Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Dróg Miejskich z siedzibą w K., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. – wydanym na podstawie art. 123 kpa i art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 46, poz. 543 z 2000r. z późniejszymi zmianami) – zaopiniował pozytywnie przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działka nr [...] – obręb 46) na: działkę nr [...]– z przeznaczeniem pod układ komunikacyjny i działkę nr [...]– z przeznaczeniem pod mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy.
W uzasadnieniu powołano się na ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą nr XIX/121/91 Rady Miejskiej K. z dnia 22 października 1991r. (Dz.Urzęd. Województwa K. z dnia 27 grudnia 1991r. nr 17, poz. 163). Z planu tego wynika, że nieruchomość proponowana do podziału objęta jest w części zakresem jednostki bilansowej [...] z przeznaczeniem pod projektowany układ komunikacyjny oraz w części zakresu jednostki bilansowej [...] z przeznaczeniem pod mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy.
Zażalenie na to postanowienie wniósł H. T. – właściciel nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] stwierdzając, iż nie jest zainteresowany podziałem swojej nieruchomości, ani nie upoważnił nikogo do składania wniosków dotyczących jego nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2003r. utrzymało w mocy postanowienia organu pierwszej instancji wyjaśniając, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanką dopuszczającą dokonanie podziału nieruchomości jest zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Powyższe postanowienie jest przedmiotem skargi wniesionej przez H. T. i W. T. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący ponad argumentację zawartą w zażaleniu podnieśli, że ich działka jest zbyt mała, aby wydzielać z niej drogę, a resztę pozostawić na cele mieszkaniowe – "dosłownie tuż za ścianą mieszkania ma przebiegać ruchliwa międzynarodowa szosa". Dlatego zależy im na przejęciu przez Miasto K. całej ich nieruchomości za godziwą zapłatą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – zważył, co następuje:
Dosłowna treść wniosku złożonego dnia [...] sierpnia 2003r. przez Zarząd Dróg Miejskich w K., na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie w przedmiocie opinii co do zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazywała na to, że żądanie dotyczyło wyłącznie wyrażenia opinii, o jakich mowa w art. 93 ust. 4 i 5 powołanej na wstępie ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W aktach sprawy brak natomiast materiałów pozwalających na stwierdzenie, czy w toku pozostawało wówczas postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości (art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), wszczęte na wniosek określonych podmiotów albo w określonych przypadkach z urzędu (art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
Uniemożliwia to Sądowi sprawdzenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wyrażającego opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Postanowienie to bowiem nie kończy oddzielnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości, lecz jest częścią postępowania podziałowego, kończącego się zgodnie z art. 96 ust. 1 cytowanej ustawy decyzją zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości. W uchwale z dnia 1 marca 1999r. sygn. OPK 1/99 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4, jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie podziału nieruchomości. Do wydania tego postanowienia przepisu art. 106 kpa nie stosuje się (ONSA 1999r. nr 3, poz. 84).
Niewyjaśnienie tej kwestii stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Bez ustalenia, czy wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło wszczęcie przez uprawniony podmiot lub z urzędu postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości nie można sprawdzić nawet tego, czy w postępowaniu podziałowym biorą udział wszyscy współwłaściciele nieruchomości objętej podziałem.
Zaskarżone postanowienia były doręczane tylko W. T. i H. T., gdy tymczasem informacja z rejestru gruntów (k. 2 akt administracyjnych) sygnalizuje istnienie czterech współwłaścicieli.
Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 3, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ G.Radzicka /-/ B.Kamieńska za nieobecnego sędziego
/-/ B.Kamieńska
MarK