Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] – wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zmian.) nakazał inwestorowi M.O. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – wiaty garażowej wykonanej z ogrodzeniowych płyt betonowych, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewiden. [...] w M..
W uzasadnieniu ustalił, powołując się na oględziny przeprowadzone w dniu [...] maja 2003r., że inwestor w maju 2003r. wybudował ten obiekt – o powierzchni 4,29 m na 2,86 m – z płyt betonowych ogrodzeniowych osadzonych na słupach betonowych wkopanych w ziemię, a dach wykonano z blachy trapezowej ułożonej na belkach drewnianych.
W odwołaniu od tej decyzji, z wnioskiem o jej uchylenie M.O. wyjaśnił, że wiatę użytkował od wielu lat, a ponieważ jej stan groził niebezpieczeństwem, bowiem zużyciu uległy materiały drewniane i folia z których została wykonana – na żądanie sąsiadów dokonał remontu wiaty przy użyciu trwalszych materiałów (słupków betonowych i wiaty).
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. – wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Za uzasadnienie posłużyło jedno następujące zdanie: " W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) obowiązkiem organów nadzoru budowlanego zgodnie z przepisem przejściowym art. 7 ust. 2 wymienionej ustawy jest stosowanie do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną, przepisów art. 1 pkt. 37 – 39 oraz w części odnoszącej się do art. 48 rozpatrzyć sprawę w oparciu o przepisy zmienionej ustawy Prawo budowlane".
Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej przez M.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący powtórzył w niej zarzuty zawarte w odwołaniu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, bowiem " z uwagi na wejście w życie z dniem 11.07.2003r. nowelizacji Prawa budowlanego, zaskarżoną decyzją przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia zgodnie z unormowaniem przywołanych w jej uzasadnieniu przepisów art. 7 ust. 2 przepisów przejściowych". Przyznał, że błędnie powołano podstawę prawną rozstrzygnięcia – art. 138 § 1 pkt. 1 zamiast art. 138 § 2 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Skarga M.O. okazała się uzasadniona w tym znaczeniu, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu II instancji ze względu na istotne wady formalne nie może ostać się w obrocie prawnym.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 § 1 kpa każda decyzja administracyjna winna zawierać elementy obligatoryjne - m. in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozstrzygnięcie (sentencja decyzji) stanowi o ustaleniu danego prawa, o usunięciu sporu co do niego, o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania bez orzekania w sprawie co do jej istoty (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 498). Uzasadnienie faktyczne i prawne danego rozstrzygnięcia jest integralną częścią decyzji, musi zatem z oczywistych względów odnosić się konkretnie do jego treści. Powinno ono być logicznie związane i zgodne z rozstrzygnięciem zapadłym w sprawie, wobec czego nie może zawierać wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z tym rozstrzygnięciem (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 509).
Z uzasadnienia winna wynikać ocena faktów, prawa i subsumcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia (patrz wyrok NSA z 15.11.2000r., sygn. I SA/Gd 668/90, LEX nr 47109 oraz wyrok NSA z 06.01.1994r., sygn. SA/ Wr 806/93). Niepowiązanie uzasadnienia - a tym bardziej jego jawna sprzeczność - z sentencją decyzji jest uważane za jedną z jego najistotniejszych wad (patrz m.in.: wyrok NSA z 03.11.2000r., sygn. IV SA 13/98, LEX nr 53448; wyrok NSA z 13.05.1999r., sygn. IV SA 935/98, LEX nr 47268; wyrok NSA z 31.03.1999r., sygn. III SA 5191/98, LEX nr 38160).
W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał skarżącemu nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zmian.). Z sentencji zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego i przytoczonej przez niego podstawy prawnej (art. 138 § 1 pkt. 1 kpa) wynika jednoznacznie, że utrzymał on w mocy zaskarżoną decyzję. Treść krótkiego uzasadnienia tego orzeczenia oraz odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ II instancji (k. 17 akt sądowoadministracyjnych) wskazuje natomiast na chęć uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu tym zakwestionowano bowiem prawidłowość zastosowania przez organ I instancji przepisu art. 48 powyżej powołanej ustawy Prawo budowlane. Według organu odwoławczego – po wejściu w życie od dnia 11.07.2003r. przepisu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 718) - do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie, albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia ustawy w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt. 37 – 39 tej ustawy oraz art. 1 pkt. 41 w części odnoszącej się do art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z tego uzasadnienia wynikać miała konieczność uwzględnienia przez organ I instancji nowego brzmienia przepisów dotyczących kwestii rozbiórki przedmiotowego obiektu, co stanowiło podstawę do ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż uzasadnienie decyzji organu odwoławczego było jawnie sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia tego orzeczenia, które utrzymywało decyzję I instancji w mocy.
Sprzeczność ta wynika też wyraźnie z odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ II instancji, który stwierdził w niej kategorycznie, iż z uwagi na powyższą nowelizację Prawa budowlanego przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, na co miało wskazywać uzasadnienie jego decyzji. Skorygował on również w związku z tym podstawę prawną swojego orzeczenia, wskazując jako prawidłowy przepis art. 138 § 2 kpa, stanowiący podstawę do uchylania decyzji organu I instancji.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie powinna ostać się w obrocie prawnym, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 107 § 1 i § 3 kpa), wobec czego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 z późn. zmian.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a podstawę prawną wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 152 tej ustawy.
/-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/ A. Łaskarzewska