Uzasadnienie
Wniesionymi w dniu 18 lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargami, T. A. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], zaskarżył decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., którymi utrzymano w mocy decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 r. dotyczące cofnięcia zezwoleń Prezydenta Miasta P. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, na sprzedaż alkoholu o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu oraz na sprzedaż alkoholu o zawartości powyżej 18% alkoholu w miejscu sprzedaży w sklepie na [...] w P. Skargi na powyższe decyzje zostały zarejestrowane w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pod sygnaturami: II Sa/Po 239/13, II Sa/Po 240/13 oraz II SA/Po 241/13.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 08 kwietnia 2013 r. sprawy o sygnaturach II Sa/Po 239/13, II Sa/Po 240/13 oraz II SA/Po 241/13 zostały połączone do łącznego rozpoznania i są prowadzone dalej pod sygnaturą II SA/Po 239/13.
W złożonych skargach zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uzasadniając go wskazano, że skarżący prowadzi sklep osiedlowy, znajdujący się na granicy opłacalności. Dotychczasowy dochód skarżącego pozwalał mu na utrzymanie rodziny, w tym studiującej córki oraz chorej teściowej, na poziomie podstawowym. Analiza raportów kasowych wskazuje, że od momentu zaprzestania sprzedaży alkoholu obroty sklepu spadły o 30%, co przekłada się na wysokość dochodu. Spadek ten, w dłuższej perspektywie spowoduje pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego, jak i wiązać się będzie z koniecznością ograniczenia zatrudnienia w sklepie. Dodatkowo wskazano, że niemożność sprzedaży napojów alkoholowych powoduje, że skarżący traci stałych klientów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. post. NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367).
Jak wskazuje analiza orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz dot. art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W świetle powyższej regulacji wskazać należy, że skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu przedstawiona argumentacja dotycząca spadków obrotu w sklepie obliczonego na podstawie raportów kasowych, a w konsekwencji pomniejszenie dochodu skarżącego wskazuje, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji może przyczynić się do powstania znacznej szkody. Co więcej, następstwo w postaci zwolnienia pracowników oraz utraty stałych klientów wyczerpuje przesłanki trudnych do odwrócenia skutków.
W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonych decyzji byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącego znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia przyznanie wnioskowanego środka ochrony tymczasowej.
Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi instytucję mającą zapewnić ochronę praw skarżącego w procesie sądowoadministracyjnym. Nie może być ona natomiast utożsamiana z instytucją przedsądu, a więc sytuacją, w której na etapie postępowania wpadkowego Sąd będzie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
/-/ M. Kwiecińska