Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 6 pkt 6 lit. a i b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 23 ustawy dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 kpa Starosta G. uznał A.B. za osobę bezrobotną i odmówił jej przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdziwszy, że Wnioskodawczyni była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze ½ etatu, w okresie od [...] r. do [...] r. organ uznał, ze nie może przyznać jej prawa do zasiłku z uwagi na fakt, że w okresie 18 miesięcy przed datą rejestracji, przez 365 dni Wnioskodawczyni nie osiągała dochodu w wysokości co najmniej najniższego miesięcznego wynagrodzenia. W uzasadnieniu wskazano, że z formularzy składanych w okresie zatrudnienia do ZUS wynika, iż A.B. osiągnęła wymaganą wysokość dochodu jedynie w 11 miesiącach w okresie wykonywania pracy. Zdaniem organu nie można było uwzględnić okoliczności, że pracodawca nie wypłacał w niektórych miesiącach wynagrodzenia, naruszając tym samym swe podstawowe obowiązki, a wypłatę zaległych wynagrodzeń uzupełniał w kolejnych miesiącach.
Tak otrzymanego dochodu nie można, zdaniem Starosty, "uśrednić" w ramach branego pod uwagę okresu z uwagi na regulacje art. 84 i 85 Kodeksu pracy. Uznając zatem, że nie są spełnione przesłanki określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy organ odmówił przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Od powyższej decyzji A.B. odwołała się w części dotyczącej nieprzyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca się podkreśliła, że pracodawca odprowadził za nią składki do ZUS w wysokości wymaganej za cały okres zatrudnienia, łącząc je jednak w niektórych miesiącach. Odwołująca się podkreśliła bezzasadność rozstrzygnięcia Starosty, skoro w wymaganym okresie nie miała ona przerw w pracy i nieustannie osiągała wymaganą wysokość wynagrodzenia. W odwołaniu podkreślono też, że Starosta nie odwoływał się w innych sprawach do treści dokumentów posiadanych przez ZUS, poprzestając na ustaleniu okresu zatrudnienia i wysokości wynagrodzenia, wynikających z umowy o pracę. Zdaniem A.B. przerzucenie na nią negatywnych konsekwencji naruszenia przez pracodawcę swych obowiązków stanowi naruszenie art. 7 kpa. Ponadto żaden przepis prawa nie uzależnia przyznania zasiłku dla bezrobotnych od trybu płacenia przez pracodawcę składek do ZUS.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 6c ust. 2 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując w całości argumentację Starosty G.ego.
W skardze na decyzję Wojewody do tutejszego Sądu A.B. podniosła te same zarzuty co w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Zarówno Starosta G. jak i Wojewoda [...], odmawiając przyznania żądanego świadczenia, powołali się na art. 23 ustawy dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 ze zm.), nie wskazując jednakże precyzyjnie podstawy rozstrzygnięcia, co samo w sobie mogłoby być przyczyną uchylenia rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Naruszenie prawa jest jednak w niniejszej sprawie poważniejsze i dotyczy przede wszystkim przepisów prawa materialnego.
Z uzasadnienia decyzji organu II instancji można wnosić, że w sprawie zastosowano art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a i c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na podstawie którego zasiłek dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, albo też wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na pół etatu, w okresie od [...] r. do [...] r. W tym stanie rzeczy zastosowanie powinien znaleźć jedynie art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy.
Przepis ten przewiduje warunek osiągania przez 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania co najmniej najniższego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
W postępowaniu nie był sporny fakt, że Skarżąca otrzymywała wynagrodzenie powyżej zakreślonej przez ustawę dolnej kwoty jego wysokości. Istotą argumentacji organów administracji, przemawiającej za odmową przyznania zasiłku była jednak okoliczność, że wynagrodzenie nie zawsze było wypłacane w miesiącu, za które przysługiwało, a co za tym idzie – nie odprowadzano wówczas odpowiednich kwot do ZUS. Braki te były uzupełniane w następnych miesiącach. Należy jednak w tym miejscu stwierdzić, iż żaden przepis prawa materialnego nie uzależnia przyznania zasiłku dla bezrobotnych od sposobu i terminu przekazywania składek do ZUS. Tego rodzaju interpretacja przepisu art. 23 ustawy nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w jego wykładni językowej.
Ponadto byłoby rzeczywiście rażącą niesprawiedliwością, gdyby wypłata tego rodzaju świadczenia uzależniona była od należytego wypełniania swych ustawowych obowiązków przez osoby trzecie, w tym wypadku pracodawcę.
W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.
/-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski jfs