podkreślić, że przedmiotem skargi do Sądu było postanowienie wydane przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 K.p.a. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania powoduje zaś, że przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie to rozstrzygnięcie. Kontrola takiego postanowienia dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się wyłącznie do oceny, czy odwołanie zostało złożone w terminie (por. ponownie wyrok NSA z dnia 12 września 2015 r., sygn. akt I OSK 3079/13 – dostępny j.w.). Kontrolowane postanowienie jest rozstrzygnięciem o charakterze wyłącznie proceduralnym, co oznacza, iż nie odnosi się w ogóle do kwestii materialnej tzn. do kwestii podnoszonych w odwołaniu, a dotyczących prawidłowości decyzji organu I instancji. Stąd też zarzuty podnoszone w skardze, a dotyczące decyzji organu I instancji, nie mogły zostać przez uwzględnione w niniejszym postępowaniu.
W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd rozpatrzył sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 120 P.p.s.a.