Uzasadnienie
Starosta Ch. decyzją z dnia 21 marca 2000 r. powołując się na art. 28, art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz decyzję Burmistrza Miasta Ch. z dnia 28.10.1999 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania tereniu zatwierdził projekt budowlany stanowiący załącznik nr 1 i udzielił Jerzemu i Ewie B. pozwolenia na budowę garażu na terenie działki nr geod. 3738/1 położonej w Ch. przy ul. T. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Maria, Waldemar i Wojciech G. Odwołujący się zarzucili, że w sprawie nie uwzględniono wymogów par. 274 ust. 1 i par. 212 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Ponadto podnieśli, że w części mieszkalnej ich obiektu wybudowanej w granicy z działką inwestorów i oznaczonej w projekcie zagospodarowania terenu literą "m" znajduje się okno o wymiarach 0,5 m x 2 m. Wywiedli również, że inwestorzy prowadzą prace przy budowie fundamentów pod garaż, o czym odwołujący się zawiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ch.
Wojewoda W. decyzją z dnia 30 maja 2000 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, co następuje:
Zamierzoną inwestycją jest gotowy garaż z blachy stalowej. Materiał, z którego ma być on wykonany /blacha stalowa/ spełnia wymogi dotyczące klasy odporności ogniowej, tj. wymogi par. 274 ust. 1 i par. 212 ust. 2 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. Zawarta w odwołaniu uwaga dotycząca zachowania odległości 10 m od istniejącego budynku dotyczy odkrytego miejsca postojowego a nie garażu zamkniętego.
Zaprojektowany garaż nie będzie posadowiony na wysokości części mieszkalnej budynku posiadającej okno, wybudowanego w podwórzu odwołujących się w granicy z działką nr 3738/1. Najkrótsza odległość skrajnego punktu garażu od części mieszkalnej zwróconej ścianą bez otworów okiennych wynosi 3,5 m. Dlatego zarzuty zawarte w odwołaniu są nieuzasadnione.
Z informacji udzielonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ch. z dnia 22.05.2000 r. wynika, że organ ten nie stwierdził, aby Jerzy B. prowadził na swej działce prace związane z budową fundamentów pod garaż, a jedynie dokonał utwardzenia części swej działki.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta Ch. usunął wszystkie nieprawidłowości stwierdzone w decyzji kasacyjnej Wojewody W. z dnia 3.01.2000 r.
Maria G., Waldemar G. i Wojciech G. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Powołując się na art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ oraz par. 272 w związku z par. 274 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W ocenie skarżących par. 274 ust. 1 i par. 212 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia określają szczegółowe wymagania dotyczące garaży ustalając najmniejszą odległość od budynku mieszkalnego na 10 metrów. Dlatego zaskarżona decyzja narusza prawo.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że przedmiotowy garaż gotowy z blachy stalowej ma powierzchnię poniżej 100 m2, zatem ma do niego zastosowanie par. 274 ust. 4 powołanego w skardze rozporządzenia. Ponieważ będzie on usytuowany w odległości ponad 3 metrów od granicy z działką skarżących to spełnione są wymogi par. 102 ust. 2 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z projektu technicznego stanowiącego integralną część decyzji w sprawie pozwolenia na budowę wynika, że przedmiotem inwestycji jest montaż gotowego garażu z blachy stalowej ocynkowanej na betonowej posadzce, o powierzchni 18 m2. Usytuowanie owego garażu obrazuje projekt zagospodarowania terenu. Wynika z niego, że przedmiotowy obiekt będzie usytuowany ścianą bez otworów, w odległości 3,5 m od granicy z działką skarżących. Ponadto nie będzie on zlokalizowany na wysokości części mieszkalnej budynku skarżących.
Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie naruszono postanowień rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./.
Zgodnie z wymogami szczególnymi dotyczącymi garaży, jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytkowej do 100 m2 powinien mieć ściany i dach nie rozprzestrzeniające ognia.
Takie wymogi techniczne zawarte zostały w par. 274 ust. 4 cyt. wyżej rozporządzenia. Z uwagi na powierzchnię projektowanego garażu /18 m2/ i materiał, z którego w całości zostanie on wykonany /stal ogniowa/ spełnia on warunki wskazane w cytowanym wyżej przepisie.
Potrzeba zachowania odległości 10 metrów pomiędzy garażem a innym budynkiem dotyczy odmiennej od występującej w niniejszej sprawie, sytuacji faktycznej. Stosownie do par. 274 ust. 3 omawianego rozporządzenia odległość garażu wielopoziomowego od innych budynków powinna odpowiadać warunkom określonym w par. 272 jak dla budynków produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu do 500 mJ/m2. Takie, zatem garaże należy sytuować w odległości 10 metrów od innych budynków /par. 272 ust. 2 rozporządzenia/. Należy dodać, że ustawodawca również określił odległość garaży jednokondygnacyjnych o powierzchni użytkowej ponad 100 m2 od innych budynków, ustalając ją na nie mniejszą niż 5 m /par. 274 ust. 2/. Żadnych wymogów, co do odległości nie wprowadził natomiast w odniesieniu do garaży o mniejszej powierzchni /por. par. 274 ust. 4/.
Wobec tego nietrafnie skarżący wywodzą, że sporny garaż winien być usytuowany w odległości 10 metrów od ich budynku. Należy dodać, że przedmiotowy obiekt nie narusza także postanowień par. 12 ust. 4 cyt. wyżej rozporządzenia określających usytuowanie budynków w stosunku do granicy z sąsiednimi działkami. Jego ściana bez otworów będzie, bowiem znajdowała się w odległości ponad 3 metrów od granicy.
Mając powyższe na względzie należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić. Dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.