Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 19 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi na decyzję bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.
W dniu 4 grudnia 2014 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł w terminie do zaskarżenia postanowienia z dnia 13 listopada 2014 r. pismo datowane na 2 grudnia 2014 r., które Sąd uznał za zażalenie na postanowienie z dnia 13 listopada 2014 r., bowiem skarżący kwestionował w nim prawidłowość działania Sądu w niniejszej sprawie, podnosząc szereg zarzutów merytorycznych pod adresem organów administracji. Konsekwentnie zarazem Sąd uznał, że przedmiotowe pismo skarżącego nie stanowi zażalenia na postanowienie z dnia 13 listopada 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy (k. 79, 86-89).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w poznaniu zważył, co następuje.
Przy doręczeniu postanowienia z dnia 13 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej pouczono stronę, że na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie (w tym, że zażalenie, pod rygorem jego odrzucenia, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego).
Tymczasem skarżący samodzielnie sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 13 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wobec tego stwierdzić należy, że zażalenie skarżącego z dnia 2 grudnia 2014 r., którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, pomimo pouczenia sporządzone zostało osobiście, a zatem nie odpowiada wymogom określonym w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Wobec powyższego zażalenie z dnia 2 grudnia 2014 r. na postanowienie z dnia 13 listopada 2014 r., sporządzone osobiście przez skarżącego, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.
/-/ Wiesława Batorowicz