Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. – wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1226 ze zm.) – nakazał inwestorowi P.K. rozbiórkę łącznika i lakierni z magazynem bezpośrednio przylegającym do magazynu z zapleczem socjalno – biurowym o powierzchni zabudowy [...]m² oraz kotłowni z magazynem opału w podpiwniczeniu oraz magazynem półfabrykatów na parterze o powierzchni zabudowy [...]m², zlokalizowanych w S. przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego podał, że inwestor wybudował określone w sentencji decyzji obiekty bez uprzedniego pozwolenia na budowę. Zdaniem organu powyższe potwierdziły oględziny dokonane w dniach [...]r. i [...]r. z udziałem inwestora oraz P.K. - byłego kierownika budowy budynku magazynowego z zapleczem socjalno – biurowym.
W odwołaniu od tej decyzji inwestor podniósł jedynie, że jest ona sprzeczna z prawem.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r., po uzupełnieniu materiału dowodowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w latach [...]-[...]r. inwestor wzniósł obiekt o wymiarach [...]×[...]m na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku magazynowego z zapleczem socjalno – biurowym. Następnie, po [...]r., inwestor do w/w obiektu dobudował łącznik prowadzący do lakierni z magazynem, bez pozwolenia na budowę. Inwestor w tym samym czasie zrealizował samowolnie także kotłownię magazynem na opał w podpiwniczeniu i magazynem półfabrykatów na parterze.
Organ odwoławczy wskazując na samowolę budowlaną inwestora powołał się na treść art. 48 prawa budowlanego, obligującego organy nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki przedmiotowych obiektów.
Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi P.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Naruszenie prawa miało polegać na nieuwzględnieniu, że obiekty zakwalifikowane do rozbiórki stanowią część całości budowli funkcjonalnie ze sobą związanych i że nie można ich rozebrać bez uszczerbku dla reszty określonej całości. Skarżący wskazał też na naruszenie art. 7 kpa, bowiem decyzja nie respektuje interesu społecznego i jego słusznego interesu jako obywatela.
Skarżący wskazał też na naruszenie przepisów art. 10 § 1 kpa i art. 61 § 4 kpa, gdyż skarżący nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, a w postępowaniu nie brali też udziału właściciele sąsiednich działek. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy winien powtórzyć czynności w trybie art. 79 kpa.
Zdaniem skarżącego organ naruszył przepisy art. 68-69 kpa oraz nie wyjaśnił precyzyjnie terminu zakończenia budowy i jego części, uniemożliwiając zastosowanie art. 49 prawa budowlanego.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, obligował właściwy organ do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Zgodnie z art. 83 prawa budowlanego zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48 należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji oraz wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu drugiej instancji.
Zdaniem Sądu nietrafny okazał się zarzut skarżącego niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności niewyjaśnienia kiedy zaskarżona została budowa przedmiotowych obiektów. Dla rozstrzygnięcia bowiem czy istniała podstawa do zastosowania art. 48 prawa budowlanego wystarczająca okazała się data rozpoczęcia samowoli budowlanej. Zgodnie z oświadczeniem P.K. przedmiotowe obiekty zostały wybudowane po [...]r., po zakończeniu przez niego pełnienia funkcji kierownika budowy. Takiej treści oświadczenie złożył też sam skarżący w czasie oględzin w dniu [...]r. Ustaleń tych inwestor nie kwestionował aż do zakończenia postępowania administracyjnego decyzją ostateczną. Skoro od zakończenia budowy, rozpoczętej co najwyżej na początku [...]r., nie upłynęło 5 lat do wydania zaskarżonej decyzji, art. 49 prawa budowlanego nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu, w świetle uregulowania art. 48 prawa budowlanego bez znaczenia jest sposób powiązania obiektu z samowolnie wzniesioną częścią, skoro w/w przepis przewiduje możliwość rozbiórki również części budynku nie warunkując tego od sposobu połączenia z legalnie wybudowanym obiektem. Również okoliczności ekonomiczne, które skłoniły inwestora do dopuszczenia się samowoli budowlanej, prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w samowolnie wybudowanych obiektach nie mają żadnego znaczenia dla podjęcia decyzji o rozbiórce. Okoliczności te nie mogą bowiem sanować działania sprzecznego z prawem.
Zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 79, 68 i 69 kpa nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, skoro skarżący był zawiadamiany o terminie oględzin i brał w nich udział, a sporządzone protokoły oględzin spełniają warunki określone w w/w przepisach. Przekonanie skarżącego o konieczności zawiadomienia o postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie właścicieli sąsiednich działek nie znajduje uzasadnienia w art. 28 kpa.
Zasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 61 § 4 kpa, bowiem skarżący faktycznie nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania. Zgodnie bowiem z ustalonym orzecznictwem zawiadomienie o terminie oględzin nie może zastąpić zawiadomienia w trybie art. 61 § 4 kpa.
Sąd jednakże miał na uwadze, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Według art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podstawą uchylenia decyzji może być tylko takie naruszenie procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący w toku postępowania był prawidłowo zawiadamiany o terminach wszystkich czynności, organy prawidłowo stosowały art. 10 § 1 kpa, a więc skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania.
Skarżący nie wykazał też, aby między brakiem zawiadomienia go o wszczęciu postępowania, a treścią zaskarżonej decyzji zachodził jakikolwiek związek przyczynowy. (por. wyrok NSA z 20.10.1995r., III SA 306/95, Lex nr 27005, wyrok SN z 11.10.1996r., III RN 3/96 OSNAP 1997/10/159, wyrok NSA z 25.05.2000r., I SA/Gd 324/98, Lex nr 44094).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.
/-/B. Drzazga /-/B. Kamieńska /-/G. Radzicka
MP