Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu (dalej zwany "Komendantem Wojewódzkim") utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu (zwanego dalej: "Komendantem Miejskim") z dnia 23 stycznia 2013 r., [...] o odmowie wznowienia - na wniosek G.B. - postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego z dnia 10 grudnia 2007 r., [...].
Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym.
Rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r., [...] Komendant Miejski, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. - zwanej dalej "u.P."; obecnie tekst jedn. ustawy opubl. w Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687) zwolnił G.B. ze służby z dniem 31 grudnia 2007 r.
Organ wyjaśnił, że w dniu 24 marca 2006 r. w Prokuraturze Rejonowej Poznań-Grunwald w ramach śledztwa [...] - st. post. G.B. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 271 §1 Kodeksu karnego oraz zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji i dozoru Policji. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P., policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Komendant Miejski dodał, że przepis ten został wprowadzony nowelizacją ustawy o Policji z dnia 21 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 158. poz. 1122), która obowiązuje od dnia 20 września 2006 r. Na dzień wydania rozkazu o zwolnieniu policjant pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych.
Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. G.B. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r., [...]. Powołując się na art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wskazał, że ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia jego w czynnościach służbowych – nastąpiło bowiem zatarcie skazania z mocy prawa. Skarżący wyjaśnił, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2009 r., [...] został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 271 § 1 i art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 i art. 11 § 2 K.k. i wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata próby, karę grzywny 10 stawek dziennych po 20 złotych oraz zakaz wykonywania zawodu policjanta (funkcjonariusza publicznego) na okres 4 lat. Do okresu zakazu wykonywania zawodu policjanta zaliczono mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych.
Z dniem 26 grudnia 2012 r. upłynął okres próby 3 lat i 6 miesięcy oraz upłynął również 4 letni okres zakazu wykonywania zawodu policjanta (funkcjonariusza publicznego), a na mocy art. 76 § 1 K.k. skazanie uległo zatarciu z mocy prawa.
Zdaniem skarżącego zatarcie skazania oznacza uznanie skazania konkretnej osoby za niebyłe. Należy więc przyjąć z prawnego punktu widzenia, że fakt skazania nie miał miejsca (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2010 r., IV KK 396/09 OSNWSK 2010/1/540).
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r., [...] Komendant Miejski, powołując się na art. 149 § 3 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a."; obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - uw. WSA) odmówił G.B. wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...].
Komendant Miejski przytoczył przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. Wyjaśnił następnie, że zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 145 § 1 pkt. 8 K.p.a. ustawodawca wyraźnie ogranicza podstawę prawną wznowienia postępowania do uchylenia bądź zmiany decyzji lub orzeczenia sądu. Podkreślił, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.) podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Z tego względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawa - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Podważenie decyzji może więc nastąpić tylko w sposób prawem przewidziany.
Zdaniem Komendanta Miejskiego w sprawie koniecznym było ustalenie, czy po pierwsze - decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania jest ostateczna, po wtóre - wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, po trzecie - podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów, określonych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., po czwarte - żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 K.p.a. przyczyn wznowienia.
Następnie organ – odnosząc się do powołanego w treści wniosku art. 76 § 1 K.k. – zaznaczył, że zatarcie skazania wprowadza fikcję prawną, polegającą na tym, że skazanie uważa się za niebyłe. Osoba, wobec której nastąpiło zatarcie skazania, może w każdej sytuacji twierdzić, że jest osobą niekaraną, natomiast sądy nie mogą powoływać się na poprzednią karalność sprawcy, skoro uległa ona zatarciu z mocy samego prawa. Zdaniem Komendanta Miejskiego zatarcie skazania ma bezsprzecznie wpływ na przyszłość osoby, której dotyczy, lecz nie może działać wstecz. Organ zauważył też, że zatarcie skazania z mocy prawa, nie zostało uwzględnione przez ustawodawcę w art. 145 § 1 K.p.a., jako jedna z przesłanek stanowiących podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją administracyjną. Ponadto wyrok Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu Wydział III Karny sygn. akt [...] z dnia 19 czerwca 2009 r. dotyczący wnioskodawcy, nie został ani uchylony ani też zmieniony.
W konkluzji Komendant Miejski uznał, że nie stwierdził wystąpienia w niniejszej sprawie żadnej z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a.
Na postanowienie z dnia 4 lutego 2013 r. G.B. złożył zażalenie. Zarzucił w nim naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. zwracając uwagę, że decyzję administracyjną o zwolnieniu go z Policji wydano w oparciu o rozstrzygnięcie ("inną decyzję") w postaci postanowienia Prokuratora [...] z dnia 24 marca 2006 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Dalej skarżący wyjaśnił, że pod pojęciem "inna decyzja" (zawartym w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. - uw. WSA) należy rozumieć rozstrzygnięcie innego organu wchodzące w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Wobec skarżącego na zasadzie art. 276 K.p.k. zastosowano środek przymusu w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, który następnie z mocy prawa został uchylony z chwilą zakończenia postępowania karnego, a na mocy art. 63 § 2 K.k. okres jego stosowania zaliczono na poczet środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta.
Zdaniem G.B. to, że zawieszenie trwa do czasu zakończenia postępowania karnego potwierdza art. 39 ust. 3 u.P. Przepisy K.k. i K.p.k. nie nakładają obowiązku uchylenia (z chwilą zakończenia postępowania karnego) środka przymusu i nie można żądać jego uchylenia aktem prawnym, co oznacza, że środek przymusu samoistnie jest uchylany i przekształca się w środek karny lub nie, i obecnie prawnie nie istnieje. Zatarcie zakazania na zasadzie art. 76 § 1 K.k. oznacza zatem ustanie przyczyn będących podstawą zawieszenia. Wskazując na powyższe G.B. nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego, że zatarcie nie działa wstecz, gdyż przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. jest przesłanką, która powstaje po wydaniu decyzji i działa wstecz.
Niezależnie, skarżący zarzucił też naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 16 § 1 i art. 107 § 3 w z art. 126 i art. 144 K.p.a. Wskazał, że jego sprawy nie rozpatrzono wszechstronnie przy uwzględnieniu jego słusznego interesu; kierowano się tylko interesem społecznym (interesem Policji), co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia i bezpodstawnego uznania, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 K.p.a. Komendant Wojewódzki przypomniał, że decyzja o zwolnieniu G.B. ze służby była następstwem wydanego przez Prokuraturę Rejonową Poznań - Grunwald w ramach śledztwa [...] postanowienia z dnia 24 marca 2006 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 K.k. oraz postanowienia o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i oddaniu pod dozór Policji, który to środek zapobiegawczy do dnia zwolnienia za służby nie został uchylony. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r., [...] Sąd Rejonowy Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał G.B. za winnego przestępstw z art. 271 § 1 i art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 i art. 11 § 2 K.k. Następnie w dniu 14 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu wydał postanowienie na mocy którego postanowił zaliczyć skazanemu G.B. na poczet orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2009 r. na okres 4 lat środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji funkcjonariusza publicznego orzeczonego okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia G.B. w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji od dnia 24 marca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
Powołując się na powyższe Komendant Wojewódzki uznał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wznowienia postępowania określona w przytaczanym art. 145 § 1 K.p.a. - w tym również wymieniona w pkt 8 tego przepisu, na którą powołuje się skarżący. Zdaniem organu zatarcie skazania określone w art. 76 § 1 K.k. nie jest przesłanką do wznowienia postępowania.
Komendant Wojewódzki dodał, że w świetle art. 42 ust. 1 u.P. podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne stanowi jedynie uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości. Dalej natomiast wskazuje, że zgodnie z art. 42 ust. 7 u.P., przywrócenie do służby policjanta może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, gdyż G.B. prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego został skazany za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego i wyrok ten nie został uchylony, a jedynie nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa.
W skardze na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego G.B. zarzucił naruszenie:
- – art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. w związku z art. 231 § 1 K.k. poprzez pominięcie, że decyzja, której dotyczy wznowienie, została wydana w wyniku przestępstwa przekroczenia uprawnień i działania na szkodę interesu publicznego;
- – art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. i art. 76 § 1 K.k. poprzez nieuwzględnienie, że postanowienie prokuratora [...] z dnia 24 marca 2006 r. o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych - z mocy prawa zostało uchylone z chwilą zakończenia postępowania karnego i ustały przyczyny zawieszenia na skutek zatarcia skazania z mocy prawa (art. 76 § 1 K.k.);
- – art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 7 u.P. poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że przywrócenie do służby może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zakończyło się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego;
- – art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie sprawy w sposób wszechstronny, przy uwzględnieniu słusznego interesu skarżącego.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowień obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Uzasadniając przedstawione zarzuty G.B. w pierwszej kolejności wskazał, że przepisy proceduralne nie ograniczają możliwości wskazania dodatkowych przesłanek wznowienia postępowania. Dlatego skarżący zdecydował się podnieść jeszcze jedną przesłankę wznowienia, która jego zdaniem wystąpiła, a której nie badał organ: w jego ocenie w sprawie wystąpiła podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. G.B. dostrzegł, że decyzja o zwolnieniu go ze służby została wydana w wyniku przestępstwa określonego w art. 231 § 1 K.k., gdyż do zwolnienia doszło z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. Zdaniem skarżącego przemawia za tym fakt, że zawieszenie w czynnościach służbowych, o którym mowa w tym przepisie, powinno być rozumiane tylko jako tzw. zawieszenie administracyjne, o którym mowa w art. 39 u.P., a nie jako środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych z art. 276 K.p.k.
Kolejny zarzut skargi (dotyczący art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. i art. 76 § 1 K.k.) G.B. uzasadnił tym, że decyzję o zwolnieniu go z Policji wydano w oparciu o rozstrzygnięcie w postaci postanowienia prokuratora z dnia 24 marca 2006 r., [...] o zastosowaniu środka zapobiegawczego zawieszenia w czynnościach służbowych. Tymczasem ten środek zapobiegawczy został uchylony z mocy prawa. Zgodnie z przepisami K.p.k. środek zapobiegawczy podlega uchyleniu lub zmianie, gdy ustaną przyczyny jego stosowania (art. 253 § 1 K.p.k.), a ostatecznie jest uchylany z chwilą zakończenia postępowania karnego. G.B. dodał, że K.p.k. nie przewiduje uchylenia środka zapobiegawczego, gdy nastąpi zakończenie sprawy karnej, co oznacza że środek ten uchyla się samoistnie z mocy prawa i obecnie prawnie nie istnieje.
Skarżący zaznaczył też, że jego skazanie uległo zatarciu z mocy prawa na zasadzie art. 76 § 1 K.k., co oznacza nie tylko ustanie skutków postanowienia prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych, ale także przyczyn będących podstawą samego zawieszenia.
Wyjaśniając zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 7 u.P. G.B. wskazał, że błędne jest stanowisko, iż przywrócenie do służby policjanta (zwolnionego z powodu popełnienia przestępstwa) następuje tylko w razie uniewinnienia go lub umorzenia postępowania karnego. Zdaniem skarżącego przepisy o tym wyraźnie nie stanowią. Katalog sytuacji, kiedy uchyla się ostateczną decyzję o zwolnieniu jest szerszy i precyzyjnie określają go przepisy K.p.a. Nie można twierdzić, że tylko przyczyny z art. 42 ust. 7 u.P. mogą skutkować przywróceniem do służby.
Zarzuty dotyczące przepisów postępowania administracyjnego G.B. uzasadnił faktem, że w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniesiono się do naruszenia przepisów K.p.a. zawartych w zażaleniu na pierwsze postanowienie. Rozpatrzono sprawę bardzo ogólnikowo, nie wyjaśniając dogłębnie przyczyn odmowy wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów ujętych w skardze ponownie stwierdził, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w przytoczonym przez skarżącego art. 145 § 1 K.p.a. pozwalająca na wznowienie postępowania. Zdaniem organu twierdzenie G.B., że zawieszenie go w czynnościach służbowych wydano w wyniku przestępstwa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. jest mylne. Przepis ten dotyczy wszelkich przestępstw, za pomocą których może być uzyskana decyzja. Chodzi zatem o sytuację, kiedy na przykład decyzja administracyjna zostałaby wydana na podstawie sfałszowanych dowodów.
W ocenie organu mylny jest również pogląd skarżącego wyrażany w kontekście art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., dotyczący wydania decyzji o jego zwolnieniu ze służby w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. G.B. został bowiem zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Policjant w czynnościach służbowych został zawieszony postanowieniem prokuratora z dnia 24 marca 2006 r., [...]. W momencie, gdy Komendant Miejski wydał decyzje o zwolnieniu ze służby, wymienione postanowienie obowiązywało i nie zostało uchylone.
Komendant Wojewódzki zgodził się, że po wydaniu w sprawie karnej wyroku, postanowienie prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych policjanta przestało obowiązywać. Dodał jednak, że w przypadku art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. chodzi o sytuację, gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, które wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Wówczas uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca.
Odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii przywrócenia policjanta do służby Komendant Wojewódzki stwierdził, że zagadnienie to reguluje art. 42 ust. 1 u.P. Zgodnie z jego treścią "uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne". Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 7 u.P. przywrócenie do służby policjanta może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Tak więc - zdaniem Komendanta Wojewódzkiego - w sprawie nie ma podstaw do przywrócenia G.B. do służby.
Wreszcie organ nie zgodzi się ze skarżącym, że "w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji chodzi tylko i wyłącznie o zawieszenie administracyjne w trybie art. 39 ustawy o Policji". W ocenie Komendanta Wojewódzkiego w przepisie tym ustawodawca nie rozróżnia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 u.P. od zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie K.p.k.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów wyroku w pierwszej kolejności należy wyjaśnić rozbieżność co do dat złożenia skargi, która ujawniła się w początkowej fazie postępowania sądowoadministracyjnego.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., II SA/Po 575/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę G.B. uznając, że została ona wniesiona po terminie. Na skardze przystawiono bowiem pieczęć z datą jej wniesienia - 22 kwietnia 2013 r. Postanowienie to zostało jednak uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia 24 października 2013 r. (I OSK 2492/13) w związku z rozbieżnościami w zakresie dat utrwalonych na pieczęciach o złożeniu różnych egzemplarzy skargi, tj. egzemplarza przedstawionego przez skarżącego i egzemplarza znajdującego się w aktach sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił do organu o wyjaśnienie tej kwestii. W piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. ([...]) Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że pieczęć z datą 22 kwietnia 2013 r. znajdująca się na egzemplarzu skargi w aktach administracyjnych została przystawiona błędnie. Skarga została bowiem wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r.
Powyższe oznacza, że skarga została wniesiona w terminie.
Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. nie zaistniała. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".
Mając na względzie powyższe, o ustawowej podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. można mówić, gdy występują są trzy przesłanki:
- 1. decyzja, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, oparta została na uprzednim rozstrzygnięciu (innej decyzji lub orzeczeniu);
- 2. nastąpiło uchylenie lub zmiana rozstrzygnięcia uprzedniego po wydaniu decyzji następczej,
- 3. uchylenie rozstrzygnięcia uprzedniego ma wpływ na treść decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe (tj. decyzji następczej) (zob. G. Krawiec, Wznowienie ogólnego postępowania administracyjnego, Sosnowiec 2007, s. 123).
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym o zwolnieniu go ze służby z powodu przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach (...) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia".
Nie ulega wątpliwości, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych postanowieniem prokuratora z dnia 24 marca 2006 r. wydanym na podstawie art. 276 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Ze złożonego przez skarżącego wniosku ani też z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby postanowienie to zostało "następnie uchylone lub zmienione".
Wręcz przeciwnie, zawieszenie w czynnościach służbowych z całą pewnością obowiązywało przez okres 12 miesięcy, co uzasadniało zwolnienie skarżącego ze służby. Co więcej, w dacie, w której zwalniano skarżącego ze służby było ono w pełni aktualne. Okres stosowania środka zapobiegawczego jednoznacznie potwierdza znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce z dnia 14 grudnia 2012 r., [...]. W postanowieniu tym na okres orzeczonego 4 letniego środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza publicznego zaliczono G.B. właśnie okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych Policji przypadający od 24 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. (skarżącego zwolniono ze służby 10 grudnia 2007 r.).
Postanowienie prokuratora o zawieszeniu G.B. w czynnościach nie zostało też uchylone. Co prawda, po części rację ma skarżący, że środek zapobiegawczy przestał być stosowany zgodnie z przepisami K.p.k., niemniej zdecydowanie zbyt daleko idące jest stwierdzenie, że nastąpiło "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych z mocy prawa".
Zgodnie z art. 249 § 4 K.p.k."Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary (...)". Z przepisu tego wynika, że chwili rozpoczęcia wykonywania kary środek nie mógł być już stosowany, natomiast nie oznacza to, że można mówić o jego "uchyleniu" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Dodać trzeba, że z akt sprawy nie wynika natomiast, aby zastosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych został uchylony na podstawie art. 253 K.p.k., np. z powodu odpadnięcia przyczyny jest ustanowienia.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie okoliczność powołana przez skarżącego polegająca w istocie na zdezaktualizowaniu się (zgodnie z przepisami K.p.k.) skutków orzeczonego wobec niego środka zapobiegawczego z całą pewnością nie kwalifikuje się jako podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Trzeba bowiem wyraźnie odróżnić "uchylenie lub zmianę" decyzji lub orzeczenia sądu, o których mowa w analizowanej podstawie wznowienia, od zdarzeń, które – najogólniej rzecz ujmując – powodują ustanie ich skutków prawnych z mocą na przyszłość.
W przypadku art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. ustawodawca pod pojęciem "uchylenia lub zmiany" rozumie takie akty, które podważają decyzje lub orzeczenia będące podstawą ostatecznych decyzji administracyjnych. Występuje wówczas potrzeba wznowienia postępowania, gdyż w ten sposób podważone zostaje niejako ogniwo sekwencji zależnych od siebie rozstrzygnięć i zachodzi konieczność rozpoznania sprawy późniejszej w nowych warunkach prawnych.
Kodeks postępowania administracyjnego nie wiąże natomiast przesłanki wznowieniowej z innymi okolicznościami, które powodują wygaśnięcie skutków decyzji lub orzeczeń ze skutkiem na przyszłość. Nie można bowiem wówczas mówić o podważeniu danego rozstrzygnięcia, które uzasadniałoby potrzebę ponownej oceny zasadności wydanej na jego podstawie decyzji ostateczniej.
G.B. nietrafnie wywodzi zatem, że zakończenie sprawy karnej "uchyla z mocy prawa" postanowienie prokuratora z dnia 24 marca 2006 r. o zawieszeniu go w czynnościach. Ustanie skutków orzeczonych w trakcie postępowania karnego środków zapobiegawczych – wbrew argumentacji skarżącego – ma bowiem skutek na przyszłość. Nie można twierdzić, że postępowanie karne i orzeczenia wydane w jego trakcie nie wywierały właściwych dla nich skutków prawnych w przewidzianym prawem okresie czasu.
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że również fakt zatarcia skazania G.B. - z którego wyprowadza on wniosek o odpadnięciu ze skutkiem wstecznym materialnoprawnej podstawy zawieszenia go w czynnościach służbowych przez prokuratora - nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych "zostało następnie uchylone lub zmienione" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Podkreślić trzeba, że rozkaz personalny o zwolnieniu G.B. nastąpił z powodu upływu 12 miesięcy zawieszenia w go czynnościach, a więc obiektywnej okoliczności aktualnej na datę wydania tego rozkazu. Fakt, iż po wielu latach skazanie G.B. uległo zatarciu w żadnym razie nie podważa zatem rozkazu o zwolnieniu.
Podsumowując, skarżący nie powołał się na żaden akt, który podważałby wydane przez prokuratora postanowienie o zwieszeniu go w czynnościach służbowych. Natomiast "naturalne" ustanie skuteczności środka zapobiegawczego zgodnie z art. 249 § 4 K.p.k., a także zatarcie skazania nie mogą być utożsamiane ze "zmianą lub uchyleniem", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Organy zatem trafnie odmówiły wznowienia postępowania, bowiem wskazywane przez skarżącego przyczyny wznowienia: ustanie skutków środka tymczasowego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zatarcie skazania w sposób oczywisty nie mieszczą się w katalogu przesłanek wznowieniowych. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia Sąd doszedł do przekonania, że organy nie naruszyły art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P.
Pozostałe zarzuty skargi są w ocenie Sądu nietrafne. Jeśli chodzi o zarzut, że w sprawie zwolnienia G.B. z Policji zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., to wskazać należy, iż postępowanie administracyjne toczyło się z inicjatywy skarżącego, a przesłanki tej skarżący nie powołał we wniosku o wznowienie; zwrócił na nią uwagę dopiero w skardze. Nie była ona zatem przedmiotem postępowania administracyjnego kontrolowanego w niniejszej sprawie przez Sąd.
W ocenie Sądu nie naruszono też art. 42 ust. 1 i ust. 7 u.P. Na wstępie podkreślenia wymaga, że przepisów tych w sprawie nie stosowano. Powołane zostały one tylko na poparcie tezy, że zatarcie skazania nie otwiera drogi do przywrócenia do służby. Jeśli natomiast chodzi o trafność powołania się tych przepisów w kontekście sprawy, to w pełni zgodzić się należy z wnioskowaniem Komendanta Wojewódzkiego, że skoro w myśl art. 42 ust. 1 i 7 u.P. tylko zakończenie postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego) uzasadnia przywrócenie do służby policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P., to w konsekwencji wbrew intencji ustawodawcy byłaby taka interpretacja przepisów K.p.a., która de facto skutkowałaby przywróceniem do służby policjanta prawomocnie skazanego po zatarciu skazania.
Sąd w tym miejscu dodaje, że policjant, który został skazany za przestępstwo, a skazanie uległo zatarciu, może się ubiegać o przyjęcie do służby na normalnych zasadach.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd uznał za nietrafne. Skarżący łączy – jego zdaniem nieprawidłowe – stanowisko organu z naruszeniem przepisów K.p.a. Według G.B. wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem ogólnikowego rozpatrzenia okoliczności sprawy i ich dowolnej oceny. Sąd takiej oceny sprawy nie podziela. Oba organy, Komendant Miejski jak i Wojewódzki, rozpatrzyły sprawę wnikliwie wyjaśniając skarżącemu - wyczerpująco i z powołaniem na przepisy prawa - dlaczego zatarcie skazania nie może być uznane za zdarzenia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – postanowił oddalić skargę.