Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), wydaną na podstawie przepisów: art.7 ust.1 i 5, art.2, art. 3, art.4, art. 5, art. 6 ust. 1-6, 8-10, art.8 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: DZ.U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.), Prezydent Miasta P. przyznał A. M. dodatek mieszkaniowy w wysokości (...) zł miesięcznie na okres 6 miesięcy, od dnia (...) czerwca 2015 r. do dnia (...) listopada 2015 r. na częściowe pokrycie opłat za zajmowany lokal mieszkalny nr (...) w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w P. Przyznana kwota obejmowała ryczałt na zakup opału w wysokości (...) zł. Decyzję wydano na podstawie wniosku złożonego w dniu (...) maja 2015 r.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, powołując się na przepis art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi równicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną/faktyczną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego wynoszącą 35 m2 stanowiącymi kwotę (...) zł, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego wynoszącą 86,49 zł, przy czym w przypadku przekroczenia dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego dodatek obliczony w sposób wskazany obniża się o kwotę stanowiącą nadwyżkę dochodu (co w tym przypadku nie występuje). Zaznaczono, iż wysokość świadczenia nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu.
Od decyzji tej odwołał się A. M. wskazując na brak rzetelności zarządcy nieruchomości "A", który podaje zawyżone kwoty wydatków za zajmowane mieszkanie, zarówno we wniosku jak i zawiadomieniu o zmianie opłat z (...).12.2014 r. (obowiązującego od (...).01.2015 r.). Powołując się na fragment załączonego do wniosku wyroku Sądu Rejonowego, odwołujący podniósł, iż czynsz wynosi (...) zł, a nie (...) zł., jak zarządca podaje. Nieprawdziwe jest również podanie przez zarządcę, że odwołujący zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Skarżący zarzucił, iż dla obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego organ przyjął zawyżoną wartość czynszu. Odwołujący zaznaczył, że pozostaje w konflikcie z zarządcą nieruchomości.
Decyzją z dnia (...) września 2015 r., Nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że ustalona kwota (...) zł przyznanego dodatku mieszkaniowego (wraz z ryczałtem) na podstawie wniosku złożonego (...) maja 2015 r., jest prawidłowa.
Kolegium wyjaśniło, iż tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Decyzje w sprawach dodatków mieszkaniowych nie mają przy tym charakteru uznaniowego, a organy administracyjne zobowiązane są do przestrzegania ścisłych reguł w sprawach dodatków mieszkaniowych wynikających z cyt. przepisów. Na osobie ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy ciąży obowiązek prawidłowego i starannego wypełniania wniosku i deklaracji o wysokości dochodów. Zarówno dochody jak i wydatki decydują o przyznaniu świadczenia. Kolegium następnie szczegółowo przedstawiło przepisy regulujące zasady przyznania dodatku mieszkaniowego oraz sposób ustalenia wysokości tego świadczenia. I tak, osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy, aby otrzymać to świadczenie musi łącznie spełniać wymogi przewidziane w wymienionych przepisach, a mianowicie:
- - posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego,
- - ponosić wydatki związane z jego zajmowaniem,
- - osiągać niskie dochody,
- - zajmowane mieszkanie spełniać kryterium metrażowe.
W przypadku powzięcia wątpliwości dotyczących kryteriów przyznawania dodatku mieszkaniowego organ administracyjny przeprowadza postępowanie wyjaśniające. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, że wnioskodawca A. M. posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu i ponosi wydatki czynszowe w kwocie (...) zł i jest to niesporna kwota czynszu wskazana także w powołanym przez skarżącego wyroku. Prócz tych wydatków ponosi także wydatki związane z wywozem nieczystości stałych, zimną wodą i ściekami.
Stosownie natomiast do przepisu art. 3 ust.3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych: "Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Kolegium wyjaśniło, iż prawidłowo ustalono dochód brutto gospodarstwa domowego wnioskodawcy, stanowiący podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, obejmujący okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku tj. luty, marzec, kwiecień 2015 r. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego artykułu przypadającymi na normatywną wynoszącą 35 m2 powierzchnię użytkową lokalu zajmowanego przez jednoosobowe gospodarstwo domowe A. M. stanowiącymi kwotę (...) zł, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego wynoszącą (...) zł, przy czym w przypadku przekroczenia średniego miesięcznego dochodu przypadającego na członka gospodarstwa domowego ponad kwotę 1540,79 zł (tj. ponad kwotę wynoszącą 175 % najniższej emerytury w dniu złożenia wniosku), dodatek obliczony w sposób wskazany wyżej obniża się o kwotę stanowiącą nadwyżkę dochodu (w tym przypadku nie występuje).
Nadwyżka dochodu występuje wówczas, jeżeli średni miesięczny dochód przypadający na osobę z okresu trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku przekracza kwotę 125% najniższej emerytury w dniu złożenia wniosku w gospodarstwie domowym jednoosobowym, tj. kwotę (...) zł. Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest niższy od 100% kwoty najniższej emerytury w dniu złożenia wniosku w gospodarstwie 1- osobowym tj. kwoty (...) zł, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% miesięcznych dochodów 1-osobowego gospodarstwa domowego. W dalszej części decyzji przedstawiono szczegółowy sposób wyliczenia przyznanego dodatku.
A. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu powtarzając zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 27 stycznia 2016 r. skarżący ponownie podniósł, iż zgodnie z wyrokiem sądu cywilnego czynsz jaki zobowiązany jest płacić za mieszkanie jest mniejszy niż ten, który organ przyjął. Zgodnie z wyrokiem powinien płacić (...) zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu oraz poprzedzającej ja decyzji Prezydent Miasta Poznania z dnia 6 lipca 2015 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966).
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych, określając przesłanki przyznania tego rodzaju świadczeń, nie pozwala organom administracji na wydawanie decyzji uznaniowych. Świadczenie to przyznaje się na wniosek osoby uprawnionej, po spełnieniu przez nią łącznie wszystkich ustawowych przesłanek, jakimi są: istnienie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego o określonej powierzchni normatywnej, w zależności od liczby członków gospodarstwa domowego (art. 2 i art. 5 ustawy o dodatku mieszkaniowym), wysokość odpowiedniego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3), ponoszenie wydatków mieszkaniowych oraz wymóg, aby wyliczona kwota dodatku mieszkaniowego nie była niższa od kwoty stanowiącej 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji (art. 7 ust. 6 ustawy o dodatku mieszkaniowym). Jak wynika z treści decyzji organów obu instancji skarżącemu przyznano dodatek mieszkaniowy w wysokości (...) zł. W ocenie Sądu organ II instancji dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących okoliczności mających znaczenie dla ustalenia czy i w jakiej wysokości dodatek mieszkaniowy mógł zostać na wniosek skarżącego przyznany, a w konsekwencji prawidłowo wyliczył dodatek mieszkaniowy w kwocie (...) zł. Prawidłowo ustalono dochód skarżącego prowadzącego jednoosobowe gospodarstwo domowe w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenie wniosku wynosi (brutto), spełnienie przez lokal mieszkalny skarżącego warunku normatywnej powierzchni użytkowej określonej art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Prawidłowo również przyjęto wysokość wydatków, jakie najemca powinien ponosić. Stosowne zestawienia i wyliczenia w tym zakresie zawarto na k. nr 38-40 akt admin. organu I instancji oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ich prawidłowość nie budzi wątpliwości Sądu.
W myśl przepisów art. 6 ust. 4 pkt 1, 6 i 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz §2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych najemców lokali mieszkalnych stanowią następujące wydatki: czynsz - (...) zł albo inne opłaty za używanie lokalu, opłaty za energię cieplną - wydatki ryczałtowe, wodę ciepłą - wydatki ryczałtowe, wodę zimną i odprowadzanie ścieków- (...) zł, odbiór nieczystości stałych (śmieci) - (...) zł i płynnych - z zimną wodą. Wydatki w kwocie (...) zł ((...) zł+ (...) zł + (...) zł) przelicza się na powierzchnię normatywną ((...) zł:39,64m2)x35 m. Do wydatków przeliczonych na pow. normatywną w kwocie (...) zł dodaje się wydatki ryczałtowe za brak instalacji CO, CW, gazu przewodowego w kwocie (...) zł. Wydatki stanowiące zatem podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego wynoszą (...) zł.
Nie wlicza się do wydatków wydatki poniesione z tytułu opłat za energię elektryczną dostarczaną do lokalu na cele bytowe. Uwzględniono:
- - powierzchnię użytkową lokalu - 39,64 m
- - wydatki wykazane wg ustawy i rozporządzenia na pow. całkowitą - (...) zł
- - ww. wydatki przeliczone na pow. normatywną - (...) zł
- - wydatki ryczałtowe za brak instalacji CO, CW, gazu przew. - (...) zł
- - wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego - (...) zł
- - miesięczne dochody 1-osob. gospodarstwa domowego - (...) zł
- - wydatki własne Wnioskodawcy 15% z kwoty (...) zł - (...) zł
- - limit wysokości dodatku mieszkaniowego 70% wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku (70%x (...)zł) = (...) zł
Obliczony zgodnie z definicją dodatek mieszkaniowy (...) zł - (...) zł = (...) zł obniżono następnie do kwoty (...) zł, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Prawidłowość tych wyliczeń nie budzi wątpliwości Sądu.
W toku postępowania administracyjnego, jak również w złożonej skardze, A. M. kwestionował wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego wywodząc, że wadliwie uwzględniono informację zarządcy nieruchomości o wysokości czynszu, jaki skarżący winien uiszczać w związku z zajmowaniem lokalu przy ul. (...). Zdaniem skarżącego podana przez zarządcę kwota (...) jest zawyżona. Skarżący odwołał się do wyroku Sądu Rejonowego z treści którego wywodzi, iż Sąd przesądził, iż zobowiązany jest do uiszczania czynszu w wysokości (...) zł.
Mając na względzie powyższe zarzuty należy podnieść, iż w tym zakresie organ oparł się na informacjach uzyskanych od zarządcy nieruchomości, który ostatecznie podał, iż skarżący powinien tytułem czynszu uiszczać kwotę (...) zł (k. nr 38 akt admin. organu I instancji), a więc kwotę co do której sąd w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia (...) grudnia 2013 r. uznał, że jest ostatnią niesporną wysokością czynszu. Wcześniejsze informacje od Zarządcy, który podawał, że czynsz wynosi (...) zł, nie miały zatem znaczenia dla wyniku sprawy. Z kolei analiza komparycji i sentencji wyroku oraz 17 strony z jego uzasadnienia prowadzi do innych wniosków, aniżeli skarżący przyjmuje. Przede wszystkim z wyroku wynika, że sąd oddalił powództwo o ustalenie, a uznał tylko w części żądanego przez skarżącego odszkodowania za okres od września 2008 r. do grudnia 2011 r. To za ten czas, jako okres trwania wad (wskutek nieprawidłowego waloryzowania wysokości czynszu prze właściciela nieruchomości w której skarżący na mocy umowy najmu zawartej w 2000 r. zajmuje lokal nr (...)), sąd uwzględnił żądanie skarżącego uznając, że za ten okres czynsz powinien zostać obniżony o połowę (w stosunku do ostatniej niespornej jego wysokości - (...) zł), tj. o kwotę (...) zł. Kwota ta przeliczona przez liczbę miesięcy tak nieuprawnionego działania złożyła się na kwotę odszkodowania zasądzonego na rzecz skarżącego, a do zapłaty której pozwany właściciel nieruchomości został w punkcie 1 wyroku zobowiązany. Skarżący wadliwie zatem wywodzi, iż na podstawie wyroku powinien opłacać czynsz w wysokości (...) zł. Zarzuty skargi w tym zakresie są zatem chybione.
Jeszcze raz zaznaczyć należy, iż decyzja w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego jest decyzją związaną, niezależną od uznania organu administracji i jest wydawana w oparciu o ocenę przesłanek określonych przez ustawodawcę w sposób sztywny, bez pozostawiania jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. W rozpatrywanym przypadku uznać należy, że w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy rozstrzygnięcia podjęte przez organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie są zgodne z prawem.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) skargę oddalił.