Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2022 r. D. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą D. wniósł skargę na decyzję na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2022 r., [...], którą z kolei utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., [...] o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zorganizowanie w lokalu restauracyjnym imprezy okolicznościowej (wesela) z naruszeniem obostrzeń wprowadzonych w związku z wystąpieniem stanu epidemii.
W skardze, poza wnioskami głównymi obejmującym żądanie uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, skarżący wystąpił także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazał, co prawda, podstawy prawnej, jednak jego żądanie jednoznacznie należy zakwalifikować jako wniosek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.").
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został umotywowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] lutego 2014 r., II OZ [...]).
Rozpoznawany wniosek D. K. nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a. Co więcej, nie zawiera żadnej argumentacji na jego poparcie. W takiej sytuacji Sąd nie miał nawet pola do rozważań, jakie i czy w ogóle na skutek decyzji wystąpiło wobec skarżącego niebezpieczeństwo znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.
Zważając na powyższe, niniejsze postanowienie nie jest wyrazem oceny, że sytuacja skarżącego jest dobra, a zapłata orzeczonych należności nie będzie się wiązać dla niej z pewnymi trudnościami. Jak podkreślono, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest orzeczona niniejszym postanowieniem jest wyłącznie skutkiem i wyrazem tego, że we wniosku o ochronę tymczasową nie uzasadniono okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Uzupełniająco, nie przesądzając w żadnym razie o wyniku niniejszej sprawy, Sąd wyjaśnia, że ewentualne uwzględnienie skargi (prawomocne) skutkuje przywróceniem stanu sprzed wydania decyzji usuniętej z obrotu prawnego. Stąd sam fakt, że mamy do czynienia z decyzją zobowiązującą podmiot do zapłaty określonej sumy pieniężnej nie pozwala jeszcze automatycznie przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Można dodać, że w niniejsza sprawa dotyczy płatności na rzecz podmiotu publicznego. Nie rodzą się więc obawy co do wypłacalności pobranej kwoty, gdyby zaszła konieczność jej zwrotu na skutek ewentualnego uchylenia decyzji.
Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym.
Zupełnie na marginesie Sąd nadmienia, że akta administracyjne nadesłane przez organ zostały uznane za kompletne. Oznacza to, że najpewniej rozpoznanie skargi nastąpi najbliższych tygodniach (obecnie sprawy na bieżąco kierowane są na posiedzenia).
/-/ J. Szuma