Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Komitet Społeczny Zagospodarowania Miejscowości N. i B. zastępowany przez radcę prawnego M. Sz. złożył skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...]r. nr [...], którym to rozstrzygnięciem Wojewoda orzekł o nieważności Uchwały Nr [...]Rady Miejskiej z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze wsi B. i N. ze względu na istotne naruszenie prawa. Następnie pismem z dnia [...].03.2005 r. pełnomocnik sprecyzował swoją skargę w ten sposób, że określił skarżących jako 107 osób fizycznych - członków w/w komitetu, wymienionych na liście właścicieli działek objętych planem zagospodarowania wsi N. i B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze organu nadzoru dotyczące gminy uprawniona jest gmina lub związek gminny co wynika z treści przepisu art. 98 ustawy o samorządzie gminnym /Dz.
U. nr 142, poz. 1591 z 2001 r./ Wyjaśnił także, że rozstrzygnięcie nadzorcze będące przedmiotem niniejszej skargi zostało odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi Burmistrza postanowieniem z dnia [...]r. w sprawie sygn akt II SA/Po 960/05.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Członkowie Społecznego Komitetu na Rzecz Opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w miejscowościach N. i B. udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania ich interesów B. M. i P. K., z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw. Zgłaszający się w sprawie radca prawny wykazał, że jest umocowany do reprezentowania 107 osób fizycznych. Dodatkowo sprecyzował, że w istocie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...]r. składa w ich imieniu. Skarżący argumentują, że decyzja nadzorcza Wojewody w istocie pozbawiła właścicieli terenów objętych unieważnionym planem miejscowym, prawa do innego niż rolnicze zagospodarowania. Zdaniem pełnomocnika skarżących jest to sprzeczne z treścią art.1 zd.1 protokołu nr II nr 4 do konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /Dz. U. z 1995 r. nr 36poz.175/.
Sformułowana skarga nie ma uzasadnionych podstaw prawnych.
O nieważności Uchwały lub zarządzenia organu gminy orzeka organ nadzoru. W niniejszej sprawie organem nadzoru jest Wojewoda. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wszczyna organ nadzoru z urzędu. Ustawa z 8.03.1990 r. o samorządzie gminy Dz.U. nr 142, poz.159 z 2001 r. /dalej u.o.s.g/ daje możliwość zaskarżenia decyzji organu nadzorczego. Art. 98 u.o.s.g stanowi, że rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust.2 i art. 97 ust.1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
W świetle kategorycznej dyspozycji art. 98 ust. u.o.s.g nie jest dopuszczalne aby skargę na podstawie art. 98 ust. 1 cyt. ustawy mógł wnieść skutecznie inny podmiot niż gmina albo związek międzygminny. Oznacza to, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego na skutek wniesienia skargi jest jako skarżący gmina /związek międzygminny/. Pogląd, że legitymacje do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego ma tylko i wyłącznie gmina jest utrwalony zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie - vide: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis W-wa 2004 r. str. 571 i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Przywołana przez skarżącego konwencja o ochronie praw człowieka nie pozostaje w związku z zakresem przedmiotu niniejszej skargi i nie może uzasadniać legitymacji czynnej osób wnoszących skargę. Powyższe zagadnienie zostało całościowo uregulowane w ustawie o samorządzie gminnym.
Reasumując w ocenie sądu wniesienie skargi jest niedopuszczalne co sprawia, że Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1270/ skargę odrzuca.
/-/ E. Brychcy