Uzasadnienie
Skargą wniesioną w dniu 24 listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. L., działająca przez swojego pełnomocnika – radcę prawnego M. P., zaskarżyła powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty [...] w zabudowie zagrodowej, budowie [...] i [...] w ramach istniejącego zakładu produkcyjnego [...] – produkcja [...] na działce nr ewid. [...] położonej w [...]. Wraz ze skargą zwrócono się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, ponieważ nie wymaga żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w niej stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i nast.).
Sąd podziela ugruntowany już w orzecznictwie i literaturze pogląd, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia i realizacji inwestycji, a stanowi jedynie jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja w tym zakresie stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Dopiero ostateczne pozwolenie na budowę stanowić będzie o możliwości podjęcia objętej nim inwestycji. W wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu nie może zatem dojść do realizacji zamierzenia budowlanego, stąd też ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić będzie mogło dopiero w odniesieniu do postępowania dotyczącego wydania inwestorowi pozwolenia na budowę.
Zauważyć nadto należy, że w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości. W związku z powyższym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ewentualne wadliwości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, na które wskazuje strona skarżąca, będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Stanowisko powyższe zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09, LEX nr 552936, orzeczenie dostępne również w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, stosownie do treści art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak